Friday, 14 April 2017

பெரிய வெள்ளி




"Victory doesn't look like this" 

வெள்ளை நிற குறுந்தாடி வைத்த, நடுத்தர வயதுடைய மனிதன் ஒருவர்,  கவலை தோய்ந்த முகத்துடன்  தனக்கு பக்கத்தில் நின்ற தனது நண்பரிடம் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார். ஜெருசலேம் நகரின் சுவர்களிற்கு வெளியே இருந்த கொல்கொத்தா என்ற இடத்தில், சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த இயேசுவை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்திலே தான் அவர்களிருவரும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

சிலுவையில் அறையப்பட்டிருந்த இயேசுவிற்கு இன்னும் உயிர் இருந்தது. துயிலுயிரியப்பட்டு, 39 தடவைகள் விழுந்த கசையடியால் உரிந்த தோல்களிலிருந்தும், ஆணியறையப்பட்ட கைகளிலிருந்தும் உதிரம் சிந்திக் கொண்டிருந்து. தனது சீடனொருவனால் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு, எந்த மக்களை மீட்க வந்தாரோ அவர்களாலேயே அநீதியாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு, சிலுவையில் இயேசு மரணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார். 

"நீர் தானே கடவுளின் பிள்ளை, ஏலுமென்றால் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வாரும் பார்ப்பம் ஐசே" கூட்டத்திலுருந்த ஒருத்தன் கூச்சலிட்டான். "ஏலுமா.. ஏலாது.. ஏலுமென்றா பண்ணிப்பாரும்" இன்னொருத்தன் அவனோடிணைந்து இயேசுவை நக்கலடித்து அவமானப்பபடுத்தினான்.

மனிதர்களை பாவத்திலிருந்து விடுதலையளிக்க போராடிய இயேசு எனும் விடுதலைப் போராளி, அதே மனிதர்களால் பயங்கரவாதியாக பட்டம் சூட்டப்பட்டு,  பயங்கரவாதிகளில் இருவரோடு சிலுவையில் அறையப்பட்டு, பயங்கரவாதியாக சித்தரிக்கப்பட்டு, மண்ணில் தனது கடைசி நிமிடங்களை, கவலை, வேதனை, ஏமாற்றம் நிறைந்ததாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். 

யூத தலைவர்களால் அரசவையில் இயேசுவின் மீது
சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளை விசாரித்து விட்டு,  “இந்த மனிதனில் குற்ளம் ஒன்றும் நான் காணவில்லை” என்று பிலோத்து மன்னன் அறிவித்தும், அடங்காத அந்த கூட்டத்தின் இரைச்சலிக்கு அடிபணிந்து, பழியிலிருந்து தான் தப்ப தனது கைகளை கழுவி, இயேசுவை அவர்களிடமே ஒப்படைத்து “என்னவாவது செய்து கொள்ளுங்கள்” என்று பிலாத்து மன்னன் ஒப்படைத்திருந்தான்.

உடலில் ரண வேதனை, மனதில் அவமானங்கள் தந்த வலி, சீடர்களும் நண்பர்களும் தன்னை கைவிட்டுச் சென்ற ஏமாற்றம் என்று இயேசுவின் கடைசிக் கணங்கள் மெய்யாகவே மரண வேதனையாகவே இருந்தன. இந்த வேதனையை நினைத்து தான் முதல் நாளிரவு கெத்சமனே தோட்டத்தில் "அப்பா பிதாவே உமக்கு விருப்பமென்றால் வரவிருக்கும் வேதனையை இல்லாமல் பண்ணும், ஆனால் உமது விருப்பமெதுவோ அதையே செய்யும்" என்று ஆண்டவரை நோக்கி மன்றாடியிருந்தார். 

அந்த கடைசி மணித்தியால மன்றாட்டமும் செவிசாயக்கப்படாமல் போக, இயேசு ஜெருசலேமிலிருந்து கசையடிகளை வாங்கிக் கொண்டு, அவமான வார்த்தைகளை செவிமடுத்துக் கொண்டு, தான் மரணிக்கப் போகும் சிலுவையை தானே சுமந்து கொண்டு கொல்கொத்தா வந்திருந்தார். தன்னை சிலுவையில் அறைந்து நிந்தித்தவர்களிற்காக அவர் ஆண்டவரை நோக்கி மன்னிப்பும் வேண்டியிருந்தார். 

நேரம் பின்னேரம் மூன்று மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. யூதேயா நாடெங்கும் திடீரென ஒரு அந்தகார இருள் சூழ்ந்து கொண்டது. கொல்கொத்தாவில் இயேசுவை சிலுவையிலறைந்த இடத்தில் குழுமியிருந்த மக்களை அச்சம் சூழ்ந்து கொண்டது. 

அதுவரை அமைதியாக தனது வேதனைகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த இயேசு, தனது தாய் மொழியில் "ஏலி ஏலி லாமா சபக்தானி" உரத்த சத்தமிட்டார். "ஆண்டவரே, ஆண்டவரே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்" என்று அதற்கு அர்த்தம். 

ஆண்டவர் அப்போதும் மெளனமாகவே இருந்தார், ஏனெனில் தோல்விகளை வெற்றிகளாக மாற்றும் வல்லமை படைத்த ஆண்டவனல்லவா அவர், வேதனைகளை சந்தோஷங்களாக மாற்றும் வல்லமை படைத்த ஆண்டவனல்லவா அவர்.

பெரிய வெள்ளி
Victory doesn't look like this
விடியல் வெகு தொலைவில் இல்லை

No comments:

Post a Comment