Friday, 30 June 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: ஆறாவடு



வரலாறு ஒரு கொடிய அரக்கன். வரலாறு எனும் அரக்கன் நடந்து வந்த பாதையில் அழித்து விட்டுச் சென்ற அழிவின் தடங்கள் சில, இன்றும் எம் நினைவுகளை விட்டகலாமல் நினைவலைகளை ஆக்கிரமித்திருக்கும். மறக்க முடியாத, மறக்க விரும்பாத ஆறாவடுக்களாக என்றும் இதயத்தை வாட்டி வதைக்கும்.

1985ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி,
யாழ்ப்பாண குடாநாடு மெல்ல மெல்ல இயக்கங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்து கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாண குடாநாட்டை சூழ நிலைகொண்டிருந்த இராணுவம், மாணவர்களையும் இளைஞர்களையும், சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்து சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்குவதை ஒரு பொழுதுபோக்காகவே செய்து கொண்டிருந்தது.

இலங்கை இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்படும் எந்தக் கல்லூரி மாணவனையும் விடுதலை செய்ய, கைது செய்யப்பட்ட  மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அணுகும் பல முக்கியஸ்தர்களில் முதன்மையானவர், CE ஆனந்தராஜன். செல்லையா எட்வின் ஆனந்தராஜன் பரி யோவான் கல்லூரியின் 21வது அதிபர், யாழ்ப்பாண பிரஜைகள் குழுவின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவர். 

பாடசாலை நேரத்தில் ஏதாவது குண்டுவெடிப்பு, துப்பாக்கி சூடு நடந்து யாழ்ப்பாணம் அல்லோகல்லப்படும். பதறி அடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை கூப்பிட வரும் பெற்றோருக்கு பரி யோவானின் Main Gate அடியில், வெள்ளையும் சொள்ளையுமாய் கம்பீரமாக நிற்கும் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் உருவம் நெஞ்சுக்குள் பாலை வார்க்கும். எந்த ஒரு மாணவனுக்கும் தீங்கு வராமல் பாதுகாக்கும் அக்கறையும் துணிவும் அவர் நிற்கும் தோரணையில் வெளிப்படும். 

பரி யோவான் கல்லூரியில் மட்டுமன்றி முழு யாழ்ப்பாணத்தினதும் கல்வி மேம்பாட்டற்காக அயராது பாடுபட்ட ஒரு உன்னதமாக கல்வியாளர். 80களின் ஆரம்பத்தில் GUES எனும் மாணவர் அமைப்பு கல்வி தரப்படுத்தல் சம்பந்தமான ஓரு கூட்டத்தை யாழ்ப்பாணத்தில் ஒழுங்கமைத்திருந்ததாம். கல்வி தரப்படுத்தல் தமிழ் மாணவர்களின் மேல் ஏற்படுத்தியிருந்த தாக்கம் பற்றி, யாழ்ப்பாணத்தின் எந்த முன்னனி கல்லூரி அதிபரும் அச்சம் காரணமாக அந்தக் கூட்டத்தில் உரையாற்ற வரமறுத்த போது, துணிந்து சென்று அந்த கூட்டத்தில் இலங்கை அரசைக் கண்டித்து உரையாற்றிய ஓரே அதிபர் CE ஆனந்தராஜா தான். பரி யோவானில் வருடந்தோறும் நடக்கும் தமிழ் விழாவிற்கு தானும் வேட்டி அணிந்து வந்து மாணவர்களையும் வேட்டி கட்ட வற்புறுத்தி, தமிழ் பாரம்பரியத்தை பரி யோவான் மண்ணில் நிலைக்க வைத்தவரும் CE ஆனந்தராஜா தான்.  




1985ன் நடுப்பகுதிகளில் முகாம்களிற்குள் முடக்கப்பட்டிருந்த இலங்கை இராணுவத்திற்கு பொழுதைக் கழிக்க ஒரு கேளிக்கை தேவைப்பட்டது. தமிழீழம் காணப் புறப்பட்ட இயக்கங்களின் மேல் தமிழ் மக்களிற்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்த அபிமானத்தை முறியடிக்க, இலங்கை அரசிற்கு ஒரு பிரச்சார ஆயுதம் தேவைப்பட்டது. வெளிநாட்டு அரசாங்கங்களிற்கும் தென்னிலங்கைக்கும் யாழ்ப்பாண மக்கள் இன்றும் இலங்கை இராணுவத்தோடு சகஜமாக பழகுகிறார்கள் என்று காட்ட ஒரு நிகழ்வு இலங்கையின் ஆட்சியாளர்களிற்கு அவசரமாக தேவைப்பட்டது. இந்த நோக்கங்களை எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் அடைய அவர்கள் கையில் எடுத்த விளையாட்டு, கிரிக்கட்.

எல்லா இயக்கங்களும் தங்களது பிரச்சாரங்களை முழு வீச்சில் முடுக்கி விட்டிருந்த காலமது. பாடசலைகள், ட்யூடரிகள் என்று இயக்கங்களின் பிரச்சார குழுக்கள் பிரச்சாரப் பணிகளை மேற்கொண்டருந்தன. பரி யோவானின் வளாகத்தினுள் எந்த வித பிரச்சார பணிகளையும் மேற்கோள்ள அதிபர் ஆனந்தராஜா தடைவிதித்திரிந்தார். "என்னை மீறி நீங்கள் பாடசாலை வளவுக்குள் இறங்கினால், நான் இந்த வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி விடுவேன்" என்று அவரது உத்தரவை மீறி உள்நுழைய முயன்ற ஒரு இயக்கத்தை கடுந்தொனியில் எச்சரித்திருந்தாராம்.

யாழ்ப்பாண பாடசாலை அதிபர்கள் சங்கத்துடனான ஒரு கலந்துரையாடலில், யாழ்ப்பாண பாடசாலைகள் கிரிக்கட் அணியை, இலங்கை இராணுவ அணியுடன், யாழ்ப்பாண கோட்டைக்குள் இருக்கும் மைதானத்தில் கிரிக்கட் ஆட வருமாறு, யாழ்ப்பாணத்திற்கான இலங்கை இராணுவத் தளபதி அழைப்பு விடுத்தார். இராணுவத் தளபதியின் அழைப்பை நிராகரிக்க முடியாத அதிபர்கள் அனைவரும் அழைப்பை ஏற்று ஜூன் 16, 1985 அன்று, இலங்கை இராணுவ அணிக்கெதிராக கிரிக்கட் ஆட்டம் விளையாட தங்கள் கல்லூரி மாணவர்களை அனுப்புவதாக உறுதியளித்திருந்தனர்.

ஜூன் 16 நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொரு பாடசாலை அதிபராக கழறத் தொடங்கினார்கள். அவரவர் கல்லூரி ஆசியர்கள் கொடுத்த நெருக்கடியாலும் இயக்கங்களின் ஆலோசனையிற்கமையவும், இராணுவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடுவதை தவிர்க்க முடிவெடுத்தார்கள். தான் எடுக்கும் முடிவை எப்போதும் நடத்திக் காட்டும் குணவியல்பு கொண்ட ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் மட்டும், எடுத்த முடிவிலிருந்து பின்வாங்க மறுக்கிறார்.

ஜூன் 16ம் திகதியிற்கு சரியாக ஒரு கிழமைக்கு முன்னர், பரி யோவானின் விடுதி ஆசிரியர்கள் சிலருக்கு, இரவு உணவிற்கு பின்னர் ஒரு செய்தி சொல்லப்படுகிறது. "அடுத்த கிழமை சென்ரல் groundsல் ஒரு match இருக்கு" என்ற அந்த செய்தியில் இராணுவத்துடன் தான் அந்த ஆட்டம் என்று சொல்லப்படவில்லை.

ஜூன் 16ம் திகதி ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. அன்றைய காலை உணவு முடிந்ததும் இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் நடக்கவிருக்கும் கிரிக்கட் போட்டிக்கு வருமாறு மூத்த Hostel மாணவர்களிற்கு அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது. "ஐயோ சேர்.. ஆமியோடயா" என்று சிலர் ஆச்சரியப்பட "இது வீண் பிரச்சினையில் முடியப்போகுது, இயக்கத்திற்கு தெரிஞ்சா அவ்வளவு தான்" என்று வேறு சில மாணவர்கள் எச்சரிக்கிக்கிறார்கள்.


ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் அழைத்தார் என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவும் அவரது சொல்லை தட்ட முடியாது என்ற கடப்பாட்டிலும், நான்கு ஆசிரியர்கள் உட்பட சில மூத்த மாணவர்கள் யாழ்ப்பாண கோட்டையை, நடந்து சென்றே அடைகிறார்கள்.  இராணுவத்தின் உடற் சோதனைகளின் பின்பு இராணுவ அணியோடு படம் எடுத்து விட்டு சிநேகபூர்வ கிரிக்கெட் விளையாட்டு நடைபெறுகிறது. கிரிக்கட் ஆட்டமும் வீடியோவில் பதிவாகிறது. யாழ்ப்பாண கோட்டையில் பரி யோவான் அணியை வரவேற்று உபசரித்தவர், பின்னாட்களில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு சிநேகபூர்வ விஜயம் மேற்கொண்ட கப்டன் கொத்தலாவல. ஆட்டத்தை காண ஆனந்தராஜா மாஸ்டரும் தனது ஸ்கூட்டரில் வருகிறார்.


கிரிக்கட் ஆட்டம் முடிந்து கைகுலுக்கி விட்டு கல்லூரி திரும்பிய அதிபரிற்கு,  அடுத்து வரும் நாட்களில் சிக்கல் ஆரம்பிக்கிறது. பரி யோவான் கல்லூரி அணி ஒன்று இலங்கை இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் கிரிக்கெட் ஆடியதை அறிந்த இயக்கங்கள், ஒவ்வொன்றாக வந்து அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சந்தித்து தங்களது எதிர்ப்பையும் கோபத்தையும் பதிவு செய்கிறார்கள். நான்கு இயக்கங்கள் வந்து கதைத்த பொழுது பொறுமையாக தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்த அதிபர், ஐந்தாவதாக வந்த இயக்கத்திடம் பொறுமையிழக்கிறார். "உங்களிற்கெல்லாம் விளக்கம் கொடுக்க எனக்கு அவசியமில்லை" என்ற தொனிப்பட கடுமையாக பதிலளிக்கிறார்.

ஜூன் 25, 1985 செவ்வாய்க்கிழமை இரவு ஒன்பது மணியிளவில், பரி யோவானின் வளாகத்திற்குள் இரு இளைஞர்கள் நுழைகிறார்கள். Robert Williams மண்டபத்தில் hostel பெடியளிற்கு first studies நடந்து கொண்டிருக்கிறது. Robert Williams மண்டபத்தின் மைதான பக்க வாயிலடிக்கு வந்த இளைஞர்களைக் கண்ட ஆசிரியர் ஒருவர் அவர்களை அணுகி விசாரிக்கிறார். 

"உங்கட principalன் வீடு எங்கே இருக்கு" இளைஞர்களில் ஒருவன் ஆசிரியரை கேட்கிறார். "அது..அந்தா இருக்கு" என்று மைதானத்தின் மறுகோடியில் இருந்த அதிபரின் வாஸ்தலத்தை காட்டிவிட்டு "ஏன் தம்பி என்ன வேணும்" ஆசிரியர் கேட்கிறார். "ஒன்றுமில்லை.. அவரோடு ஒரு அலுவல் கதைக்கோணும்" என்று சொல்லி விட்டு, மைதானத்தை தாண்டி அதிபரின் வாசஸ்தலத்தை நோக்கி இருவரும் நடந்து போவதை ஆசிரியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். 


இருவரும் போய் சில நிமிடத்தில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் இளைய மகன் அதே ஆசிரியரிடம் ஓடி வருகிறார். "சேர் அப்பாவை தேடி ரெண்டு Boys வந்திருக்கீனம், அப்பா எங்கேயென்று தெரியுமா?" பதைபதைக்க கேட்கிறார். பிரச்சினையின் தார்ப்பரியம் புரிந்த ஆசிரியர் "அவர் சர்வானந்தன் போதகர் வீட்ட நிற்பார், அவக்கு ஒன்றும் சொல்லாதேயும்" என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டு, ஒரு மாணவனை அனுப்பி அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சர்வானந்தன் போதகர் வீட்டிலேயே நிற்குமாறு செய்தி அனுப்புகிறார் அந்த ஆசிரியர். 

அதிபரின் வீட்டில் அதிபரை தேடிக் களைத்த இரு இளைஞர்களும் அவரின் காரையும் start பண்ணி பார்த்துவிட்டு, வளாகத்தை விட்டகலுகிறார்கள்.  அதிபர் ஆனந்தராஜா ஓடித்திரிந்தது ஒரு Brown நிற Ford Cortina கார். அதிபர் ஆனந்தராஜாவை கடத்திக் கொண்டு போகவே அந்த இரு இளைஞர்களும் வந்திருக்கலாமென்று இன்றும் அந்த ஆசிரியர் சந்தேகப்படுகிறார்.

ஜூன் 26, 1985
வழமைக்கு மாறாக அதிபர் ஆனந்தராஜா பதற்றமாகவே காணப்படுகிறார். பிற்பகல் ஒரு மணியளவில் ஒரு அவசர staff meetingஐ கூட்டுகிறார். இலங்கை இராணவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடிய காரணத்தை அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஆசிரியர்களிற்கு விளக்க முயல்கிறார். "I gave a commitment to the Major. I am obliged to that commitment because he has helped to release our Boys many times" என்ற சாரப்பட அவரது விளக்கம் அமைகிறது.

அன்று பின்னேரம் பரி யோவான் கல்லூரியின் இல்ல மெய்வல்லுனர் போட்டிகளிற்கான heats நடந்து கொண்டிருந்தது. பின்னேரம் ஐந்து மணியளவில் அதிபரின் வாசஸ்தலத்திலிருந்து ஸ்கூட்டரில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் புறப்படுகிறார். ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் காரைப் போல், அவரது Orange நிற Vespa Chetek ஸ்கூட்டரும், இன்றும் மீண்டும்  அவரைக் கண்முன் கொண்டு வரும்.


Javelin pitch அடியில் நின்ற தனபாலன் மாஸ்டர், ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் வெளிக்கிட்டு போவதை கண்டுவிட்டு "இவர் ஏன் இந்த பிரச்சினை நேரத்தில் வெளில போறார்" என்று தனக்கு அருகில் நின்ற ஆசிரியரிடம் கவலையுடன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்க, ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் ஸ்கூட்டர், scoreboard தாண்டி, Long jump pitch வளைவில் திரும்பி, Dining Hall கடந்து, 
Jubillee hall கடக்கிறது. பரி யோவானின் பிரதான வாயில் வளைவில் வேகம் குறைத்த ஸ்கூட்டர், வளைவை கடந்து செல்கிறது,

கடைசி தடவையாக.....









Friday, 23 June 2017

1983 உலக கோப்பை



ஜூன் 25, 1983
சனிக்கிழமை  

கிரிக்கெட்டின் தாய்வீடான லண்டன் Lords மைதானம், மூன்றாவது கிரிக்கட் உலக கோப்பைக்கான இறுதி ஆட்டத்தை அரங்கேற்றத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைக்கு சரியாக பத்து நாட்களிற்கு முன்னர் தான் விடுதலைப் புலிகளின் லெப். சீலன் என்றழைக்கப்பட்ட சார்ள்ஸ் அன்டனி, தென்மராட்சியில் வீரமரணமடைந்திருந்தார். அதற்குப் பழிவாங்க விடுதலைப் புலிகள் நடாத்தப்போகும் ஜூலை 23 தின்னவேலி தாக்குதலையும், ஜூலை 25ல் சிங்களம் கட்டவிழ்த்து விடப்போகும் இனக்கலவரத்தையும் அறியாது, BBCயில் உலக கோப்பை இறுதிப் போட்டியின் வர்ணணையை கேட்க எங்கள் வீட்டில் அப்பா தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.

எங்கட வீட்டில் ஒரு National Panasonic வானோலி இருந்தது. வானொலியின் antennaவை நல்லா இழுத்து விட்டுவிட்டு, Short Waves2ன் இடப்பக்க மூலையிலிருந்த BBCயின் அலைவரிசையை சரியாகக் கண்டுபிடித்து விட்டு வானொலிக்கு முன்னால் commentary கேட்க, மத்தியானம் முதல் இரவு வரை அதிதீவிர இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகரான அப்பா இருந்தது தான் நினைவில் வருகிறது. 

