Thursday, 15 February 2018

உயர்வான சிந்தனையும் எளிமையான வாழ்வும்




ஆண்டாண்டு காலமாக தமிழ் மக்கள் எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சினைகளிற்கு அரசியல் தீர்வு இப்போதைக்கு கிடைக்கப் போவதில்லை! 

இலங்கையில் கடந்த வாரம் நடந்து முடிந்த உள்ளூராட்சித் தேர்தல் முடிவுகள் உரத்துச் சொல்லும் செய்தி இதுவாகத் தானிருக்கிறது. இனப்பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு, ஊழலற்ற  ஆட்சி எனும் பிரகடனங்களின் அடிப்படையில் ஆட்சிக்கட்டிலேறிய மைத்ரி-ரணில் அரசு,நடந்து முடிந்த உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் கடும்போக்குவாத மகிந்த அணியிடம் கண்ட தோல்வியும் அதன் பின்விளைவுகளும், உலகிற்கு பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கும் செய்தி இதுவாகத் தானிருக்கிறது. 

கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக நடந்த புதிய அரசியல் யாப்புருவாக்க முயற்சிகளும் இனி வரப்போகும் மாற்றங்களோடு முடக்கப்பட்டு விடும். இந்தத் தேர்தலில், வடக்கில் பலம் பெற்றுள்ள தமிழ் காங்கிரஸ், அடுத்து வரும் பாராளுமன்றத் தேர்தலில் பெருவாரியாக வெற்றி பெற்றாலும், தென்னிலங்கையை வழிக்கு கொண்டுவந்தோ இல்லாவிடில் பூகோள அரசியலில் புகுந்து விளாயாடியோ, தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு சமஷ்டி அடிப்படையில் எவ்வாறு அரசியல் தீர்வு காணப்போகிறது என்பதை காலத்தின் கையில் விட்டுவிடுவோம். 

வடக்கு கிழக்கில் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு பெற்ற வாக்குகளின் வீழ்ச்சியும், தமிழ் காங்கிரஸ் தேர்தலில் அடைந்த வெற்றியும், மீண்டும் ஒருமுறை தமிழின ஒற்றுமைக்கான அறைகூவல்களை பலதரப்புக்களிலுருந்தும் எழ வைத்திருக்கிறது. 2009 மே மாதத்தில், இன அழிப்பிற்கு உள்ளாகி, லட்சக்கணக்கான மக்கள் மனிக் முகாமில் அடைபட்டு, ஆயிரக்கணக்கான போராளிகள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு, பல்லாயிரக்கணக்கானோர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டு, ஒரு அவலமான நிலையில் இருந்த போதும் வராத ஒற்றுமையா, ஒரு தேர்தல் முடிவின் பின் வரப்போகிறது ? 

தேர்தல் முடிவுகள் வெளியான பின்னர் பதிவான பல தரமான பதிவுகளில் எண்ணத்தைத் தூண்டிய ஒரு பதிவு, குருபரன் குமாரவடிவேலுடையது. நேர்த்தியான சிந்தனையும் அதனை அழகாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலும் குருபரனிடம் நிறைந்து கிடக்கிறது. அரசியலே மூச்சாக பேசியும் எழுதியும் வந்த தம்பி குருபரனின் எண்ணத்தைத் தூண்டிய பதிவு இது தான்

“தமிழ்த் தேசிய அரசியல் சக்திகள் 
உள்ளூர் சபைகளை தேசக் கட்டுமானப் பணியில் ஈடுபடுத்த வேண்டிய காலமிது.  Think out of the box.”

போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களிற்கு உடனடி நிவாரணங்களை வழங்குவதே தலையாய நோக்கம் என்ற எண்ணத்தோடு, 2013ல் பதவியேற்ற வட மாகாண சபை, தேசிய அரசியலில் சிக்குண்டு, சமூக பொருளாதார அபிவிருத்தியை புறந்தள்ளியது போல், அடுத்து வரும் கிழமைகளில் பதவியேற்கப் போகும் மாநகர சபைகளும் பிரதேச சபைகளும் அரசியலுக்கு தான் முதலிடம் கொடுக்கப் போகின்றன. அதிரடியான தீர்மானங்கள் முன்மொழிவதிலும், அடிதடிகளிலும் கைகலப்புகளிலும், நம்பிக்கையில்லா தீர்மானங்களிலும் தான் இந்த சபைகள் தங்கள் நேரத்தை செலவிடப் போகின்றன.


ஊரில் அரங்கேறப் போகும் இந்த நாடகங்களை நாங்களும் தொலைக்காட்சியிலும் சமூக வலைத்தளங்களிலும் கண்டு ரசித்துக் கொண்டு இருக்க, சத்தமேயில்லாமல் சில சிறிய தன்னார்வ நிறுவனங்களும் தனிப்பட்டவர்களும், சிதைந்து போயிருக்கும் நமது பொருளாதாரத்தை மீளக்கட்டியமைக்க தம்மாலான செயற்பாடுகளை செய்து கொண்டிருப்பார்கள். எந்தவித ஆர்ப்பாட்டமுமில்லாமல் சிறியளவில் தாயகத்தில் முளைவிடத் தொடங்கியிருக்கும் இந்த முயற்சிகளை பிரபல்யப்படுத்துவது, அந்த முயற்சிகளை பாழடிப்பதாகவே அமையும்.  

தமிழர் தாயகப் பகுதிகள் பொருளாதார ரீதியில் இலங்கைத் தீவில் பின்தங்கிய பகுதிகளாகவே விளங்குகின்றன. கடந்த பத்தாண்டுகளிற்கு மேலாக இலங்கை நாட்டின் per capita GDP அடிப்படையில், அது ஒரு அபிவிருத்தி அடைந்து வரும் நாடாக கருதப்படுவதால், முந்தைய காலங்களைப் போல் இலங்கைக்கு வெளிநாட்டு நிதியுதவிகள் அதிகளவில் கிடைப்பதில்லை. இன்னொரு வகையில் பார்த்தால், தென்னிலங்கை அதிவேகமாக பொருளாதார ரீதியில் அடைந்த முன்னேற்றம், வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களிற்கு அத்தியாவசியத் தேவையான வெளிநாட்டு நிதியுதவிகளையும் இல்லாமல் செய்துவிட்டது. 

இந்த அவலமான பின்னணியிலும், பொருளாதார அபிவிருத்தி என்ற கெட்ட சொல்லை தமிழ் அரசியல் பரப்பில் பாவிப்பதே ஒரு குற்றமாக கருதப்படுகிறது. பொருளாதார அபிவிருத்தி என்பது பென்னாம் பெரிய தொழிற்சாலைகள் கட்டிவதும், அதிவேக சாலைகள் அமைப்பதும், அதன் விளைவான சுற்றுச் சூழல் மாசுபடுதலும், கலாச்சார சீரழிவும் என்று தமிழ் சமுதாயத்தை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் யாரோ அடைத்து வைத்துவிட்டார்களோ என்றும் எண்ணத் தோன்றுகிறது. 

எங்களது விழுமியங்கள் அழியாது, எங்கள் கலாச்சாரத்தைப் பேணிக் கொண்டு, எங்கள் சுற்றுச்சூழலை பாதுகாத்துக் கொண்டு நாங்கள் பொருளாதார அபிவிருத்தி எனும் பாதையில் நடக்கலாம், நடக்கத் தொடங்க வேண்டும். இந்த பொருளாதார அபிவிருத்தி பயணத்திற்காக அடிப்படையாக “உயர்வான சிந்தனையும் எளிமையான வாழ்வும்(high thinking and simple living)” எனும் கருப்பொருளையும் நாங்கள் எடுத்துக் கொள்ளலாம். இந்தக் கருப்பொருள், இலாபத்தையும் முதலாளித்துவத்தையும் “கெட்ட சாமான்களாக” நோக்கும் எமது சமுதாயத்தின் எண்ணக்கருவோடு முரண்படாது பயணிக்க உதவும்.

விவசாயம், கடற்தொழில், IT தொழில்நுட்பம் மற்றும் medical & eco tourism எனும் நான்கு துறைகளை தூண்களாகக் கொண்டு எமது பொருளாதாரம் மீளக் கட்டியெழுப்பப்படலாம். கிராமங்களை மையமாகக்கொண்டு உள்ளூர் மக்களிற்கு வேலைவாய்ப்புக்களை வழங்கவில்ல விவசாய மற்றும் கடற்தொழில் சார்ந்த தொழில் முயற்சிகள், சுற்றுச்சூழலையும் பாதிக்காது, பெரிய முதலீடுகளிற்கும் தேவையிருக்காது. 

“படிச்சு கம்பஸ் enter பண்ணி டொக்டராகோணும் இல்லாட்டி என்ஜியனாராகோணும்” என்று அன்றும் இன்றும் எங்கள்  அம்மாமார் பிள்ளைகளிற்கு நிலாச்சோறு ஊட்டிக்கொண்டு தானிருக்கிறார்கள். எங்கள் ஊரில் நிறைந்திருக்கும் என்ஜினியர்களின் மண்டைகளைப் பயன்படுத்த தொழில்நுட்பம் சார்ந்த தொழிற்துறைகளும், திறமான டாக்குத்தர்மாரை நம்பி medical tourismம் எங்கள் தாயக மண்ணில் நன்றாகவே விதைவிட்டு வளரும். தாயகப் பூமியெங்கும் நிறைந்திருக்கும் இயற்கை அழகை அழிக்காமல் eco tourismம் நல்ல முறையில் நிலை கொள்ளும். 

இந்த முயற்சிகள் எதுவுமே பாரியளவில் செய்ய வேண்டியதில்லை. “சிறியதும் அழகுதான் (small is also beautiful)” எனும் கருப்பொருளைத் தழுவி, சிறிய முயற்சிகளாகவே அவை முன்னெடுக்கப்படலாம். பல பல சிறிய முயற்சிகள் முளைவிடத் தொடங்க, வீட்டுக்குள் முடங்கியிருக்கும் எங்களது சமூக பொருளாதார அபிவிருத்தி சைக்கிளில் ஏறி இறக்கை கட்டி பறக்கும். 

இனி வரப்போகும் மாகாண சபைத் தேர்தலையும் பொதுத் தேர்தலையும் குறிவைத்து, தாயகத்தில் புதிதாய் முளைத்திருக்கும் professional politicians வேலை செய்யத் தொடங்கியிருப்பார்கள். அவர்களது நோக்கம் அடுத்த தேர்தலை வெல்வதில் குறியாய் இருக்க, சமூக பொருளாதார அபிவிருத்தி பற்றி சிந்திக்கவும் செயற்படவும் அவர்களுக்கு நேரம் இருக்குமோ தெரியாது. அப்படியே நேரம் இருந்தாலும், அபிவிருத்தி திட்டங்கள் பற்றிய ஒரு blue print தயாரிப்பதை விட, கேள்வி- பதில் எழுதுவதே அவர்களுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக தெரியலாம். 

போரின் காரணமாக புலம்பெயர்ந்து தங்களையும் பலப்படுத்திக் கொண்டு விடுதலைப் போராட்டத்திற்கும் பலம் சேர்த்த ஒரு தலைமுறை, “நாட்டிற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும்” என்ற இன்னும் நிறைவேறாத வேட்கையுடன் முதுமையை நோக்கியும் மரணத்தை நோக்கியும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. 1950களிலும் 1960களிலும் பிறந்த இந்த தலைமுறை தான், போரால் அழிவுண்ட எங்கள் தேசத்தை மீள கட்டியெழுப்ப வேண்டிய நிபுணத்துவத்தையும் நிதிவளங்களையும் தம்மகத்தே கொண்டிருக்கிறார்கள். 

தாயகத்தை நேசித்துக் கொண்டு, புலம்பெயர் தேசத்தில் வாழும், இந்தப் “பழசுகள் படையணியை” களமிறக்க வேண்டிய காலமிது.  எங்கள் தேசத்தை ஆழமாக நேசிக்கும் இந்தத் தலைமுறைக்குப் பின்னர் வரும் தலைமுறைகள் அவர்களிற்கிருக்கும் அதேயளவு பற்றுடன் தாயகத்திற்கு உதவி செய்யப் போவதில்லை. 


விடுதலைப் போரிற்கு பின்னரான காலப்பகுதியில் எங்களது பலமாக விளங்கும் புலம்பெயர் சமூகத்தை,  தாயக  சமூகத்தையும் பொருளாதாரத்தையும்
மீளவும் கட்டியெழுப்ப பயன்படுத்தப் போகிறோமா? இல்லை காலம் அவர்களையும் காவு கொள்ள விட்டு விடப்போகிறோமா? 

விடுதலைப் புலிகள் காலத்தில் இருந்தது போல், வெளிநாடுகளிலிருந்து வரும் நிபுணர்களை ஒருங்கிணைத்து திட்டங்களை செயற்படுத்தும் கட்டமைப்புக்கள் இல்லாத இன்றைய சூழ்நிலையில், புலத்தில் வாழும் எங்கள் நிபுணர்களின் மீள்வருகையும் அவர்களின் பங்களிப்பை உள்வாங்கலும் இடம்பெறுமா?

பதவிகளை அலங்கரிக்கும் அரசியல்வாதிகளை புறந்தள்ளி விட்டு சமூக பொருளாதார அபிவிருத்தி முன்னெடுப்புக்களை மேற்கொள்வது சாத்தியப்படுமா? அதிகாரங்கள் கையில் வைத்திருக்கும் இந்த அரசியல்வாதிகள் இந்த முன்னெடுப்புக்களிற்கு இடைஞ்சல் தராமல் இருக்க என்ன செய்வது? 

Time to think  out of the Box! 

உசாத்துணை: 
Northern Province Development: My Preferences By CV Wigneswaran 

https://www.colombotelegraph.com/index.php/northern-province-development-my-preferences/

Friday, 2 February 2018

எதிரியின் வாயிலிருந்து..





போர்க் குற்றங்கள் இழைத்த இலங்கை இராணுவத்தின் மேஜர் ஜெனரல் கமால் குணரத்னவின் எழுதிய  “Road to Nandikadal” புத்தகம் ஆறேழு மாதங்களிற்கு முன்னர் வாசிக்க தொடங்கியது. “ஆமிக்காரன் எழுதின புத்தகத்தை ஏன் வாசிக்கிறீர்.. உமக்கென்ன விசரா” என்று புத்தகத்தை திறந்த நாளிலிருந்து மனிசி நச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தா. 

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்திலிருந்து யுத்தத்தின் இறுதிவரை இலங்கை இராணுவத்தில் பணியாற்றிய ஒரு இராணுவ அதிகாரி அப்படி என்ன தான் எழுதியிருக்கிறார் என்ற ஆவலில் தான் வாசிக்க தொடங்கினேன். பக்கம் பக்கமாக வாசித்துக் கொண்டு போக, கடைசி சில அத்தியாயங்களை  தவிர, மிகுதி அத்தியாயங்கள் எல்லாம் விடுதலைப் புலிகள் அரங்கேற்றிய வீரகாவியத்தின் சாட்சியங்களின் பதிவாகவே எனக்கு தெரிந்தது. எதிரியின் பதிவிலிருந்து எங்களது விடுதலைப் போராட்டம் உச்சம் பெற்றிருந்த காலத்தை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டி நனவிடை தோய்தலில் திளைக்க வாய்த்த சந்தர்ப்பமாக இந்த புத்தகத்தை வாசித்த அனுபவம் அமைந்தது.  

முப்பது வருடகால யுத்ததில் இடம்பெற்ற அனைத்து முக்கிய தாக்குதல்களும் அரசியல் நிகழ்வுகளும் பதிவாகியுள்ள இந்தப் புத்தகத்தில், 1990 மாங்குளம் முகாம் மீதான தாக்குதலையும்  1991 சிலாவத்துறை முகாம் மீதான தாக்குதலையும் புத்தகாசிரியர் விவரித்த பாணி அலாதியானது. குறிப்பாக முற்றுகைக்குள்ளான மாங்குளம் முகாமிலிருந்து தப்பி கால் நடையாக வவுனியாவை அடைந்த இலங்கை இராணவத்தினர், அந்தப் பயணத்தில் அனுவதித்த சோதனைகளையும் அவர்களுக்குள் எழுந்த முரண்பாடுகளையும் ஒரு திரைப்படமாகவே எடுக்கலாம். 

“எங்கட குறூப் கடற்கரையில் தான் படுத்திருந்தனாங்க.. சரியா எங்கட முதுகுக்கு மேலால தான் ஹெலி போய் campக்குள் இறங்கினது” 1991ம் ஆண்டு சிலாவத்துறை இராணுவ முகாம் மீதான தாக்குதலில் பங்குபற்றிய நண்பனொருவர் தனது  நினைவுகளை மீட்டுக் கொண்டார்.

“ கடலோட தொட்டுக் கொண்டு.. மேலால பறந்து வந்து, அன்றைக்கு மட்டும் அந்த ஹெலி அவங்களுக்கு சாமான் இறக்காமல் இருந்திருந்தால், கதை வேற” என்று அவர் சொல்லிக் கொண்டு போனார். சிலாவத்துறை தாக்குதலில் திருப்புமுனையாக அமைந்த இந்த சம்பவம் இலங்கை இராணுவத்தின் தளபதியான மேஜர் ஜெனரல் கமல் குணரத்னவின் புத்தகத்திலும் நண்பர் விவரித்த மாதிரியே பதிவாகியுள்ளது. 

எங்களிற்கு இயக்கம் என்றால் அண்ணாமாரும் அக்காமாரும், மச்சான்மாரும் மச்சாள்மாரும் நண்பர்களும் தோழிகளும் தான். அதனால் தான் யாரும் இயக்கத்தை பற்றி பிழையாக கூறும் போதோ அல்லது இயக்கத்தை குற்றம் சாட்டும் போதோ, எம்மால் ஏற்கவும் முடிவதில்லை சகித்துக் கொண்டு இருக்கவும் முடிவதில்லை. 

1990 யாழ்ப்பாண கோட்டை முற்றுகையை உடைக்க இலங்கை இராணுவத்தினர் பட்ட பாட்டையும் இந்த புத்தகம் விரிவாக பதிவுசெய்கிறது. முற்றுகை முறியடிப்பு தாக்குதல் ஒன்றில், யாழ்ப்பாணம் பிரதான வீதி வழியாக உடைத்துக் கொண்டு முன்னேற முற்பட்ட இராணுவ அணிக்கு சரத் பொன்சேகாவும், யாழ்ப்பாணம் பொது வைத்தியசாலை பக்கமாக  முன்னேற முற்பட்ட அணிக்கு கோதபாயவும் தலைமை தாங்கினார்களாம். 
1990களின் இறுதியிலும் 2000களின் ஆரம்பத்திலும் ஓயாத அலைகள் தாக்குதல் நடவடிக்கைகளின் தாக்கத்தாலும், கட்டுநாயக்க விமானப்படைத்தளம் உட்பட தென்னிலங்கையில் இடம்பெற்ற தாக்குதல்களாலும், தமிழீழம் மலர்வதை தடுக்க முடியாது என்ற விரக்தியடைந்த மனநிலையில் இலங்கை இராணுவம் இருந்ததை வாசித்த பக்கங்கள் வலி மிகுந்தவை, பெரு மூச்சை வரவைத்தவை.

2002ம் ஆண்டு தொடங்கிய சமாதான காலத்தில், இலங்கை இராணுவம் சந்தித்த அவமானங்களை கமால் குணரத்ன கோபத்தோடு பதிவு செய்கிறார். உயர் பாதுகாப்பு வலயங்களை குறைப்பது தொடர்பாக விடுதலைப் புலிகளோடு இலங்கை இராணுவ தளபதிகள் சரிசமமாக இருந்து பேசியதை இழிவாக கருதும் கமால் குணரத்ன, இராணுவக் காவலரண்களில் போராளிகளாலும் பொதுமக்களாலும் இராணுவத்தினர் கேலிக்கு உட்பட்ட நிகழ்வுகளையும் பதிவு செய்கிறார். 