இந்தியா இறுதிப் போட்டிக்கு வருமென்று யாரும் கனவிலும் நினைக்கவில்லை, ஏன் இந்திய அணியே நினைத்துப் பார்த்திருக்காது. உலக கோப்பை தொடரின் ஆரம்பத்தில் இந்திய அணி கோப்பையை வெல்வதற்கான bookiesன் odds 66-1. இந்திய அணி சர்வதேச டெஸ்ட் கிரிக்கெட் விளையாத் தொடங்கியதும் ஒரு ஜூன் 25 தான். 1932ல் அதே Lords மைதானத்தில், மகாராஜாக்களையும் நவாப்களையும் உள்ளடக்கிய இந்திய அணி ஆடியது. பின்னர் படித்த நடுத்தர வர்க்க பிராமணர்களின் அணியாக மாறி, 1983ல் தான் பெரிதாக படிக்காத, ஹரியானாவின் கிராமத்தில் இருந்து வந்த கபில்தேவ் தலைமையில் வர்க்க வேறுபாடுகளை களைந்து நேருவின் நவபாரதத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அணியாக மாறியிருந்தது என்று வரலாற்றாய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

ஒரு நாள் போட்டிகளையும் உலக கோப்பையையும் இந்திய அணி அவ்வளவு சீரியஸாக எடுக்காத காலம். அந்தக் காலங்களில் ஒரு நாள் போட்டிகள் 60 ஓவர்கள் ஆடப்படும். சிரினிவாஸ் வெங்கட்ராமன் என்ற தமிழர் தலைமை தாங்கிய 1975 உலக கோப்பையில், இங்கிலாந்து அணி 334 ஓட்டங்கள் அடிக்க, ஆரம்ப துடுப்பாட்டக்காரனான கவாஸ்கர் 60 ஓவர்களும் ஆடி ஆட்டமிழிக்காமல் 36 ஓட்டங்கள் எடுக்க, இந்திய அணி 132/3 அடித்தது என்ற வரலாற்று பெருமைகளை இந்திய அணி தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. 

1975, 1979 உலக கோப்பைகளை வென்று, கிரிக்கெட் உலகின் மன்னர்களாக வலம் வந்த, மிக மிகப் பலமான மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை இறுதியாட்டத்தில் வெல்லலாம் என்ற ஒரு சிறு துளி நம்பிக்கையை இந்திய அணிக்கு தந்தது, இதற்கு முதல் நடந்த இரு போட்டிகளில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை இந்திய அணி தோற்கடித்திருந்தது என்பது தான்.


மார்ச் 29, 1983ல் கயானாவில் நடந்த போட்டியில் இந்திய அணி 282/5 அடிக்க, மேற்கிந்திய தீவுகள் அணி எடுக்க முடிந்தது 255/9. இந்தியா இந்த ஆட்டத்தில் வென்றது ஆச்சரியம் என்றால் கவாஸ்கர் (90) வரலாற்றில் முதல் தடவையாக அரைச்சதம் 
அடித்ததை என்னவென்று சொல்லுவது. 38 பந்துகளில் கபில்தேவ் விளாசிய 72 ஓட்டங்களும், சாஸ்திரியின் 48/3ம் இந்தியாவிற்கு கை கொடுத்திருந்தன. மிகுதி ஆறு விக்கெட்டுக்களையும் இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்களான கபில், சந்து, மதன்லால் ஆகியோர் ஆளுக்கு இரண்டாக பங்கு போட்டிருந்ததும் கவனிக்கத்தக்கது.

இந்தியாவிற்கு நம்பிக்கை தந்த இரண்டாவது வெற்றி 1983 உலக கோப்பையின் முதலாவது போட்டி, அதுவும் மேற்கிந்திய அணிக்கு எதிராகத் தான். முதலில் துடுப்பெடுத்தாடிய இந்தியா 262/8 ஓட்டங்களை எடுத்தது. யஷ்பால் ஷர்மா (89) ஓட்டங்களை அடித்திருந்தார். பதிலிற்கு துடுப்பெடுத்தாடிய மேற்கிந்திய அணியால் 228 ஓட்டங்களை மட்டுமே எடுக்க முடிந்தது. மீண்டும் சாஸ்திரி x3 , மிதவேகவாதிகள் x5, Run out x2.

24 வயதேயான கபில் தேவின் இந்திய அணியில் ஏழ்வர் முப்பது வயதிற்கு குறைவானவர்கள். ஐந்து சகலதுறை ஆட்டக்காரர்களை கொண்டிருந்த இந்திய அணிக்கு பயிற்சியாளர் என்று யாரும் இல்லை. அடித்து ஆடக்கூடிய  batsmen எடுத்து தரும் ஓட்டங்களை எதிரணி எட்ட விடாமல் தடுக்க restrictive rather than attacking என்ற bowling strategy, உயிரைக் கொடுத்து field பண்ணுவது என்ற அணங் மணங் இல்லாத திட்டத்தை இந்திய அணி 1983 உலக கோப்பையில் பின்பற்றியது. 

இந்திய அணி இறுதிப் போட்டியில் விளையாட , இங்கிலாந்து அணியை அரையிறுதிப் போட்டியில் வென்று தகுதி பெற்றதும், இந்தியாவில் கோயில்கள் எங்கும் பூஜை புனஸ்காரங்கள் அரங்கேறத் தொடங்கின. இறுதியாட்டத்திற்கு முந்தைய நாளான வெள்ளிக்கிழமை, திருப்பதி ஆலயத்தின் உண்டியல் பக்தர்களின் நேர்த்திகளால் நிரம்பி வழிந்ததாம்.  

இறுதியாட்டத்தில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் கப்டன் Clive Lloyd நாணயச்சுழற்சியில் வெற்றி பெற்று இந்திய அணியை துடுப்பெடுத்தாட அழைத்தார். ஆரம்ப துடுப்பாட்ட வீரர்களாக களமிறங்கிய ஶ்ரீகாந்தையும் கவாஸ்கரையும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது, மேற்கிந்திய அணியின் Pace quartet; Andy Roberts, Malcom Marshall,  Michael Holdings & Joel Garner.


வேகமான bouncerகளிற்கு பெயர்பெற்ற "Jawbreaker" Robertsன் பந்துவீச்சில் கவாஸ்கர் (2) ஆட்டமிழக்க, மொஹிந்தர் அமரநாத் களமிறங்கினார். கவாஸ்கர் ஒரு பம்பாய்காரன், போட்டி பொறாமை எரிச்சல் நிறைந்த typical பம்பாய்க்காரன். அமரநாத் ஒரு டீசென்டான டெல்லிக்காரன். Dravidற்கு முதல் அமர்நாத் தான் என்னுடைய cricketing hero. ஒரு பக்கம் Robertsம் மற்றபக்கம் "Big Bird" Garnerம் மாறி மாறி புயலாக பந்து வீச,ஶ்ரீகாந்தும் அமரநாத்தும் நம்பிக்கையோடு ஆடுகிறார்கள்.

பவிலியன் முனையிலிருந்து Roberts பந்து வீச தயாராக, மறு முனையில் ஶ்ரீகாந் batஐ மேலே தூக்கி எறிந்து பிடிப்பது, பிறகு batஐ கையில் வைத்து சுழற்றுவது, சூரியனை அண்ணாந்து பார்ப்பது, தலையை கண்டபாட்டிற்கு ஆட்டுவது, மூக்கு சீறுவது என்று தனது வழமையான தயார்படுத்தல்களுடன் பந்து வீச்சை எதிர்கொள்ள தயாராகிறார். Off stumpற்கு வெளியே விழுந்த பந்தை ஒரு முழங்காலில் இருந்து லாவகமாக ஶ்ரீகாந் square drive அடிக்கிறார், "count four for that" BBC அலறியது. அடுத்த பந்து bouncer, அதையும் பயமேயில்லாமல் ஶ்ரீகாந் எல்லைக் கோட்டிற்கு அனுப்புகிறார்.


"Ah, this is when Andy is at his most dangerous, you watch, next ball will be another bouncer" வயிற்றெரிச்சல் வைத்தியான வெள்ளைக்கார வர்ணணையாளர் சாத்திரம் சொல்ல, அடிபட்ட புலியாக Roberts வேகமாக bounced போட, hook shot...டொக், ஶ்ரீகாந்  அடித்த sixஐ பார்த்து அரங்கமே அதிர்ச்சியடைகிறது.


ஶ்ரீகாந்தும்(38) அமரநாத்தும்(26) ஆட்டமிழந்த பின்னர், சந்தீப் பட்டேல் (27) மட்டும் நிதானமாக ஆட, இந்தியாவின் விக்கெட்டுகள் சரிய தொடங்குகின்றன. முக்கித் தக்கி 54.4 ஓவர்கள் ஆடி இந்திய அணி குவித்த ஓட்டங்கள் 183 மட்டுமே. Greenidge, Haynes, Richards என்று பலமான துடுப்பாட்டக்காரர்களை கொண்டிருந்த மேற்கிந்திய அணிக்கு 183 இலக்கு என்பது ஜுஜூப்பி, என்று வர்ணணையாளர்கள் கட்டியம் கூறினார்கள். 