2006ல் முகமாலையில் இறுதியுத்தம் தொடங்கிய போது, முதலில் இயக்கத்தின் கை தான் ஓங்கியிருந்தது என்பதையும், அந்த தீரச் சமரை தலைமை தாங்கிய தளபதி தீபனின் இராணுவ நுணுக்கங்களை புகழவும், கமால் குணரத்ன சில பக்கங்களை ஒதுக்கியிருந்தது ஆச்சரியம் அளித்தது. அதே போல் 2000ம் ஆண்டு ஆனையிறவுச் சமரில் தளபதி பால்ராஜ் பற்றியும் சிறப்பாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 

இயக்கம் மன்னாரில் தான் சண்டையை தொடங்கும், ஏனெனில் அங்கு தான் இலங்கை இராணுவம் பலவீனமாக இருந்தது, ஆனால் தாங்கள் மிகப்பரவலாக இருந்த முகமாலையில் சண்டை தொடங்கியது தங்களுக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது என்று, முகமாலைச் சமரை, கமால் குணரத்ன நினைவு கூறுகிறார். 

ஆனந்தபுரம் சண்டை தான், முடிவறுக்கும் சண்டையாக இருந்தது என்று கருதியிருக்கும் பலரிற்கு, 2009ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம், புதுக்குடியிருப்பிற்கு தெற்காக இடம்பெற்ற கடும் சண்டை, எங்கள் தலைவிதியையே மாற்றியிருக்கும் வல்லமை வாய்ந்ததாக இருந்தது என்பது புதிய செய்தி. ஜெயசிக்குறு சமரைப் போல், இந்தச் சண்டையிலும், இராணுவம் சண்டையை கைவிட்டு தப்பியோட தொடங்கி விடுமோ என்று இலங்கை இராணுவ உயர்பீடம் அஞ்சிய கணங்களை கமால் குணரத்ன இந்தப் புத்தகத்தில் பதிவுசெய்துள்ளார். யுத்த முன்னரிங்கில் களமாடும் துருப்புக்கள் பின்வாங்கி ஒடாமலிருக்க, ஒரு நாற்சந்தியில் கட்டளைப்பீடத்தை நிறுவிய தனது வீரபிரதாபத்தை புளுகவும் கமால் குணரத்ன மறக்கவில்லை. 

“இந்த விசர்ப் புத்தகம் ஏன் இன்னும் இந்த வீட்டில் இருக்கு” போன கிழமை மனிசி மீண்டும் ஆட்டிலெறி அடிக்க தொடங்கினா. “எத்தனை மாசமா உதை வாசிக்கிறீர்.. உதை பார்க்க பார்க்க எனக்கு விசர் விசரா வருது” நியாயமான கோபத்திற்கு பதில் சொல்ல முடியாது திணறினேன். “இன்னும் ஓரே கிழமை தான்.. பிறகு உத குப்பேக்க தூக்கி போட்டிடுவன்” இறுதி எச்சரிக்கையும் விடுக்கப்பட்டது. 

கமால் குணரத்னவின் “Road to Nandikadal” பற்றி ஒரு Blog எழுத உண்மையிலேயே மனமில்லை. ஆனால் நாங்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்தைப் பற்றி இந்த புத்தகம் அதிகளவில் பதிவு செய்துள்ளதால் தான் இந்த Blog. அதுவும் எதிரியின் வாயால் நாங்கள் அப்படி இருந்தோம் இப்படி அடித்தோம் என்று கேட்கும் போது வரும் ஆனந்தம், அடுத்த நாள் காலை யாழ்ப்பாணத்து பத்திரகைகளில் குப்பை கூட்டும் உள்ளூராட்சி மன்ற தேர்தல்களிற்காக நமக்குள் நாமே போடும் சண்டைகளைப் பற்றி வாசிக்கும் போது அஸ்தவனமாகிவிடும். 

ஈழ யுத்தத்தின் தலைவிதியை நிர்ணயித்த சமர்களில் ஒன்றான 2009ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாத புதுக்குடியிருப்பு சமரின் போது, தனது இளநிலை தளபதிகளிற்கு கமால் குணரத்ன கூறிய வார்த்தைகளை வாசித்த பின்பு, நந்திக் கடல் சமர் பற்றிய அவரது இறுதி அத்தியாயத்தை வாசிக்காமலே வாசிப்பை நிறுத்திவிட்டேன். 

“If you win, no need to explain.
If you lose, you should not be there to explain”


Friday, 26 January 2018

பொப்பிசைச் சக்கரவர்த்தி



“ஒரே மேடையில் 99 அழகிகளுடன் பொப்பிசைச் சக்கரவர்த்தி A.E மனோகரன்” 

1970களின் ஆரம்பத்தில், யாழ்ப்பாணம் சென் பற்றிக்ஸ் மைதானத்தில் இடம்பெற்ற ஒரு இசை நிகழ்ச்சியை விளம்பரப்படுத்த, யாழ் நகரெங்கும் ஒட்டப்பட்டிருந்த சுவரொட்டி ஒன்றை பற்றி அண்ணர் ஒருத்தர் கிளுகிளுப்புடன் நினைவு கூர்ந்தார். “அடேய் தம்பி, it had four mini skirt clad ladies with Mano in the middle” என்று அந்த அண்ணா, தன்னுடைய விடலைப் பருவ நாற்களிற்கே என்னை கூட்டிப் போனார்.

“வீட்டில எங்களை A.E மனோகரனின் நிகழ்ச்சிகளிற்கு போக விட மாட்டீனம்” என்று சொன்ன அண்ணரின் குரலில் கோபமும் கவலையும் கலந்திருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தை மெல்ல மெல்ல வசியப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்த பொப் இசையை, யாழ்ப்பாணத்தின் பழைமைவாதம் பேணும் சமுதாயம் (conservative society) வரவேற்க மறுத்த காலகட்டம் அது. 

“வீரசிங்கம் மண்டபத்திலும் யாழ் Open Air Theatreலும் (அதான் எங்கட முற்றவெளி) மனோகரனின் program நடக்கும். Stageக்கு முன்னுக்கு வந்து பெடியள் ஆடிப்பாடி அட்டகாசம் செய்வது, அப்பத்தய யாழ்ப்பாணத்தாருக்கு புதுசா இருந்தது” என்று அண்ணர் சொல்லிக் கொண்டே போனார்.  

“உது உருப்பிடாதவங்கள் போற இடம், நீ அங்க போகக் கூடாது, அவயும் அவட சடை மயிரும் Bell bottom களுசாணும், விசர் கூட்டம்” என்று பொப் இசையில் மயங்கிய இளைஞர்களை ஹிப்பிகளாகவே பழமைவாத சமுதாயம் கண்ணோக்கியது என்று அண்ணர் சமூகவியல் வகுப்பெடுத்தார். பழமைவாத யாழ்ப்பாண சமுதாயத்தின் இந்த கண்ணோட்டத்திற்கு தனது பொப்பிசைப் பாணியிலேயே AE மனோகரன் பதிலடியும் கொடுத்திருந்தாராம்.

“ஹிப்பி முடி வளர்ப்பதெல்லாம் அழகிற்காகவே,
எங்கள் தொங்கு மீசை காட்டும் எம்மை ஆண்களாகவே,
கட்டடித்து ஜாலியாக ஜூலி பார்க்கவே,
எங்கள் கவனமெல்லாம் எந்த நாளும் பொப் டியூனிலே”


எழுபதுகளில் எழுச்சிக் கொண்ட இந்த பொப் இசை அலையிற்கு வித்திட்டவர்கள், பரி யோவான் கல்லூரியின் பழைய மாணவனான AE மனோகரன், யாழ் மத்திய கல்லூரி பழைய மாணவனான நித்தி கனகரத்தினம் மற்றும் “ஓ ஷீலா ஓ சாந்தி” புகழ் அமுதன் அண்ணாமலை. 

பழங்கதைகள் கதைக்கிறது என்றால் ஜொனியன்ஸிற்கு வலு விருப்பம். “மனோகரன் வந்துடா Fleming Hostelலில் தான் இருந்தவன், நான் அப்ப Evertsல் இருந்தனான்” என்று மெல்பேர்ணில் இருக்கும் ஒருத்தர் சொல்ல, கொழும்பில் இருக்கும் இன்னொருத்தரோ “இந்த வடை வடையா வித்து வந்தா சிங்காரக் கிழவி பாட்டு இருக்கைல்லோடா” என்று தொடங்கி “அந்தப் பாட்டு,பெரிய கிணத்துக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் ராஜசிங்கம் ஹொஸ்டலில் வைத்து தான் மனோ இயற்றி பாடினவன்” என்று, பொப்பிசைச் சக்கரவர்த்தியின் பரி யோவான் கல்லூரிக் கால வரலாற்றைப் பதிவு செய்தார். 

“Hostel Dayயில் தான்டா அவன் கலக்க தொடங்கினவன்” என்று பரி யோவானின் விடுதி மாணவர்களிற்கு இடையில் நடக்கும் கலை கலாச்சார போட்டிகளை இன்னுமொரு ஜொனியன் நினைவுகூர்ந்தார். “தானே நாடகம் எல்லாம் எழுதி நடிப்பான், அப்பவே ஒன்றிரண்டு பாட்டுக்கள் தானே எழுதி, மியூசிக் போட்டு பாடுவான்டா” என்று அவர் விளாசிக் கொண்டு போன போது, பரி யோவானின் Hostel Day பற்றி Jaffna Boy புத்தகத்தில் பேர்னாட் சின்னையா விவரித்தது ஞாபகம் வந்தது.  

2013ம் ஆண்டு மீண்டும் பரி யோவான் அன்னை மடிக்குத் திரும்பிய AE மனோகரன், யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல இசைக் குழுக்களான அருணா மற்றும் ராஜன்ஸோடு இணைந்து Peto Hallல் ஒரு இசை நிகழ்ச்சியை வழங்கினார். உடல் உபாதைகளை பொருட்படுத்தாமல், அந்த அறுபது சொச்ச வயதிலும், சென் ஜோன்ஸ் காற்று பட்ட உற்சாகத்தில், தன்னந்தனியாக 36 பாடல்கள் பாடி, அந்த நிகழ்வை என்றும் மறக்கமுடியாத தனது கடைசி யாழ்ப்பாண நிகழ்ச்சியாக படைத்தார். 

2010ம் ஆண்டு மெல்பேர்ணில் அரங்கேறிய நிகழ்ச்சியை எமது கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி பழைய மாணவர் சங்கம் ஏற்பாடு செய்திருந்தது. அரங்கம் நிறைந்த மக்களுடன் அட்டகாசமாய் அரங்கேறிய அந்த நிகழ்ச்சியில் stage management பொறுப்பை ஏற்றிருந்தேன். “குளிருது....குளிருது....குளிருதடா....ராசா”
என்று பாடிக் கொண்டே மேடையின் பின்புற அறைக்குள் நுழைந்த AE மனோகரனோடு கழித்த அந்த சில மணித்தியாலங்கள் வாழ்வில் மறக்க முடியாதவை.

மெல்பேர்ண் நிகழ்வின் இறுதியில், அன்று முற்றவெளியிலும் வீரசிங்கம் மண்டபத்திலும் மேடைக்கு முன்னால் ஆடிய “அன்றைய இளைஞர்கள்” சிலர், தங்கள் வயதையும் பதவிகளையும் பட்டங்களையும் சமூக அந்தஸ்தையும் எல்லாம் மறந்து,  மெல்பேர்ணில் மேடையிலேயே ஏறி, மனோகரனை சூழ நின்று ஆடி, AE மனோகரனை மட்டுமல்ல  அவர்தம் குடும்பத்தாரையும் மெல்பேர்ண் தமிழ் சமூகத்தையும் ஆச்சரியப்பட வைத்தார்கள். சற்றும் எதிர்பாராத இந்த “அந்தக்கால இளைஞர்களின்” ஆட்டத்தில், AE மனோகரனிற்கு சந்தோஷத்தில் கண்கலங்கி விட்டது. 

உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழர்களின் வீட்டு Partyகளையும், ஒன்று கூடல்களையும் அலங்கரிக்கும் பாடல்கள் AE மனோகரனின் பாடல்கள் தான். எல்லோரும் சேர்ந்து கை தட்டி பாட்டு பாடி ஆட்டம் போடும் அருமையான பாடல்களின் கர்த்தா, பொப் இசைச் சக்கரவர்த்தி AE மனோகரன் தான். இந்த Partyகளில் அரங்கேறும் இன்னுமொரு பெரும் பகிடி என்னவென்றால், scotchல் rocksஐ மிதக்க விட்டு, glassஐ தூக்கி அன்டிமாருக்கு காட்டி, ஒரு கிலுக்கு கிலிக்கி விட்டு “கள்ளு கடை பக்கம் போகாதே” என்று பாட்டு பாடும் அங்கிள்மாரின் அரியண்டம். 

“நமோ நமோ” பாட மறுக்கும் தமிழர்களின் உத்தியோகபூர்வமற்ற தேசிய கீதம், AE மனோகரனின் “இலங்கை என்பது நம் தாய் திருநாடு” தானாகத் தானிருக்கும். “நல்லூர் நாயகனே நல்விழி காட்டுமையா” என்று உருகும் மனோகரனின் குரல் இன்றும் “நல்லூர் எம் பதியில்” ஒலித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறது. சில ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் AE மனோகரன் பாடிய “யாழ்ப்பாணம் போக ரெடியா” பாட்டு புலம்பெயர் வாழ் மக்களை தாயகத்திற்கு மீண்டும் அழைத்துச் சென்றதில் தாக்கம் செலுத்தியது. 


“அண்ணே, அப்ப பற்றிக்ஸில் நடந்த அந்த நிகழ்ச்சிக்கு mini skirt போட்ட 99 அழகிகள் வந்தவயளோ” AE மனோகரன் பற்றிய நினைவுகளப் பகிரத் தொடங்கிய அண்ணையை கிண்டினேன்.

“ராப் பத்து மணியாச்சு, மனோகரனை காணேல்ல, உவங்கள் சனத்தை வரவைக்க தான் மனோகரனை போஸ்டரில் அடிச்சவங்கள் என்று சனம் கத்தி, கூ அடிக்க தொடங்கிட்டுது, சிஸ்டர் மாரும் கொன்வென்ட் பெட்டையளும் அன்டிமாரும் பின்னல் போட்ட Ranjith Chairsல் இருக்கீனம்” அண்ண மாட்டை மரத்தில் கட்டினார். 

“பேந்து என்ன நடந்தது.. அண்ணே...அந்த 99 பெட்டையள்...” அண்ணரை கெதிப்படுத்தினேன். “பொறடா பொறடா...அதுக்கு வாறன், கொஞ்சம் பொறு” என்ற அண்ணர்,  பற்றிக்ஸ் மைதானத்தின் உயர்ந்த மதில்களை சுற்றி வந்து, பத்தரைக்கு AE மனோகரன் மேடையேறிய காட்சியை வர்ணித்து, தான் புது களுசான் போட்டுக் கொண்டு போனதைப் புளுகி, கடைசியாக விஷயத்திற்கு வந்தார், “ஆக ஒரே ஒரு சிங்கள பெட்டை தான்டா வந்தவள்.. அதுவும் MGRன் லதாவை பார்த்த Jaffna கண்களிற்கு it was a huge disappointment, எனக்கும் தான்”.

பொப்பிசைச் சக்கரவர்த்தி AE மனோகரன் 2010ல் சிட்னியில் கானா பிரபாவிற்கு அளித்த பேட்டியில், தான் 250ற்கு மேற்பட்ட  படங்கள் நடித்திருந்தாலும்  எத்தனையோ தொலைக்காட்சி நாடகங்கள் நடித்திருந்தாலும், தனக்கு மனமகிழ்ச்சியை தரும் விஷயத்தை பற்றி அவருடைய பாணியிலேயே பம்பலாக பதிவு செய்வார். 

“ஆனா என்ன தான் இருந்தாலும், எங்கட சாதி சனங்கள் வந்து நின்று, பாட்டை கேட்டு, கையை தட்டி, ஒரு ஆட்டம் ஒன்று ஆடி, ஒரு குலுக்கு ஒன்று குலுக்கி விட்டு போற மாதிரி, ஒரு மகிழ்ச்சியான குஷியான ஒரு இது வேறெதிலும் இல்லை, எங்கட சனம் வந்து ஒரு கிலுக்கல் கிலுக்கினா அதில உலகமே மடக்கம்.. அவ்வளவு தான்”

AE மனோகரன் பாடிய சுராங்கனியும், கோப்பித் தோட்ட முதலாளியும், டிங்கிரி டிங்காலேயும், ஆய் ஊய் மீனாட்சியின் எலிகள் பட்டாளமும், மற்ற பாட்டுக்களும் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும் மட்டும் எங்கட சனத்தின் கிலுக்கல் கிலுக்கிக் கொண்டு தானிருக்கும். 

Friday, 19 January 2018

மொக்கு கொமர்ஸ்காரன் to Accountant




முற்குறிப்பு

தம்பி ஜேகே மட்ஸ் மண்டைக்காரன்களை மையமாக வைத்து எழுதும் பதிவுகளை வாசிக்கும் போது எனக்கு கை துறுதுறுக்கும். நாங்களும் அதே கருவை மையமாக வைத்து கொமர்ஸ்காரன்களை பற்றி எழுத வேண்டும் என்று உள்ளம் பதைபதைக்கும். அந்த எண்ணத்தை அவரோடு பம்பலாக உட்பெட்டியில் பகிர்ந்தால், “எழுதுங்கோ அண்ணே, I am waiting” என்று பதில் வரும். 

அந்த வரிசையில் ஜேகே எழுதிய “சப்பல் மன்னர்கள்” பதிவைத் தழுவி “கொமர்ஸ்காரன்களும்
கொமர்ஸ்காரிகளும்” பதிவு பிறந்தது.  அண்மைக் காலங்களில் ஜேகே தனது “படலையில்” எழுதி வரும் தன்னுடைய Programming வேலையைத் தழுவிய பதிவுகளிலிருந்து கிடைத்த inspirationஐ அடித்தளமாக வைத்து, ஒரு மொக்கு கொமர்ஸ்காரனாக யோசித்ததில் விளைந்த வினை தான் இந்தப் பதிவு. 

———————————————————

“மட்ஸ் படித்து, என்ஜியனாரானால் கட்டிடம் கட்டலாம், ரோடு போடலாம், இல்லை கொம்பியூடரில் விதம் விதமாக program எழுதலாம், பயோ படித்தால் டாக்குத்தராகி ஊசி கீசி போடலாம், நாங்க கொமர்ஸ் படிச்சு எக்கவுண்டன்ட் ஆகி என்ன ஐசே செய்ய போறம்?” தொண்ணூறுகளில் உயர்தரம் படிக்கும் காலத்தில், வெள்ளவத்தை காலி வீதியில் பஸ்ஸிற்கு காத்திருந்த ஒரு அழகிய மாலைப் பொழுதில் கஜோபன் கேட்ட கேள்வி இன்னும் காதில் எதிரொலிக்கிறது. 

“ஓம் ஐசே, எனக்கும் தெரியாது, அதில சில double accountants வேற இருக்கீனமாம்” என்று கதைத்துக் கொண்டிருக்கவும், புறக்கோட்டைக்கு போகும் CTB Bus வந்து நின்றது. 


CIMA படிக்கும் போதும், வேலைக்கு போய் என்ன செய்ய போகிறோம் என்று சுத்தமாக விளங்கவில்லை. முதல் வேலை கிடைத்து வேலை பழக தொடங்கியதும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒரு மொக்கு கொமர்ஸ்காரன் எப்படி ஒரு திறமான accountant ஆக அவதாரம் எடுக்கலாம் என்ற சூட்சுமம் விளங்கத் தொடங்கியது. ஒரு நிறுவனத்திலிருந்து இன்னொரு நிறுவனம் மாறி வேலை செய்ய செய்ய, அந்த புரிதல் இன்னும் அதிகரிக்க தொடங்கியது. 