சந்து வீசிய பந்தை Greenidge ஏனோ விளையாடாமல் விட,  பந்து விக்கெட்டுகளை முத்தமிட்டு clean bowled ஆக்க, தியாகராஜ நகரில் கடலை கொரித்துக் கொண்டிருத்துக் கொண்டிருந்த பார்த்தசாரதிக்கு புரைக்கேறியது. Greenidge (1) ஆட்டமிழக்க களமிறங்கிய அதிரடி நாயகன் Viv Richards அடித்து ஆட தொடங்கினார். Chewing gum சப்பியபடியே மளமளவென 7 பவுண்டரிகள் அடிக்க, மேற்கிந்திய அணி 50 ஓட்டங்களை இலகுவாக எட்டியது. 

மெதுவாக ஓடிவந்து மிதவேகமாக பந்து வீசிய இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்களை பார்க்க பரிதாபமாக இருந்து. கபில், மதன்லால், Roger Binny, அமர்நாத் என்று மாறி மாறி பந்து வீசினார்கள். சாஸ்திரி நீக்கப்பட கீர்த்தி அஸாத் மட்டுமே spinner. தட்டி தட்டி ஆடிக் கொண்டிருந்த Haynes(13)ல் ஆட்டமிழக்கும் போது 50/2, சோடாப்புட்டி கண்ணாடியணிந்த Clive Lloyd மைதானத்திற்குள் இறங்கினார்.

28 பந்துகளில் 33 ஓட்டங்கள் எடுத்து, அவசர அவசரமாக ஆட்டத்தை முடிவிற்கு கொண்டுவர பிரயத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த Viv Richards, மதன்லால் வீசிய பந்தை ஓங்கி (lofted) அடித்த கணம் கிரிக்கெட் உலகம் freeze ஆனது. மதன்லால் வீசும் பந்துகள் Richardsஐ அண்ட முதல் Richards இரண்டு strokes விளையாடி விடுவார் என்று ஆங்கில வர்ணணையாளர்கள் நக்கலடித்துக் கொண்டிருந்த கணத்தில் தான், Lords மைதானத்தின் வானத்தில் பந்து பறந்து கொண்டிருந்தது. 


Off stumpற்கு சற்று வெளியே விழுந்த பந்தை mid wicketற்கு மேலாக six அடிக்க Richards வெளிக்கிட, அடி சரியாக படாததால் edge ஆன பந்து உயரே எழும்பி mid wicket நோக்கி பறந்து கொண்டிருந்தது.

Mid onல் நின்ற கபில்தேவ் mid wicket நோக்கி பின்வளமாக ஓடத் தொடங்க, Lords மைதானமும் இந்திய நாடும் நெஞ்சை கையில் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது. Deep fine legல் இருந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த யஷ்பால் ஷர்மாவில் கமராவின் கண்கள் குவிந்திருக்க, எல்லைக் கோட்டை நோக்கி வேகமாக ஓடி தனக்கு மேலாக வந்து விழுந்த பந்தை கபில்தேவ் பிடித்த போது "Indian skipper takes a marvelous running catch" என்று தொலைக்காட்சியில் வர்ணித்தது சாட்சாத் Richie Benaud தான். 



அந்தக் கணம், the Catch that changed the match, இந்தியாவில் கிரிக்கெட் விளையாட்டின் எதிர்காலத்தை மட்டுமல்ல, சர்வதேச கிரிக்கெட் உலகத்தையே புரட்டிப் போட்டது.

Viv Richards ஆட்டமிழந்து மைதானத்தை விட்டகல, மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் மூன்றாவது உலக கோப்பையை வெல்லும் கனவும் அஸ்திமிக்கத் தொடங்கியது. 66/4, 76/6, 124/8 என்று விக்கெட்களை இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்கள் கைப்பற்றிக் கொண்டிருக்க, வரலாறு காணாத ஒரு கொண்டாட்டத்திற்கு Lords மைதானத்திற்கு வந்திருந்த இந்தியர்களும் இந்திய தேசமும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.


இந்திய அணி வெற்றியின் விளிம்பில் நிற்க, BBC வானொலியில் நேர்முக வர்ணனையாளரான Brian Johnston "will your prime minister declare a public holiday?"என்று தனது சக வர்ணனையாளரான Farooq Engineerடம் கேட்கிறார். " absolutely, no doubt about it. Mrs Gandhi is an avid cricket follower, she will be listening to this commentary" என்று Engineer பதிலளித்த ஐந்து நிமிடத்தில், BBCயின் தலைமையகத்திற்கு இந்தியாவின் பிரதமரின் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ஒரு அழைப்பு இந்தியாவில் பொது விடுமுறை பற்றிய அறிவித்தலை அறிவித்ததாம்.



இந்திய நேரப்படி நடுச்சாமத்திற்கு ஐந்து நிமிடங்கள் இருக்கையில் அமரநாத்தின் பந்து வீச்சில் Holding, LBW முறையில் ஆட்டமிழக்க, இந்தியா 1983 உலக கோப்பையை கைப்பற்றிக் கொண்டது. உலக கோப்பையின இறுதி ஆட்டத்தின் Man of the Match ஆகவும் Man of the Seriesஆகவும் மொஹிந்தர் அமர்நாத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.  ஜூன் 25, 1983 இந்தியாவின் உலகக் கிண்ண வெற்றியை பாராட்டி இந்திய பிரதமரிற்கு வாழ்த்து செய்தி அனுப்ப அன்றைய பிரித்தானிய பிரதமரான Margaret Thatcher மறுத்துவிட்டாராம். 

நள்ளிரவில் இந்திய அணி வெற்றி பெற்றதை பக்கத்து வீட்டு தொலைக்காட்சியில் பார்த்து கொண்டிருந்தத பல்லாயிரக்கணக்கான சிறுவர்களில் இருவர், சச்சின் டென்டுல்கர் மற்றும் ராகுல் ட்ராவிட். இந்திய கிரிக்கெட் அணி பிந்தைய ஆண்டுகளில் எட்டிய பல வெற்றிகளுக்கு அடித்தளமிட்டது 1983 உலக கோப்பை வெற்றி தான்.






Friday, 16 June 2017

இழப்பது நம்பிக்கை


எங்களிற்கும் நம்பிக்கைக்கும் 
எட்டாப் பொருத்தம்.
நாங்கள் நம்பிக்கையை
நம்பினாலும், நம்பிக்கை
நம்மை நம்புவதில்லை


என்றுமே எங்களிற்கு 
தேர்தல்களில் நம்பிக்கையில்லை
வெள்ளைக்காரன் காலம்தொட்டு
நாங்கள் தேர்தல்களில்
நம்பிக்கை வைப்பதில்லை 

தேர்தல்களில் வென்றுவரும்
கற்றவர்களும் கனவான்களும்  
வென்றபின் அமைச்சர்களாகி
எங்களை மடையர்களாக்கியதால்
நாங்கள் யாரையும் நம்புவதுமில்லை

வட்டுக்கோட்டைக்கு வோட்டு
போட்டு கடைசியில்
மாவட்ட சபைக்கும்
வோட்டு போட்டு
கரைந்தது நம்பிக்கை மட்டுமே

படிப்பை உதறிவிட்டு
பெடியள் துவக்கெடுக்க
எங்கிருந்தோ வந்த
நம்பிக்கையும் அவங்களின்
சண்டையில் அழத்தொடங்கியது

எம்ஜிஆரும் இந்திராவும் 
எங்களை காப்பாற்றுவினம்
என்றிருந்த நம்பிக்கையையும்
இந்தியன் ஆமிக்காரன்
போட்டுத் தள்ளினான்.

யாழ்ப்பாணத்தைப் பிடித்து
சந்திரிக்காவும் ரத்வத்தையும்
தகர்த்த நம்பிக்கைக்கு
ஓயாத அலைகள் தான்
புத்துயிர் தந்தது

சொல்ஹேய்மை நம்பி
நாடுநாடாய் பறந்து
பேசியும் பலனில்லாமல் போக, 
பேச்சுவார்த்தையிலும் இல்லாமல்
போனது நம்பிக்கை

முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில்
தகர்ந்து போனது 
தனிநாட்டுக் கனவோடு
தன்மானமும் வீரமும் மட்டுமல்ல
தன்னம்பிக்கையும் தான்

மகிந்தவின் கொடுங்கோலாட்சியில்
மகிழ்ச்சி தந்த
ஜெனிவாவும், நல்லாட்சியின்
ஜனனத்துடன் நம்பிக்கைக்கு
விடை கொடுத்தது

நம்பிக் கெட்ட
நாட்களை மறவாமல்
நல்லாட்சிக்கு ஆதரவளிக்க
நல்லாட்சியோ நம்பிக்கைக்கே
நலமடித்து நக்கலடித்தது

அல்லல்படும் சனத்திற்கு 
அருமருந்தாய் ஏதாச்சும்
செய்வார்களென நம்பி
செயல்வீரர்களை மாகாணசபைக்கு
அனுப்பியதும் நம்பிக்கையீனம்

ஊரெல்லாம் அழுதிருக்க
உலகம் சுற்றிய
நாயகர்கள், மக்களின்
நம்பிக்கையை மதித்து
நடக்கவுமில்லை மதிக்கவுமில்லை

தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவதில்
தீர்க்கமாய் இருந்த 
சபையில் வருகிறதாம்
நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம், 
நம்புங்கடா சத்தியமாய்

நம்பிக்கையை தொலைத்து
நம்பிக்கையை இழந்து
நம்பிநம்பி ஏமாந்து
நாதியற்று நாங்களிருக்க
நம்பிக்கையில்லா தீர்மானமாம்

நம்பிக்கையில்லை தான்

எங்களிற்கு உங்களில்
எங்களிற்கு உலகத்தில்
எங்களிற்கு கடவுளில், ஏன் 
எங்களிற்கு எங்களிலும் 
















Friday, 9 June 2017

பாட்டு பாடவா?