“அஞ்சும் மூன்டும் எட்டு, டக் டிக் டோஸ், எனக்கு balance sheet பலன்ஸ் பண்ணிட்டு, உனக்கு பலன்ஸ் பண்ணிச்சா, என்று கேட்கிறது தானேடா உங்கட படிப்பு” என்று நாங்கள் படிக்கும் காலத்தில் மட்ஸ்காரன்கள் நக்கல் அடிப்பாங்கள். அந்தக் காலத்தில் Balance Sheet பலன்ஸ் பண்ண நாங்கள் பட்ட அதே கஷ்டம் தான் இன்றைக்கு ஒவ்வொரு month end முடித்து நிறுவனத்தின் இலாபத்தையோ நட்டத்தையோ நிர்ணயிக்கும் போது நாங்கள் அனுபவிப்போம். மாதம் முடிந்து மூன்று நாற்களுக்குள் அந்தப் பொறுப்பை முடிக்க இரவும் பகலும் அயராது பாடுபடுவோம். ஒவ்வொரு month endம் ஒவ்வொரு பிரசவம் தான். 




Month end செய்யுறதை விட எனக்கு மிக மிக பிடித்த வேலை forecasting தான். இது ஒரு வகையில் சாத்திரம் பார்க்கிற வேலை தான். நிறுவனத்தின் நிதி அறிக்கைகளை சோதிடமாகப் பாவித்து, நாட்டின் பொருளாதார நிலைமையையும் சந்தை நிலவரத்தையும் கிரக சஞ்சாரமாகக் கணித்து, எதிர்காலத்தில் நிறுவனத்தின் நிதிப் பெறுபேறு எப்படி இருக்கும் என்று எதிர்வுகூறும் மண்டை விறுவிறுக்கும் வேலைதான், forecasting. 

இந்த forecasting செய்ய அடிப்படையாக தேவையானது நல்ல modeling. “மச்சான், ஏன்டா இதில மெனக்கிடுறாய், ஒரு software வாங்கி பூட்டி விடு, அது எல்லாம் செய்து தரும், நீ காலாட்டிக் கொண்டு Cricinfo பார்க்கலாம்” என்று software விற்பதையே தொழிலாக செய்யும் எனது அருமை நண்பனும் மொக்கு கொமர்ஸ்காரனுமான அருள்மொழி அலுப்புத் தருவான். 

“மச்சான், உன்ட software போடுறது சுயபுத்தி இல்லாத ரஜினி அரசியலிற்கு வாறமாதிரி, முதலில் சொந்த மண்டையில் சிந்தித்து ஒரு model உருவாக்க வேண்டும், அப்ப தான் நாங்க விரும்பியதை அடையலாம்” என்று அருளை அமைதிப்படுத்த முயன்றேன். “பிறகு அதைச் செய்யவல்ல நல்ல software தேடலாம், இல்லாட்டி ஒரு நல்ல மட்ஸ் மண்டைக்காரனை பிடித்து புதுசா ஒரு software toolயே உருவாக்கலாம்” என்று சொல்லியும் அவன் அடங்க மறுத்தான். 

பிரச்சினையை பிரதிபலிக்கும் ஒரு புதிய modelஐ உருவாக்கி, தீர்வைத் தேட பயணிக்க முயற்சிக்கும்
இடத்தில் தான் மொக்கு கொமர்ஸ்காரன், மட்ஸ் மண்டைக்காரனோடு சமபல நிலையை அடைகிறான். நிறுவனத்தின் இலாபத்தை நிர்ணயிக்கும் காரணிகளை கண்டறிந்து, அதில் எந்தக் காரணி எந்தக் காரணியை தீர்மானிக்கும் என்று sketch போட்டு, அந்த உறவை எப்படி ஒரு சமன்பாடாக மாற்றலாம் என்று மூளையை கசக்கி, ஒரு அணு ஆயுத விஞ்ஞானி அளவிற்கு யோசித்து, நாளுக்கு நாலு கோப்பை கோப்பி குடித்து, காதிற்குள் ஹெட் ஃபோன் மாட்டி இளையராஜா பாட்டு கேட்டு, மண்டை வியர்க்க வேலை செய்து, ஒரு Accountant ஒரு Financial modelஐ நிர்மாணித்து முடிக்க பயணிக்கும் பயணத்தில் அவன் தாங்கும் வலிகளை இந்த உலகம் அறியாது, அறியவும் விரும்பாது. 

போன கிழமை, வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில், ஒரு பிரச்சினை, சாத்திரப் பிரச்சினை தான். சாத்திரம் பார்க்கிற முறை (forecasting) சரியில்லை என்று குத்தி முறிஞ்சாங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் மணித்தியால கணக்காக கூட்டம் போட்டு சண்டை போட்டார்கள். பிரச்சினையைத் தீர்க்க ஒரு புதிய Modelற்கான sketchஐ போட்டேன். “கர்த்தரே என்னைக் காப்பாற்றும்” என்று ஜெபித்துவிட்டு, புத்தம் புதிதாக ஓரு Excel workbook திறந்து, பிள்ளையார் சுழி போட்டு அத்திவாரத்தை போடத் தொடங்கினேன். 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கட்டி, model வடிவம் பெறத் தொடங்கியது. அங்க இருந்து dataவை எடுத்து இங்க இருந்த dataவோடு தொடுக்க vlookupஐ பாவித்து ஒரு சமன்பாட்டை போட்டால், நாலு இடத்தில் #N/A என்று error message பல்லிளிக்குது. என்னடா பிரச்சினை என்று கடுமையாக யோசித்துக் கொண்டிருக்க, phone சிணுங்குது. 

“டார்லிங்..” மனிசி தான் லைனில்.

“புஷ்பா அன்டிட்ட புட்டு ஓடர் பண்ணும்” மனிசனின் மண்டை அந்தரத்தில் நிற்குது, நீரோ மன்னன் பிடில் வாசித்தானாம். 

“ஓகே ஓகே.. செய்யுறன்.. செய்யுறன்..இப்ப கடும் பிஸியா இருக்கிறேன்”. தொலைபேசியை துண்டித்துவிட்டு, மறுபடியும் modelingல் மூழ்க நினைக்க, மறுபடி தொலைபேசி..

“இப்ப என்ன...” சொல்லி முடிக்கவில்லை

“சம்பலை மறந்திடாதேயும்” ஆண்டவா, மதுரைக்கு வந்த சோதனையடா.

காதுக்குள் headphone மாட்டி, இளையராஜா பாட்டு கேட்டுக் கொண்டே, அந்த சமன்பாட்டு பிரச்சினையை தீர்த்து அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேற @ifஐ நாலு இடத்தில் விதம் விதமாக பாவித்தது கைகொடுத்தது. நாலும் கலந்து சாம்பாராகி ஒரு புதிய சமன்பாட்டை நிர்மாணிக்க, இழவு விழந்த error அங்கேங்க எட்டிப் பார்க்க, விசருக்கே விசர்  வந்தது. 

விடுக்கென்று எழும்பிப் போய் சூடாக ஒரு கோப்பி போட்டுக் கொண்டு வந்து இருந்து, எப்படி போட்டு பார்த்தாலும் பிரச்சினை தீரவில்லை. ஒரு சமன்பாட்டை மாற்றி ஒரு பிரச்சினையை தீர்த்தால், தீரவே மறுக்கும் இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் இனப்பிரச்சினையைப் போல், சிக்கல் இன்னொரு இடத்தில் வேறொரு ரூபத்தில் பிறப்பெடுத்தது. 


மூன்று நாட்கள் கடும் தவமாய் தவமிருந்து, ஒவ்வொரு கல்லாக பார்த்து பார்த்து எடுத்து கட்டிய வீட்டைப் போல், என்னுடைய modelம் உருப்பெறத் தொடங்கி, நிறுவனத்தின் பிரச்சினையை தீர்க்க ஒரு மூலோபாயத்தை வழங்கியது. இடையில் இந்த தவத்தை கலைக்க ரம்பைகள் வடிவில் வந்து போன தடங்கல்கள் தான் எத்தனை எத்தனை. அத்தனையும் அடக்கி ஆட்கொண்டு, விடாக்கண்டனாக வேலை செய்ததில் கிடைத்த பேறில், அடைந்த நிறைவும் மகிழ்ச்சியும் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாது. 

வேலை பார்த்த நிறுவனங்களின் பல பிரச்சினைக்கு தீர்வுகள் கிடைத்தாகிவிட்டது, எத்தனையோ எத்தனையோ வித விதமான சாத்திரங்கள் (forecasting) பார்த்தாகி விட்டது, நூற்றுக்கணக்கான “month end” பிரசவங்களும் பார்த்தாகி விட்டது, ஆனால் அன்று CTB பஸ்ஸில் ஏறி பயணித்த போது கஜோபன் கேட்ட கேள்விக்குத் தான் இன்று வரை பதில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

“ஐசே நீர் சொன்ன அந்த double accountant ஆகிறது எப்படி? 

Friday, 12 January 2018

பரி யோவான் பொழுதுகள்: Bouncing Back


1960களின் ஆரம்பத்தில் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்காவின் ஆட்சியில் கிறிஸ்தவ திருச்சபைகளால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு நிர்வகிக்கப்பட்ட பாடசாலைகளை அரசுடைமையாக்கப் போவதாக அரசு அறிவித்தது. அரசுடைமையாக்கப்படாத பாடசாலைகளிற்கு ஆசிரியர்களின் சம்பளம் உட்பட எந்த நிதியுதவியும் அரசு வழங்காது என்றும் எச்சரித்தது. இலங்கை அரசின் அறிவிப்பை எதிர்த்து நின்ற ஒரு சில பாடசாலைகளில் யாழ்ப்பாணம் பரி யோவான் கல்லூரியும் அடக்கம். 

அறுபதுகளில் பாடசாலை நடாத்த, வீடு வீடாக சென்று பழைய மாணவர்களும் பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும் நிதி சேகரித்ததையும், பள்ளிக்கூட வளாகத்தில் இருந்த மகோகனி மரங்கள் தறிக்கப்பட்டு விற்கப்பட்டதையும், சம்பளம் வாங்காமல் கல்விப் பணியாற்றிய ஆசிரியர்களின் வரலாற்றையும் பரி யோவானின் பழைய மாணவர்கள் நன்கறிந்திருப்பார்கள். 

முப்பதாண்டு கால யுத்தம் எங்கள் தாயகப் பிரதேசங்களின் பொதுச் சொத்துக்களையும் தனியாரின் சொத்துக்களையும் அழித்து சிதைவடையச் செய்தது. தமிழர்களின் பலமாக விளங்கிய கல்விசார் செயற்பாடுகளிற்கு களம் அமைத்துத் தந்த பாடசாலைகளின் கட்டுமானங்கள் யுத்தத்தால் பாரியளவில் அழிவிற்கு உள்ளாகின. 