 


எனக்கு பாட்டு பாட சரியான விருப்பம், ஆனால் எனக்குப் பாட்டு பாட தெரியாது, பாடவும் வராது, பாடுவதற்கான குரல் வளமும் இல்லை, பாட்டு பாடுவதற்கான முறையான பயிற்சியும் எடுக்கவில்லை. ஆக மொத்தத்தில் எனக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் பாட்டு வராது. ஆனாலும் எனக்குப் பாட்டு பாட விருப்பம், ஆசை, அவா. ஒரு பாட்டையாவது, முழுமையாக, இசையோடு சேர்த்து, பாடி விட வேண்டும் என்பது, கனவு, இலட்சியம், குறிக்கோள். 

பாட்டு பாட வேண்டும் என்ற ஆசை எப்போது எனக்குள் வந்தது என்று சரியாக ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் சின்ன வயதிலிருந்தே பாட்டு பாடவேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் இருந்து கொண்டே இருந்தது என்பது மட்டும் நினைவு இருக்கிறது.

பரி யோவான் கல்லூரியின் பாலர் பிரிவில் இணைந்ததில் இருந்து தொடர்ந்து ஆறு வருடங்கள் கர்நாடக சங்கீதமும் Western musicம் கற்பித்தார்கள். கர்நாடக சங்கீதம், இப்போது பூர்ணம்பிள்ளை block இருக்கும் இடத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தின் கீழிருந்த Ringல் இருந்து தான் படித்தோம், ச்சா ச்சா, பழகினோம். அருகிலிருந்த சேமக்காலைக்குள்ளும் கிளை பரப்பியிருந்த அந்தப் பென்னாம் பெரிய மரத்திற்கு மற்றப்பக்கம், முள்ளுக்கம்பி வேலியடைத்த cycle parkம் இருந்தது.

முதல் மூன்று வருடம் எங்களுக்கு வேட்டி கட்டிய P. அருமைநாயகம் மாஸ்டரும் (chemistry படிப்பித்த N.R அருமைநாயகம் அல்ல), பின்னர் சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டரும் சங்கீதம் சொல்லித் தந்தார்கள்.  அருமைநாயகம் மாஸ்டர் தொடர்ந்து மூன்றாண்டுகளாக "வானம் கறுக்க வேணும் .. வயல் காடெல்லாம் பெய்ய வேண்டும்" என்ற பாட்டையும் "நமோ நமோ தாயே" பாட்டையும்  திரும்ப திரும்ப படிப்பித்தார், இல்லை இல்லை பழக்கினார்.


சங்கீத வகுப்புகளிற்கு சங்கீத வாத்திமார்  கொண்டு வரும் சுருதிப் பெட்டியை இயக்க எங்களிற்குள் போட்டியே நடக்கும். ஆனால் சுருதிப் பெட்டியை மட்டுமல்ல, சங்கீத வகுப்பையே இயக்குவது நண்பன் யாதவனாய் தானிருக்கும். யாதவன் யோகானந்தம் எனும் பிறவி இசைக்கலைஞனோடு, ஒரே வகுப்பில் ஒரே வாங்கில் இருந்து படித்தும் அவனோடு கூடித்திரிந்தும், அவனில் இருந்த சங்கீதத்தில் ஒரு சதவீதம் கூட எனக்குள் வராமல் போனது, துரதிருஷ்டம், துர்பாக்கியம், துன்பம்.

சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டர் "பாட்டுக்கொரு தலைவன் பாரதியடா, அவன் பாட்டைப் பண்ணோடொருவன் பாடினானடா" என்ற பாட்டை அலுக்காமல் சலிக்காமல் அடுத்து வந்த மூன்றாண்டுகள் சொல்லித்தர, அதே போல் சேர்ந்து பாடியும், வீட்ட போய் பயிற்சி செய்தும், சங்கீதம் என்னுள் இறங்க ஏனோ மறுத்தது. இன்றைக்கும் அந்தப் பாட்டு மண்டைக்குள் ஓடிக் கொண்டுதானிருக்கிறது, அதுவும் ராக தாளத்தோடு. ஆறு வருடங்களாக பள்ளிக்கூடத்தில் கர்நாடக சங்கீதம் படித்ததில் பழகினது, முத்தான மூன்று பாட்டுக்கள் மாத்திரமே. 

தமிழ்ப் பாட்டுத் தான் ஏற மறுத்தது என்றால் ஆங்கிலப் பாட்டும் பக்கிளடித்தது. நவரட்ணம் மிஸ், பியானோ அடித்துக் கொண்டே, "sing children" சொல்ல கண்ணும் கருத்துமாய் பாடப் பழகிப் பார்த்தேன். பரி யோவானின் ஆரம்பப் பாடசாலை வாயிலில் இருந்த பழைய கட்டிடத்தின் இடப்பக்க மூலையில் தான், music room இருந்தது. அதற்குப் பக்கத்தில் துரைச்சாமி மாஸ்டரின் officeம் ladies staff roomம் இருந்தது. வலது பக்கத்தில் எங்களது முதலாவது பரி யோவான் வகுப்பறை, LKG, இருந்தது. இப்போது அந்தக் கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டு விட்டது.

 


நகுலேஸ்வரன் மாஸ்டரின் ட்யூஷனில் வாணி விழாவில், வில்லுப்பாட்டில் பங்கேற்றிய சந்தர்ப்பம் தான், மேடையில் மைக்கில் பாட்டுப் பாட மிக மிக அருகில் வந்த ஒரே சந்தர்ப்பம். சபேசன் நடுவிலிருக்க, வலப்புறம் ஜெயரூபனும் இடப்புறம் அடியேனும், பின் வரிசையில் விபீஷ்ணாவும் "பற்றிக்ஸ்" சதாவும் சேர, வில்லுப்பாட்டு கோஷ்டி வாணி விழாவைக் கலக்கியது. வில்லுப்பாட்டின் ஒரு கட்டத்தில் நான் பாட்டொன்று பாடத் தொடங்க, சங்கீதம் நன்கறிந்த சபேசன் இடைமறித்து "டேய் பாட்டை கொலை செய்யாதேயடா" என்று சொல்லி தானே அந்தப் பாட்டை பாடுவதாக காட்சி அமைந்திருக்கும். 

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் சிவபுராணமும், கொழும்பமர் இந்துக்கல்லூரியும், பாடிய அனுபவமும் அலாதியானது. "ஞான முடியின் நலந்தரு வள்ளுவர்" பாடும் போது வள்ளுவர் இல்ல பெடியளோடு சேர்ந்து அந்த வரியை மட்டும் சத்தமாக பாடுவேன். கம்பர், இளங்கோ, பாரதி இல்லங்கள் பாட்டில் வரும் போது அவங்களும் சத்தமாக பாடி, அந்தக் காலைப் பொழுதை இனிமையாக்குவார்கள்.

படிக்கிற காலங்களில், அதுவும் உயர்தர பரீட்சைக் காலங்களிலும் பின்னர் CIMA exam நாட்களிலும், தானாகவே வாற  சோதனைக்கால டென்ஷனை அடக்க சத்தமாக பாடத் தொடங்குவேன். "பொட்டு வைத்த ஒரு வட்ட நிலா, குளிர் புன்னகையில் என்னை தொட்ட நிலா" பாட, அம்மம்மா "once more" கேட்பா. வாழ்வில் எனது பாட்டை ரசித்த முதலும் கடைசியுமான ரசிகை, என்னுடைய அம்மம்மா தான்.