1987ல் இந்திய இராணுவத்தின் எறிகணை வீச்சாலும் பின்னர் 1995ல் இலங்கை இராணுவத்தின் யாழ்ப்பாணத்தை கைப்பற்றுவதற்கான இராணுவ நடவடிக்கையின் போதும் பரி யோவான் கல்லூரியின் கட்டிடங்கள் பாரியளவில் அழிவைச் சந்தித்தன. 

அறுபதுகளில் அரங்கேறியது போல், தொண்ணூறுகளில் நிகழ்ந்த அழிவுகளிலிருந்து பரி யோவான் கல்லூரியை மீட்க தோள் கொடுக்க முன்வந்ததும் பரி யோவான் கல்லூரியின் பழைய மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் பெற்றோர்களும் தான். உலகெங்கும் பரவியிருந்த பரி யோவான் சமுதாயம், தங்களது சொந்த நிதிப் பங்களிப்பாலும் தங்களிற்கு அரசாங்கங்கள் மட்டத்திலும் உதவி வழங்கும் நிறுவனங்கள் மட்டத்திலும் இருந்த தொடர்புகள் மூலமாகவும், பரி யோவான் கல்லூரியை மீளக்கட்டியமைக்கும் முயற்சிகளை முன்னெடுத்தார்கள், முன்னெடுத்தும் வருகிறார்கள். 

இந்த முன்னெடுப்புக்களின் அண்மைய சாட்சியமாக விளங்குவது, கூடைப்பந்தாட்ட திடலின் (Basketball Court) மீள் நிர்மாணம். பரி யோவான் கல்லூரியின் மத்திய பிரிவு வகுப்பறைகள் அமைந்திருக்கும் பகுதியில் தான் எங்கள் Basketball Court அமைந்திருக்கிறது. பழைய பூங்கா வீதிப் பக்கமிருக்கும் PT Mathai Blockஆலும், பிரதான வீதிப் பக்கமிருக்கும் ராஜசேகரம் Block ஆலும், வடக்கே கல்லூரியின் மைதானத்தாலும், மேற்கே குணசீலன் Block ஆலும் சூழப்பட்டு, இந்த Basketball Court வீற்றிருக்கிறது.

இடப்பெயர்வுகளும் புலப்பெயர்வுகளும் பரி யோவானின் கல்வி பெறுபேறுகளிலும் விளையாட்டு துறையிலும் பாரிய பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தின. 2007ம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ந்து ஜந்தாண்டுகள் பரி யோவான் கல்லூரி கிரிக்கட் அணி, மத்திய கல்லூரியுடனான Big Matchல் தோற்றுப் போனது நம்மில் பலரிற்கு இன்றும் ஞாபகம் இருக்கும். ஆனால் அதே காலப்பகுதியில் பரி யோவானின் கூடைப்பந்தாட்ட அணி, அகில இலங்கை ரீதியில் முதல் எட்டு அணிகளிற்குள் தரவரிசைப்படுத்தப்படுத்தப்பட்டது பலரிற்குத் தெரியாது. 

கிரிக்கெட்டில் பரி யோவான் கல்லூரி அணி ஒரு பக்கம் மெல்ல மெல்ல மேலெழுந்து, வடமாகாணத்தின் சிறந்த அணியாக விருதுகளைப் பெறத் தொடங்க, பல தலைசிறந்த வீரர்களை உருவாக்கிய கூடைப்பந்தாட்ட திடலோ நலிவடையத் தொடங்கியிருந்தது. இதே காலப்பகுதியில் தான் 2009ல், இறுதி யுத்தத்தில் நேரடியாக பாதிப்படைந்த 612 மாணவர்களை பரி யோவான் கல்லூரி உள்வாங்கியதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

2016 மார்ச் மாதமளவில், நலிவடைந்திருந்த கூடைப்பந்தாட்டத் திடலை திருத்தி, மீண்டும் கூடைப்பந்தாட்டத்தை முறையாக விளையாடும் நிலைக்கு கொண்டுவர, பரி யோவான் கல்லூரியின் மெல்பேர்ண் பழைய மாணவர் சங்கம் முன்வந்தது. கூடைப்பந்தாட்டத் திடலை புனரமைக்க ஒரு மில்லியன் ரூபாய்களை ஒதுக்க முன்வந்த மெல்பேர்ண் OBA, அந்தத் திட்டத்தை செயற்படுத்தும் பொறுப்பை பரி யோவானின் யாழ்ப்பாண பழைய மாணவர் சங்கத்திடம் ஒப்படைத்தது. பரி யோவான் கல்லூரியின் 195 வருட வரலாற்றில் இரு பழைய மாணவர் சங்கங்கள் இணைந்து மேற்கொண்ட முதலாவது செயற்திட்டம் இதுவாகத் தானிருக்கும். 

கல்லூரியின் அதிபர் வண. ஞானப்பொன்ராஜாவின் முழுமையான ஒத்துழைப்புடனும் அவரது வழிகாட்டலில், கூடைப்பந்தாட்ட திடல் புனருத்தாரணத்திற்கான (Basketball Court reconstruction) ஒரு செயற்குழு (steering committee) அமைக்கப்பட்டது. இந்த செயற்குழுவின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்க கல்லூரியின் பழைய மாணவனான Dr. கோபிசங்கர் முன்வந்தார்.  இந்த செயற்குழுவின் செயலாளராக இன்னுமொரு பழைய மாணவனான Dr. காண்டீபன் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். செயற்குழுவிற்கு தொழில்நுட்ப ஆலோசனைகளை பழைய மாணவனான நிகோல்ட் ஆர்னல்டும் இணைந்து கொண்டார். இவர்களோடு இணைந்து இந்த செயற்திட்டத்தை வெற்றிபெற வைத்ததில் ரொஹான் தேவதாசன், முருகமூர்த்தி செந்தூரன் மற்றும் ராஜநாயகம் ஹஜீபன் ஆகிய பழைய மாணவர்களின் பங்களிப்பு அளப்பரியது. 

கூடைப்பந்தாட்டத் திடலை புனருத்தாரணம் செய்வதோடு மட்டுப்படுத்தாமல், பரி யோவானின் கூடைப்பந்தாட்டத் திடலை முழுமையாக அபிவிருத்தி செய்வது தான் சிறந்தது என்று கல்லூரியின் அதிபரும் செயற்குழுவினரும் முடிவு செய்ததார்கள். மெல்பேர்ண் OBA கொடுத்த நிதி பலமான ஆரம்பமாக அமைய, கல்லூரியில் எண்பதுகளிலும் தொண்ணூறுகளிலும் படித்த ஒவ்வொரு Batchஐயும் தொடர்பு கொண்டு, நிதி சேகரிப்பதற்கு செயற்குழு முடிவெடுத்தது. 

ஒவ்வொரு Batch ஆக தொடர்பு கொள்ளும் பாரிய பணி முடுக்கி விட்டது. பல Batchகள் “கட்டாயம் செய்யுறம் மச்சான்” என்று உறுதியளித்து விட்டு, ஓரிரு கிழமைகளிலேயே செயற்குழு கேட்ட தொகைக்கு மேலாக நிதியை திரட்டி அனுப்பினார்கள். 
மறுபுறத்தில், கல்லூரியின் பழைய மாணவனும் பரி யோவான் அணியின் முன்னாள் கூடைப்பந்தாட்டப் பயிற்றுவிப்பாளருமான தயாபரன், கல்லூரிக்கு ஆடிய பழைய கூடைப்பந்தாட்ட விளையாட்டு வீரர்களைத் தொடர்பு கொண்டு, நிதி திரட்டத் தொடங்கினார்.  உலகெங்கும் திரட்டப்பட நிதி, கூடைப்பந்தாட்ட அபிவிருத்திக்கென பிரத்தியேகமாக திறக்கப்பட்ட வங்கிக்கணக்கில் வைப்பிலிடப்பட்டது. வங்கியில் வைப்பிலிடப்பட்ட பணத்திற்கு உடனடியாகவே பற்றுச்சீட்டுக்களும் வழங்கப்பட்டன. 

கூடைப்பந்தாட்டத் திடலை மைதானப் பக்கமாக விஸ்தீரணமாக்கிய அதேவேளை, திடலில் வெள்ள நீர் தேங்காமல் இருக்க, திடலை சற்றே உயர்த்தி, நீர் வழிந்தோடவும் வகைசெய்யப்பட்டது. இலங்கை கூடைப்பந்தாட்ட சம்மேளனம் சிபாரிசு செய்த, தென்னிலங்கை பாடசாலைகளில் கூடைப்பந்தாட்ட திடல்களை அமைத்த அனுபவம் பெற்ற, ஒரு நிறுவனத்திடம் பரி யோவானின் கூடைப்பந்தாட்டத் திடலை புனரமைக்கும் வேலை ஒப்படைக்கப்பட்டது. 

பழைய மாணவர்களிடம் சேகரித்த நிதிக்கு மேலதிகமாக, வட மாகாண சபையும் தனது கல்விசார் அபிவிருத்திக்கான பாதீட்டிலிருந்து நிதியுதவி அளிக்க, கல்லூரியின் பழைய மாணவனும் வடமாகாண சபை உறுப்பினருமான இம்மானுவேல் ஆர்னல்ட் உதவிசெய்தார். கூடைப்பந்தாட்டத் திடலில் இரவிலும் ஆட்டங்களை அரங்கேற்ற, ஒரு மில்லியன் ரூபா செலவில், மின்னொளி கோபுரங்களை (Flood light towers) நிறுவ, கல்லூரியின் பழைய மாணவரான வாமதேவா தியாகேந்திரன் முன்வந்தார். 

பரி யோவான் கல்லூரியின் கூடைப்பந்தாட்ட திடலின் அபிவிருத்தி செயற்திட்டத்தில் மனமகிழ்ச்சியை தந்த இன்னுமொரு நல்ல விடயம் கூடைப்பந்தாட்டத் திடலின் ஒரு பக்க கோபுரம், எமது SJC92 Batch நண்பனான சிவக்குமரனின் (சேரலாதன்) பெயரை தாங்கி நிற்பதாகும். எங்களோடு கூடித்திரிந்து பம்பலடித்து மகிழ்ந்த நண்பனின் நினைவாக, எங்களது SJC92 Batch பெடியள் இந்த கோபுரத்திற்கு நிதிப்பங்களிப்பு செய்திருந்தார்கள். 

கூடைப்பந்தாட்ட திடலின் மீள்நிர்மாணத்தில் குறிப்பிடத்தக்க இன்னொரு விடயம், இந்த செயற்திட்டத்தை முன்னெடுத்து வழிநடத்தி பங்களிப்பு செய்தது, எண்பதுகளிலும் தொண்ணூறுகளிலும் , ஆனந்தராஜா மாஸ்டரும் தனபாலன் மாஸ்டரும் அதிபராக இருந்த காலத்தில் கல்லூரியில் கல்வி கற்ற பழைய மாணவர்கள். அறுபதிகளிலும் எழுபதுகளிலும் படித்த மாணவர்கள் கல்லூரிக்கு செய்த பங்களிப்பை பின்பற்றி அடுத்த தலைமுறையும் தனது பங்களிப்பை வழங்க தொடங்கியதன் அடையாளமாக இந்த செயற்திட்டம் அமைகிறது. 

பரி யோவான் கல்லூரியின் பழைய மாணவர்கள் பலரின் பங்களிப்போடு எங்கள் கூடைப்பந்தாட்டத் திடல் இன்று மீண்டும் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது. பரி யோவானின் கட்டிடங்களும் மைதானமும் எவ்வாறு யாழ்ப்பாண சமூகத்தின் பயன்பாட்டிற்கும் பயன்படுகிறதோ, அதே போல் இந்த கூடைப்பந்தாட்டத்திடலும் பரி யோவானின் மாணவர்களிற்கு மட்டுமன்றி, யாழ்ப்பாணத்தில் கூடைப்பந்தாட்ட வளர்ச்சிக்கு அடிகோலும் களமாக அமைய வேண்டும் என்பது தான் அனைத்து பழைய மாணவர்களின் நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும்.

பழைய மாணவர்களின் முயற்சியை கொண்டாடும் அதே வேளை,  “புதுசு புதுசா கட்டிடம் கட்டிறதும், அதைத் திறக்கிறதும் தான் நடக்குது ஒழிய, எங்கட academic standards சரியா விழுந்துட்டுது” என்று பல பரி யோவானின் பழைய மாணவர்களின் அங்கலாய்ப்புக் குரல்கள் மெல்ல மெல்ல கேட்கத் தொடங்கி விட்டன. “ஹாட்லியும் ஹின்டுவும், இந்த முறை பற்றிக்ஸிலும் பெடியள் கலக்கிற மாதிரி எங்கட பெடியள் ஏன் results எடுக்கிறதில்லை” என்று ஒரு சாரார் வருத்தப்பட “உதுக்கெல்லாம் வெளிநாட்டில இயங்கிற OBAக்கள் தான் காரணம், காசை அள்ளி எறிஞ்சு கட்டிடம் கட்டுறதில் தான் கவனம் போகுது ஒழிய, கல்வியை முன்னேற்றுவதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுப்பதில்லை” என்று இன்னொரு சாரார் கவலையோடு ஆத்திரப்படுகிறார்கள்.

பரி யோவானின் பழைய மாணவர்களின் அக்கறை நிறைந்த அங்கலாய்ப்பிலும் கவலையிலும்  ஆத்திரத்திலும் நியாயம் இருக்கிறது.  Big Match வெல்லும் போதும் ரோயல் கல்லூரியை வெல்லும் போதும் குதித்து கும்மாளம் போடும் எங்களால், OL, AL results வரும்போது, அடக்கி வாசிக்கத் தான் முடிகிறது. 

ஒரு காலத்தில் கல்வியிலும் கலக்கி விளையாட்டிலும் கோலோச்சிய எங்கள் கல்லூரி, உண்மையிலேயே கல்வியில் பின்தங்கி விட்டதா? இல்லை, பரி யோவான் கல்லூரியின் இலட்சியம், வாழ்க்கைக்கு தேவையான திறன்களை ஊட்டி, ஆளுமையுள்ள நல்ல வாலிபர்களை உருவாக்குவது தான், ஆதலால் நாங்கள் கல்வி பெறுபேறுகளைப் பற்றி கவலைப்படத் தேவையில்லையா?

ஒரு பாடசாலையின் முதன்மையான இலக்கு கல்வியாகத் தான் இருக்க வேண்டுமா?விளையாட்டும் இதர செயற்பாடுகளும் கல்விச் செயற்பாட்டை பலப்படுத்தும் துணையாக மட்டும் தான் இருக்க வேண்டுமா? கல்வியும் விளையாட்டும் இதர செயற்பாடுகளும் சரியான அளவில் கலந்து வழங்கும் போது தான் ஒரு நல்ல மாணவன் ஒரு நல்ல மனிதனாக உருவெடுக்கிறான் என்பதில் யாவரும் உடன்படலாம். 

உக்கி உருக்குலைந்து குண்டும் குழியுமாய் இருந்த கூடைப்பந்தாட்டத்திடலை மீளநிர்மாணம் செய்ய உலகெங்கும் வாழும் பரி யோவானின் பழைய மாணவர்கள் பங்களிப்பு செய்த இந்த செயற்திட்டத்தின் முடிவில் வெளியிடப்பட்ட நினைவு மலரிற்கு அவர்களிட்ட பெயர், Bouncing Back. Bouncing Back என்பதை தமிழில் “மீண்டும் தொடங்கும் மிடுக்கு” எனும் மகாகவியின் சொல்லாடலோடு மொழிமாற்றம் செய்யலாம்.

Bouncing Back என்பது பரி யோவானின் கூடைப்பந்தாட்ட விளையாட்டோடு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டாமல், கல்லூரியின் கல்வி பெறுபேறுகளும் மீண்டும் எழுச்சி கொண்டு மாட்சிமை பெற வேண்டும். கூடைப்பந்து விளையாடுவதற்கு ஒன்றிணைந்து பங்காற்றிய பரி யோவான் சமுதாயம், கல்வியில் எங்கள் கல்லூரி Bouncing Back அடைவதற்கு, அதை விட பலமடங்கு பங்களிக்காதா? 

Let’s, Bounce Back....

Tuesday, 26 December 2017

மெல்பேர்ணில் Boxing Day



காலம்பற நல்ல நித்திரையில் இருக்கும் போது, மிருதுவாக யாரோ நெற்றியை தடவுற மாதிரி கனவு வந்தது. கனவு கொஞ்சம் நீளாதா என்று நினைக்க...பச்சக்.. நெத்தியில் முத்தம். 

“தேத்தண்ணி போட்டு வச்சிருக்கிறன்..நான் போய்ட்டு வாறன்”

ஜயோ.. மனிசியின் குரல்...அப்ப நெத்தியை தடவினதும்..பச்சக் கிடைத்ததும்.. கனவல்ல.. நினைவு தான்.

திடுக்கிட்டு எழும்பி.. ஃபோனை தூக்கினால், அது 7:00 மணி, 26 Dec 2017 காட்டுது... Boxing Day.

Garageக்கால் கார் வெளிக்கிடும் சத்தம் இடியோசை போல கேட்கிது. புலி புறப்பட்டு விட்டது...shoppingற்கு. கலங்கிய நித்திரையில் கட்டிலில் நிமிர்ந்து இருந்து ஃபோனைத் தட்டினேன் 

“ஹலோ...” மறுமுனையில் அவ்வளவு அன்பு, பாசம், காதல்.

“எந்த shopping centreற்கு போறீர்?” பதற்றத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன்.

“Chadstoneற்கு தான்.. அங்க தான் நல்லம்” மகிழ்ச்சியில் மறுமுனை ஒலித்தது.

“பார்த்து ராசாத்தி.. credit card பாவம்... பார்த்து பக்குவமா இழும்.. உமக்கும் கை நோகும்” கரிசனையை காதலில் கலந்து கலக்கத்துடன் பரிமாறினேன்..

“சரி..சரி.. காலங்காத்தால கடிக்காதேயும்” மறுமுனை தொடர்பையிழந்தது.

“கர்த்தரே credit cardஐ காப்பாற்றும்” என்று ஜெபித்துவிட்டு, திரும்பி படுத்தால், “வேலைக்காரன்” படத்தில் இடைக்கிடை வந்த நயன்தாராவைப் போல், நித்திரையும் வர மறுத்தது.

“அப்பா...ஆ” பாசக்கார பயலொருத்தனின் குரல் கேட்டு அரை நித்திரையும் கலைந்து எழுந்தால், ஒஸி ஜேர்ஸி அணிந்து கொண்டு சந்தோஷ் கட்டிலிற்கு பக்கத்தில் நிற்கிறான். 

“Wake up.. we have to go”, பள்ளிக்கூட நாட்களில் தட்டியெழுப்பும் பிள்ளை, cricket match பார்க்கப் போக என்னை எழுப்பும் போது, நேரம் 8:00 மணி, 26 December.. Boxing Day.

மெல்பேர்ணில் MCGயில் Boxing Day Test Match பார்க்கப் போவது ஒரு பாரம்பரியம். அதுவும் இங்கிலாந்து அணியோடு Ashes Test Match என்றால் இன்னும் விசேஷம். ஆண்டுக்கொருமுறை அரங்கேறும் ஒரு புனித பயணம் (Pilgrimage) என்றும் சொல்லலாம்.

கிரிக்கட் உலகின் புனித ஸ்தலமான MCGயில், ஒரு லட்சம் பக்தகோடிகளோடு இணைந்து, கிரிக்கெட் ஆராதனைகளில் கலந்து கொள்வது என்பது மெய்யாகவே மெய் சிலர்க்க வைக்கும் ஒரு அனுபவம். 

3-0 என்ற கணக்கில் ஏற்கனவே தொடரை வென்று விட்ட ஒஸ்ரேலிய அணி இன்றைக்கும் இங்கிலாந்து அணியை வெளுத்து வாங்கும், அதைக் கண்டு ஒஸ்ரேலியர்கள் ஆர்பரிப்பார்கள்.  ஒஸ்ரேலிய தேசிய கீதம் பாடி முடிய எழுந்த கரகோஷம் அதற்கு கட்டியம் கூறுவது போல் அமைந்தது.