காதலிக்கும் காலங்களில் பாட்டு கண்டபாட்டுக்கு வரும். காலை எழுந்ததும் "என்னவளே அடி என்னவளே, எந்தன் இதயத்தை தொலைத்து விட்டேன்" பாட்டும்,  பின்பு கனிவு கொடுக்கும்  "அதோ மேக ஊர்வலம், அதோ மின்னல் தோரணம்" பாடலும், மாலை முழுவதும் "இஞ்சி இடுப்பழகி.. மஞ்சற் சிவப்பழகி" பாடியும்  வழக்கப்படுத்திக் கொண்ட அழகிய காலங்களை இன்று நினைத்தாலும், மனது இறக்கைக் கட்டிப் பறக்கும். "காதலித்துப் பார், பாட்டு தானா வரும்" என்று வைரமுத்து எழுதியதாக ரமோ இந்தியாவிலிருந்து வந்து நின்ற நேரம் சொன்தாக ஞாபகம். ஆனால் எனக்கு காதல் தான் வந்தது, பாட்டு வரவேயில்லை.


காதலித்து கலியாணம் கட்டிய காதல் மனைவியைப் பார்த்து, காதல் பொங்கிப் பிரவாகம் எடுக்க "சுந்தரி நீயும் சுந்தரன் ஞானும்" பாடத் தொடங்க "தயவுசெய்து அறுக்காதேயும் ப்ளீஸ்" என்று அவ சிணுங்க, ஓடோடி வந்த பாட்டு,  பயந்து கொண்டே வாசற்படியில் பதுங்கும். மனிசியோடு சண்டை போட்டு கடுப்பான நாட்களில், நிலைமையை சமாளிக்க உதவும் பாட்டு "செத்தமிழ் தேன் மொழியாள், நிலாவென சிரிக்கும் மலர்க்கொடியாள்" தான். பாட்டைக் கேட்டு, நிலா கள்ளமாகச் சிரிக்கும், நிலைமை வழமைக்குத் திரும்பும்.


IASல் CIMA படிக்கிற காலங்களில் பேருவளைக்கும் அகுங்கள்ளைக்கும் trip போய் வரும்போதும் பஸ்ஸில் பாட சில வேளைகளில் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். முழுதாக பாட்டு பாட வாய்க்காது, முதலிரு வரிகளைப் பாட, பிறகென்ன ஒரு பக்கத்தால துவாரகனும் மற்றப் பக்கத்தால ஷியாமள்ராஜும் காட்டுக் கத்தல் கத்த, கும்பலோடு கோவிந்தா தான். 


போன முறை எங்கட SJC92 batch கோலாலம்பூருக்கு போன போது, ஒரு பாட்டை முழுதாக பாடி அரங்கேற்ற வேண்டும் என்ற வெறியில், ஒரு பாட்டை மூன்று நாலு மாதமாக தினமும் பாடி பயிற்சி எடுத்தேன். பாட்டுக்கு மேளமடிக்க கணாவிற்கும் தாளம் எல்லாம் சொல்லி தயார் நிலையில் வைத்திருந்தேன். கோலாலம்பூரில் டாக்குத்தர் கோபி, பாட்டுக் கோஷ்டியை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததால், என்னால் பாட முடியாமலே போய்விட்டது. கடைசி நாளிரவு நடந்த "SJC92 Super singer" போட்டியிலும் கஷ்டப்பட்டு பாடி மக்களின் மனதை வென்றும், நடுவர்களான ரவிச்சந்திரனும் நவத்தாரும் நிரூபனிற்கு விருதை வழங்கி அநியாயம் இழைத்தார்கள்.



மெல்பேர்ணில் close friendsன் வீட்டில் நடக்கும் Partyகளில் முதல் பாட்டை என்னை பாடச் சொல்லி அன்பாக வற்புறுத்துவார்கள். "மச்சான் நீ பாடுடா, ப்ளீஸ்டா" என்று சொல்ல வைக்க சிலரை நானே set பண்ணி கொண்டு வருவதாக பரவலாக உலாவும் சந்தேகத்திற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஒன்றில் நண்பர்கள் என்னில் இரக்கப்பட்டு பாட சந்தர்ப்பம் தருகிறார்கள், இல்லை "இவன் பாடி முடிச்சிட்டா இனி தொல்லை இருக்காது", அதற்குப் பிறகு ராஜனும் சிவாவும் சதீசனும் பாடுறதை நிம்மதியாக கேட்கலாம் என்ற நல்லெண்ணமாகவும் இருக்கலாம். 

அன்று இன உணர்வை விதைத்து, இன்றும்
வேட்கையோடு பயணிக்க வைக்க உற்சாகமளிப்பது இயக்கப் பாட்டுக்கள் தான். மாவீரர் நாளில் "தாயகக் கனவுடன் சாவினைத் தழுவிய சந்தனப் பேழைகளே" பாட்டு ஒலிக்கும் போது, சேர்ந்து பாட, கண்ணில் கண்ணீர் முட்டும். அடிக்கடி பாடும் இன்னொரு பாட்டு "அழகான அந்தப் பனைமரம், அடிக்கடி நினைவில் வரும்". 

சில வருடங்களிற்கு முன்னர், வேலைத்தளத்தில் பயங்கரப் பிரச்சினை. ஒரு Lady Boss, மஹா அலுப்பி, போட்டு வாட்டி வதைத்தாள். பன்னிரெண்டு பதினான்கு மணித்தியாலங்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து வேலை செய்து விட்டு வீட்ட வர, நடுச்சாமம் நெருங்கியிருக்கும். அந்த நாட்களை வலியோடு கடக்க வலிமை தந்ததும் ஒரு பாட்டு தான். 

When the sun shines on the mountains
And the night is on the run
It's a new day, it's a new way
And I fly up to the sun
என்று தொடங்கும் George Bakerன் பாடலை காலையில் காரில் வேலைக்குப் போகும் போது பாடிக் கொண்டே போவேன். 

Once I had my share of losing
Once they locked me on a chain
Yes, they tried to break my power
Oh, I still can feel the pain
என்ற வரிகளில் வேலைப்பளுவின் வலிகள் நினைவில் நிழலாட வைத்துவிட்டு, அடுத்து வரும் வரிகளில், வலியைத் தாங்கும் வல்லமையை அந்தப்  பாட்டு வரிகள் தரும்.

Una paloma blanca
I'm just a bird in the sky
Una paloma blanca
Over the mountain I fly
No one can take my freedom away

"Una paloma blanca" என்ற ஸ்பானிய மொழி வரிகளுக்கு "ஒரு வெள்ளைப் புறா" என்று அர்த்தமாம். நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்த ஒரு தென் அமெரிக்க விவசாயி, ஒரு மரத்திடியில் அமர்ந்து, தான் ஒரு சுதந்திரமான வெள்ளைப் புறாவாக மாற கனவு காணுவதை கருப்பொருளாக கொண்டு இந்தப் பாடல் எழுதப்பட்டதாம். 

பாட்டு பாடுவது, பாட்டுப் பாட தெரிந்தவர்களிற்கான தனியுரிமையல்ல, யாரும் பாடலாம். இன்பம் வரும் போதும் துன்பம் வரும் போதும் காதல் வரும் போதும் கஷ்டம் வரும் போதும் பாட்டு பாடுவதால், மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகும் கவலை பறந்தோடும். ஆதலால், பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன், பாட்டு பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன்.

பாட்டு பாடவா? 

Friday, 2 June 2017

எரியும் நினைவுகள்...

 



வணக்கம் உறவுகளே, 

நான் தான் யாழ்ப்பாண பொது நூலகத்தின் வாயிலில் இருக்கும் சரஸ்வதி சிலை பேசுகிறேன்.

 என்னை கட்டாயம் உங்களிற்கு ஞாபகம் இருக்கும், ஏனென்றால் யாழ்ப்பாணம் வாற சிங்கள சுற்றுலா பயணிகள் தொட்டு வெளிநாட்டிலிருந்து வாற எங்கட சனம் வரை, எனக்கு முன்னால் நின்று தான் செல்ஃபியும் படமும் எடுத்து Facebookல் போடுறவை.




நான் இந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது, உண்மையாக சொல்லப் போனால் இன்றோடு 58 ஆண்டுகளாகிறது. 1933ல் K.M. செல்லப்பா என்பவரின் முயற்சியால், முதலில் அவரது இல்லத்திலும் பின்னர் யாழ் ஆஸ்பத்திரி வீதியிலும் யாழ்ப்பாண பொது நூலகம் இயங்கத் தொடங்கியதாம். செல்லப்பா அந்தக் காலத்தில் வெளியான "இந்து சாதனம்" பத்திரிகையில் ஒரு விளம்பரத்தை வெளியிட்டு பொது நூலகம் நடாத்த நிதியும் புத்தகங்களும் சேர்த்ததாக கதைப்பார்கள்.