ஆட்டத்திற்கு முன்னர் மைதானத்தில் ஒலித்த முதல் பாடல் “Jerusalem”, இங்கிலாந்து தேசத்தின் உத்தியோகப்பற்றற்ற தேசிய கீதம். ஜெருசலேம் நகரைப் போல், இழந்த மாட்சிமையை, இங்கிலாந்து கிரிக்கெட் அணி மீண்டும் பெறுமா? பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

அதே வேளை, இதே நாளில்.. 13 ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் தாயகத்தை தாக்கிய சுனாமியில் உயிரிழந்த உறவுகளையும் நினைவில் கொள்வோம், அவர்களின் ஆத்ம சாந்திக்காகவும் பிராரத்திப்போம். 

இங்கிலாந்தின் உத்தியோகபூர்வ தேசிய கீதமான “God save the queen” ஒலித்த போது என்னுடைய மனதில் ஒலித்தது என்னவோ...”God save my credit card” தான்..

Friday, 22 December 2017

Christmasம் Curiosityயும்


கிறிஸ்மஸ் காலம் வந்தாலே ஒருவித curiosity தானாக வந்து ஒட்டிக் கொள்ளும். curiosity என்ற ஆங்கில வார்த்தைக்கு பொருத்தமான தமிழ் சொல் என்னவென்று மூளையை போட்டு கசக்கினேன், ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. முகநூலில் தமிழில் வெளுத்து வாங்கும் தம்பிமார் இருவரைக் curiosityக்கு சரியான தமிழ் சொல் என்னடா என்று கேட்டேன். 

ஒருத்தர் சொன்னார் “ஆர்வம் could be the closest”. இன்னொருத்தர் “தேடல்.. ஆர்வம்..எதிர்பார்ப்பு...இதுகளுக்க ஒன்று அண்ணே” என்று இழுத்தார். “சரி தம்பி, curiosity பற்றி உங்களை curious ஆக்கியாச்சு, மண்டைக்குள் ஏதாவது தட்டுபட்டா, இன்பொக்ஸ் அடியுங்கோ” என்றேன். “ஓமண்ணே ஓமண்ணே, கட்டாயம்” என்றுவிட்டு தொலைபேசியை துண்டித்தவரிடமிருந்து இதுவரை பதிலில்லை. 

Christmas பற்றிய curiosity, பாலகன் இயேசுவின் பிறப்பிற்கு முன்னரே ஆரம்பமாகிவிட்டது. பழைய ஏற்பாட்டில் குறிப்பிடப்பட்ட, யூதர்களை அடிமைத்தளையிலிருந்து மீட்க வரும் மீட்பர் (மெஸியா) எப்படி வருவார், எப்போது வருவார் என்ற curiosityயிலிருந்து Chrismasம் curiosityயும் தொடங்குகிறது எனலாம்.

கடவுளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட யூதர்களை மீட்க வரும் மீட்பர், வீசியடிக்கும் புயல் போல் வருவாரா?, ஆரோகரிக்கும் அலை போல் வருவாரா?, வெடிக்கும் எரிமலை போல் மேலெழுவாரா?, இல்லை வானத்தில் இருந்து குதிப்பாரா? என்று எல்லோரும் curiousஆக இருக்க, ஜெருசலேமிற்கு அந்தப் பக்கமிருக்கும் பெத்லகேம் என்ற குட்டிக் கிராமத்தில் ஒரு மாட்டுத் தொழுவத்தில் அமைதியாக, ஆரவாரமில்லாமல் வந்து அவதரித்தார், எங்கள் மனுஷகுமாரன். 

மேற்கு வானில் தோன்றிய ஒரு வால்நட்சத்திரம் கிளப்பிய curiosity தான், கிழக்கு திசையிலிருந்து மூன்று சாத்திரிகள், ஓட்டகத்தில் ஏறி, யூதேயாவிற்கு பிரயாணம் பண்ண வைத்தது. அந்த மூன்று சாத்திரிகள், நட்சத்திரத்தை பின்தொடர்ந்து வந்து, பாலகன் யேசுவை தொழுவத்தில் கண்டடைந்து, பொன்னையும் தூபவர்க்கதையும் வெள்ளைப்போளத்தையும் பரிசாக கொடுத்த கதையும் Christmasம் curiosityயும் என்ற சொல்லாடலில் அடங்கும்.

மீட்பரை தேடிவந்த மூன்று சாத்திரிகள், யூதாயேவை ஆக்கிரமித்திருந்த ரோம சாம்ராஜ்ஜியத்தின் கவர்னரான ஏரோதை சந்தித்து, தங்களின் பயணத்தின் நோக்கத்தைப் பகிர, அவனுக்கும் curiosity தொற்றிக் கொள்கிறது. “பிறக்கப் போகும் யூதர்களின் ராஜாவை கண்டால், எனக்கும் அவரிருக்கும் இடத்தை சொல்லுங்கள், நானும் போய் வணங்குகிறேன்” என்று கபடமாக கூறி அனுப்பிய ஏரோதின் curiosity, கடைசியில் பல பாலகன்களை கொன்று போடுவதில் முடிந்த Christmasம் curiosityயும் சொற்பதத்தினுள் அடக்கம்.

குளிரும் இராப் பொழுதில், தங்கள் மந்தைகளிற்கு காவலாய் நின்ற, ஆயர்களின் curiosity, அவர்களையும் யேசு பிறந்திருந்த மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு இட்டு வந்தது.  வானிலிருந்து தோன்றிய தேவதூதர்கள் ஆயர்களிற்கு வழிகாட்ட, உலகை பாவங்களிலிருந்து மீட்க அவதரித்த இரட்சகரைக் காண ஆயர்களும் தங்களுடைய ஆட்டுக் குட்டிகளோடு ஓடிய கதையும் Christmasம் curiosityயும் தான். 

கிறிஸ்மஸ் பண்டிகை வந்தாலே அன்புக்குரியவர்களிற்கு பரிசுப் பொருட்கள் வாங்க முண்டியடிக்கும் சனக் கூட்டத்தால், கடைத் தெருக்கள் நிரம்பி வழியும். யார் யாருக்கு என்னென்ன வாங்குவது என்று கொடுப்பவர்கள் curious ஆக, யார் யார் என்னென்ன தரப்போகிறார்கள் என்று வாங்குபவர்களும் curious ஆக, Christmasம் curiosityயும் உலகையே ஆட்டிப் படைக்கும்.

2000ம் ஆண்டு கிறிஸ்மஸ் பண்டிகையை முன்னிட்டு, விடுதலைப் புலிகள் அறிவித்த நிபந்தனையற்ற யுத்த நிறுத்தம், அந்தக் காலத்தில் இலங்கை அரசியலில் curiosityயை வரவழைத்திருந்தது. 2000ம் ஆண்டு கிறிஸ்மஸ் யுத்த நிறுத்தம், பின்னர் 2002ம் ஆண்டு பெப்ரவரி 11ம் நாள் உத்தியோகபூர்வமாக, தலைவர் பிரபாகரனாலும் பிரதமர் விக்கிரமசிங்கவாலும் ஒப்பந்தங்களாக கைச்சாத்திடப்பட்ட, அந்த Christmasம் Curiosityயும் ரணகளமான இலங்கையிலும் தடம் பதித்து ஒரு தற்காலிக சமாதானத்தை தந்து சென்றது. 

ஓவ்வொரு ஆண்டும் Christmas காலத்தில் உலகத்தின் curiosityஜ உசுப்ப ஏதாவது ஒன்று நடந்து கொண்டேயிருக்கும். இந்தாண்டு, இஸ்ரேலின் தலைநகரமாக ஜெருஸலேமை  அங்கீகரிப்பதாக அமெரிக்க அதிபர் Trump அறிவித்தது உலகெங்கும் curiosityஜ அதிகரித்துள்ளது.  


ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தை கடவுள் சோதித்த, மோரியா (Temple Mount) மலையில் தான், யூத மன்னனான சொலமன்,  கடவுளை வணங்க முதலாவது கோயிலை கட்டினான். கிமு 586ல் இந்த ஆலயம் பபிலோனியர்களால் அழிக்கப்பட, இரண்டாவது ஆலயத்தை, யூதர்களின் மனங்களை வெல்லவென, யூதேயாவை ஆண்ட முதலாவது ஏரோது மன்னன் கட்டினான்.ஏரோது மன்னன் கட்டிய இரண்டாவது ஆலயமும் கிபி 70ல் ரோமானியர்களால் அழிக்கப்பட்டது.


மூன்றாவது ஆலயம் பற்றியும் மீட்பரின் மீள்வருகை பற்றியதுமான வேதாகம எதிர்வுகூறல்கள், Trumpன் “ஜெருசலமே இஸ்ரேலின் தலைநகரம்” அறிவிப்பால் மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கிவிட, Christmasம் curiosityயும், கை வீசம்மா கை வீசு, சந்தைக்கு போகலாம் கை வீசு என்று பாடிக் கொண்டே நம்முன் மீண்டும் நடை போடுகின்றன.

மீண்டும் பிறக்கப் போகும் இயேசு பாலகன், உங்களிற்கும் உங்கள் குடும்பத்தாரிற்கும் மகிழ்ச்சியையும் சந்தோஷத்தையும் நிம்மதியையும் அருள்பாலிக்க வேண்டும் என்று பிராரத்திப்போம். 

இந்தப் புனித நாட்களில், எங்கள் நாட்டிலும் நீதியான சமாதானம் நிலைக்க ஆண்டவரை வேண்டுவோம். முக்கியமாக, காணாமல் போகடிக்கப்பட்ட தங்களது உறவுகளைத் தேடும் உறவுகளிற்காகவும், சிறையில் வாடும் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக்காகவும், ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட தங்களது நிலங்களை மீட்கப் போராடும் எம் மக்களிற்ககாவும் எல்லாம் வல்ல இறைவனிடம் ஜெபிப்போமாக.  

இனிய நத்தார் தின வாழ்த்துக்கள் நண்பர்களே!