 

1981 ஜூன் முதலாம் திகதியை நாங்கள் மறக்கவே ஏலாது, நீங்கள் மறந்தாலும் என்னால் மறக்க முடியாது. அன்றைக்கு அந்த அறுவான்கள் செய்த அநியாயம் எங்கள் இனத்தின் அறிவுக் கருவூலத்தையே நாசமாக்கிய நாள். எங்கள் வரலாற்றில் இடம்பிடித்த ஒரு சோக நாள். தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஒரு முக்கியமான நாள் ஜூன் 1, 1981. அந்த நாளில் தான் சிங்கள இனவாதம் நிர்வாண கோலம் கொண்டு, வெறியாட்டம் ஆடி, அரிய புத்தகங்களோடு ஒரு அருமையான நூலகத்தை எரித்து தனது தமிழினப் படுகொலை நோக்கத்தை பறையறிவித்த நாள்.

நானறிந்த மட்டில் மாதம் 25 ரூபாய்கள் வாடகைக் கட்டிடத்தில் இயங்கிய யாழ்ப்பாண பொது நூலகத்தை 1935ல் யாழ்ப்பாண நகர சபை (Urban council) பொறுப்பேற்றது. 1949ல் யாழ்ப்பாண நகர சபை இலங்கையின் இரண்டாவது மாநகர சபையாக (Municipal council) தரமுயரத்தப்பட, மேயராக பதவியேற்ற சாம் சபாபதி, நூலகத்திற்கென தனியான கட்டிடம் கட்ட வேண்டும் என்ற திட்டத்தை முன்மொழிந்து செயலிலும் இறங்குகினார்.

1981 மே மாதம் இறுதியிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பதற்ற நிலை உருவாகியிருந்ததை, நூலகத்திற்கு வந்து போவார் கதைப்பதிலிருந்து அறிந்து கொண்டேன். தமிழர்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட மாவட்ட அபிவிருத்தி சபைக்கான தேர்தலில்  யாழ்ப்பாணத்தில் ஆளும் UNP கட்சிக்கு ஓரு ஆசனத்தையாவது வெல்ல வைத்து, தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி அனைத்து ஆசனங்களையும் வெல்வதை தடுக்க, இரு சிங்கள இனவெறி அமைச்சர்களான காமினி திசநாயக்காவும் சிறில் மத்தியூவும், காடையர்களும் குண்டர்களும் அடங்கிய பரிவாரங்களுடன் வந்து, யாழ்ப்பாணத்தில் முகாமிட்டிருக்கிறார்கள் என்று சனம் கதைத்தது காதில் விழுந்தது. தமிழர்களிற்கு ஒரு பாடம் படிப்பிக்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு திசநாயக்கவும் மத்தியூவும் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்திறங்கினாங்களாம்

1950களில் மேயர் சாம் சபாபதி மற்றும் St Patrick கல்லூரியின் Rector Fr Longன் இணைத்தலைமையில் யாழ்ப்பாண பொது நூலத்திற்கான கட்டிடம் அமைக்க நிதி திரட்டும் முயற்சி தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. கப்பல் மூலம் தனது சொந்த நாடான அயர்லாந்து வரை சென்று நிதி திரட்டினாராம் Fr Long. அமெரிக்க தூதவராலயம் யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்திருந்த நூலகத்தை மூடி, நூல்களை யாழ்ப்பாண நூலகத்திற்கு அன்பளிப்பு செய்தது. அமெரிக்க அரசும், இந்திய அரசும், கிறிஸ்தவ திருச்சபைகளும், இந்து ஆலயங்களும் நிதிப்பங்களிக்க கட்டிடப் பணிகள் வலு மும்மரகாக நடந்தன.


 


தென்னிலங்கையிலிருந்து வந்திருந்த அமைச்சர்களின் காடையர்கள் துரையப்பா விளையாட்டரங்கில் தான் தங்கியிருப்பதை நான் இருந்த இடத்திலிருந்து பார்க்கக் கூடியதாகவிருந்தது. காமினியும் சிறிலும், பிரதான வீதி முடக்கிலிருந்த யாழ் வாடி வீட்டில் (Jaffna Guest House) தங்கினவையாம். இரவில் துரையப்பா விளையாட்டரங்கில், ஒரே குடியும் கும்மாளமும் தான். காடையரோடு ஆமிக்காரன்களும் பொலிஸும் சேர்ந்து யாழ் நகரத்தில் அட்டகாசம் செய்து விட்டு, இரவில் கூத்தாடுவதை இரண்டு நாட்களாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 


மார்ச் 29, 1954ல் யாழ் நூலகத்திற்கான அடிக்கல்லை யாழ்ப்பாண மேயர் சாம் சபாபதியோடு Fr Longம் அமெரிக்க, பிரித்தானிய இந்திய உயர்ஸதானிகர்கள் இட்ட நாளில், அமெரிக்க அரசு US$22,000 (அன்றைய பெறுமதியில் Rs 104,000) நன்கொடை செய்ததாம். அன்றைய மதராஸ் அரசின் தலைமை Architect ஆன VM நரசிம்மன், திராவிட கட்டிட பாரம்பரியத்திற்கமைய வடிவமைத்த கட்டிட வரைபிற்கமைய கட்டப்பட்ட கம்பீரமான யாழ்ப்பாண பொது நூலக கட்டிடம்,  ஒக்டோபர் 11, 1959ல், அன்றைய யாழ்ப்பாண மேயரான அல்பிரட் துரையப்பாவால் திறந்து வைக்கப்பட்டபோது தான், என்னையும் இந்த இடத்தில் நிர்மாணித்தார்கள். 


ஜூன் 1, 1981 அன்று, துரையப்பா விளையாட்டரங்க பக்க மதிலிற்கு மேலால் பாய்ந்து வந்த சிங்கள காடையர்கள், Fr Longன் சிலையைத் தாண்டி, என்னருகில் வரும்போது இரவு பத்து மணியிருக்கும். பொது நூலக வாயிலில் காவல் கடமையிலிருந்த காவலாளி அரை நித்திரையிலிருந்தான். சிங்களத்தில் கத்தி சிரித்துக் கொண்டு வந்த கூட்டத்தை பார்த்து டோர்ச் அடித்த காவலாளியை, காடையர் கூட்டம் அடித்துக் கலைத்தது. காடையர் கூட்டத்தில் சீருடையணிந்த பொலிஸ்காரன்களும் இருந்ததை அப்பத் தான் கவனித்தேன். காவலாளி சுப்ரமனிய பூங்காப் பக்கம் தலைதெறிக்க ஓட, நிறை வெறியிலிருந்த அறுவான்கள் நூலகத்தின் பிரதான கதவை அடித்து திறந்தார்கள்.


யாழ்ப்பாண நூலகத்தை சர்வதேச தரத்தில் இயங்க வைக்க, டெல்லிப் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் S.K ரங்கனாதனின் சேவையையும், யாழ்ப்பாண மாநகர சபை பெற்றுக் கொண்டதாம். நரசிம்மன் வடிவமைத்த கட்டிட வரைபு நான்கு பகுதிகளைக் கொண்டமைந்திருந்ததாம். நடு மைய கட்டிடத்தில் ஒரு குவிமாடத்தையும் (dome) அதன் இரு புறமும் பின்புறமும் இரு மாடிகளையுடைய கட்டித் தொகுதிகளையும் உள்ளடக்கியிருந்ததாம். நிதிப் பற்றாக்குறை காரணமாக, முன்புற கிழக்கு மற்றும் மேற்கு கட்டிடத் தொகுதிகளையும், குவிமாடத்தை உள்ளடக்கிய நடு மைய கட்டித்தையும் மட்டும் தற்பொழுது கட்டுவதாக முடிவெடுக்கப்பட்டதாம். பின்புற மேற்குத் தொகுதி கட்டிடம் கட்டுவதை பிற்போட்டார்களாம்.


 


முன் கதவை உடைத்து திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்த சிங்கள காடையர்களும் பொலிஸ்காரன்களும், புத்தகங்களையும் அரிய ஓலைச் சுவடுகளையும் அள்ளிக் கொண்டு வந்து நடுக் கட்டிட விறாந்தையில் போடுவதை பார்க்க எனக்கு நெஞ்சம் பதைபதைத்தது. கிழக்கு பக்க கட்டித்திலிருந்தும் மேற்குப் பக்க கட்டிடத்திலிருந்தும் ஓடி ஓடி பெறுமதியான புத்தகங்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்து கொட்டினார்கள். புத்தகங்களை கொண்டு வந்து கொட்டி என்ன செய்யப் போறாங்கள் என்று நான் ஏங்கி நிற்க, ஒருத்தன் நெருப்புப் பெட்டியை எடுத்து நெருப்பு பற்ற வைத்தான்.


 


நானறிய யாழ்ப்பாண நூலகத்தில் இருந்த அரிய புத்தகங்களுள், 1660ல் Robert Knox எழுதிய History of Ceylon,  யாழ்ப்பாண வரலாற்று நூலான முதலியார் ராஜநாயகத்தின் பண்டைய யாழ்ப்பாணம், தமிழில் முதல் முதலாக வெளிவந்த இலக்கிய கலைக்களஞ்சியமான முத்துத்தம்பிப்பிள்ளையின் அபிதான கோசம், அதன் பின் வந்த சிங்காரவேலு முதலியாரால் தொகுக்கப்பட்ட கலைக்களஞ்சியமான அபிதான சிந்தாமணி, சித்த வைத்தியம் சம்பந்தமான பனையோலையில் எழுதப்பட்ட ஓலைச் சுவடிகள் என்பன இருந்தன. ஆசியக் கண்டத்திலேயே தலைசிறந்த நூலகங்களில் ஒன்றாக யாழ்ப்பாண நூலகம் திகழ்ந்தது. இலங்கைத் தீவில் கல்வியில் தமிழர்கள் அடைந்திருந்த உச்ச நிலையும் சிங்கள இனவெறியர்களின் கண்ணைக் குத்தியிருக்க வேண்டும். 


புத்தகங்களை நெருப்பிட்டு கொளுத்திவிட்டு வெளியே ஓடிவந்த காடையர் கூட்டம், எனக்கு முன்னால் பைலா பாட்டுப் பாடி ஆடத் தொடங்கியது. இருந்தால் போல, கிழக்கு பக்க கட்டிடத்தில் நெருப்பு பிரவாகம் எடுத்தது. காக்கி களுசான் அணிந்த ஒருத்தன் கையில் பெற்றோல் கானோடு கிழக்கு பக்க கட்டிட பக்கத்திலிருந்து மேற்கு பக்கமாக ஓடிய சிறிது நேரத்தில், மேற்குப் பக்க கட்டித்தையும் தீச்சுவாலைகள் சூழத்தொடங்கியது. தீயில் கருகிக் கொண்டிருந்த யாழ் நூலகத்தின் குவிமாடத்தின் கண்களிற்கு, யாழ் வாடி வீட்டு வாசலில் நின்று நூலகம் எரிவதை பார்த்து ரசித்த காமினி திஸநாயக்காவையும் சிறில் மத்தியூவும் தெரிந்திருக்கும். 


1960களிலும் 70களிலும் படிக்கிற பெடி பெட்டைகள் என்னைத் தாண்டி நூலகத்திற்குள் நுழையும் போது மனதாரா வாழ்த்துவேன். அவர்களின் கடின உழைப்பும் என்னுடைய ஆசீர்வாதமும் சேர, அள்ளு கொள்ளையாக கட்டுபெத்தை, பேராதனை, கொழும்பு பல்கலைக்கழகங்களிற்கு என்ஜினியராகவும் டொக்டராகவும் எங்கட பிள்ளைகள் போவினம். பரீட்சையில் சித்தியடைந்த பிள்ளைகளின் பெற்றோர், எனக்கு பொங்கல் காய்ச்சி படையல் செய்வீனம். இன்றைக்கு நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. நூலகத்திற்கு படிக்க வாற ஆட்களை விட, நூலகத்தை பார்க்க வாற ஆட்கள் தான் கூடவாக இருக்கீனம். யாழ்ப்பாண மாவட்டமும் கல்வியில் பின்தங்கி, எந்த நோக்கத்திற்காக எதிரி நூலகத்தை எரித்தானோ, அந்த நோக்கத்தை எதிரியை அடைய வைத்து விட்டது. 

யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிந்ததை அறிந்த தாங்கொண்ணா அதிர்ச்சியில் Fr டேவிட், கொழும்புத்துறையிலிருந்த அவரது செமின்றியில்
மாரடைப்பு வந்து இறந்து போனார். 35ற்கு மேற்பட்ட மொழிகளை அறிந்திருந்த, உலகப்பிரசித்தி பெற்ற மொழியியல் அறிஞரான தனிநாயகம் அடிகாளரின் ஆராய்ச்சிக் களமாக யாழ்ப்பாண நூலகமே திகழ்ந்தது.

 


எரிந்த நூலகத்திற்கு காவல்காரி போல நான் நிற்க, எரிந்த நூலகத்தை மீண்டும் உடனடியாக கட்டியெழுப்பி, தமிழர்களின் கல்வியை நாசமாக்கும் இனவாதிகளின் எண்ணத்தை நிறைவேற்றக் கூடாது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு, அன்றைய யாழ்ப்பாண மேயரான ராஜா விஸ்வநாதனும் மாநகர சபை ஆணையாளர் CVK சிவஞானமும் களமிறங்கினார்கள். அவர்களோடு ஒட்டு மொத்த தமிழினமும் அணிதிரள கட்டிட கலைஞர் VS துரைராஜா, எரிந்த நூலக கட்டிடத்தை அதே போல் மீண்டும் கட்ட, கட்டிட வரைபுகளை வரைய முன்வந்தார். யாழ்ப்பாண நூலகத்தை மீளக் கட்டுவதில் முன்னின்று உழைத்த இன்னுமொருவர் அன்றைய St Patrick கல்லூரியின் Rectorம், 2009ல் வட்டுவாகலில் போராளிகளோடு இணைந்து இராணுவத்திடம் சரணடைந்தது காணாமல் போகடிக்கப்பட்டவருமான, Fr பிரான்ஸிஸ் சேவியர். 


பொதுமக்களிடமும் அரசாங்கத்திடமிருந்தும் வெளிநாடுகளிலிருந்தும் சேகிரிக்கப்பட்ட நிதியுதவியிலும் புத்தகங்களைக் கொண்டும் யாழ் நூலகம் எரிந்த சாம்பலிலிருந்து மீண்டும்
புத்துயிர் பெற திட்டங்கள் தயாராகின. எரிந்த கிழக்கு மேற்கு கட்டிடங்களை நினைவுச் சின்னங்களாக பேணிக் கொண்டு, நரசிம்மனின் திட்டத்தில் இருந்த மேற்குப் பகுதி கட்டிடத்தை மையமாகக்கொண்டு, பழைய கட்டிடத்தை போல புதிய கட்டடத்தை Architect துரைராஜா வடிவமைத்தார். புதிய கட்டிட வரைபிலிருந்த ஒரு வித்தியாசம், அது மேற்குப் புறமாக, அதாவது முனியப்பர் கோயில் மற்றும் யாழ் கோட்டையை நோக்கி காங்கேசன்துறை வீதிப் பக்கமாக அமைந்திருந்ததே. நானிருந்த இடத்தை மட்மும் அவர்கள் மாற்றவில்லை. 


எரிந்த நூலகத்தின் ஓரு பகுதியில், அன்பளிப்பாக கிடைத்த புத்தகங்களைக் கொண்டு, உலக மனித உரிமைகள் தினமான டிசம்பர் 10, 1982ல் நூலகம் மீள இயங்கத் தொடங்க நானும் பெருமிதம் அடைந்தேன். புதிய கட்டிட வேலைகள் மளமளவென நடந்து,  ஜூன் 4, 1984ல் அப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கத்தால் யாழ்ப்பாண பொது நூலகம் மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. புதிய கட்டித்தில் மிளிர்ந்த இன்னொரு வித்தியாசம் குவிமாடத்தின் அமைப்பு, யாழ் இசைக்கருவியின் வடிவிலிருந்தது. மீளத் இயங்கத் தொடங்கிய நூலகத்திற்கு மெல்பேர்ண் தமிழ் சங்கமும் லண்டனிலிருந்து புலம்பெயர் உறவுகளும் புத்தகங்கள் அனுப்பியிருந்தார்கள். 

 

ஏப்ரல் 10, 1985ல் இயக்கம் யாழ்ப்பாண பொலிஸ் நிலைத்தை தாக்கியதுடன் ஆரம்பமான யாழ் கோட்டை முற்றுகை, யாழ் பொது நூலகத்தையும் என்னையும் யுத்த வலயத்திற்குள் உள்வாங்கியது. துப்பாக்கி ரவைகளும், ஷெல்களும், மோட்டார்களும், விமான குண்டுகளும் எங்களை நாளொரு வண்ணம் தாக்க, நாங்கள் போராடிய எங்கட பெடியளிற்கு காப்பரணானோம். 


இன்னுமொரு இருண்ட காலம் யாழ்ப்பாணத்தைச் சூழ்ந்து கொள்ள, நூலகமும் நானும் தனித்து விடப்பட்டோம். 1996ல் யாழ்ப்பாணம் மீண்டும் ஆமிக்காரன்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட, 1997ல் யாழ் பொது நூலகத்தை மீள கட்டியெழுப்பும் திட்டம் மங்கள சமரவீரவின் வெள்ளைத் தாமரை (சுது நெலும்) அமைப்பால் "book & brick" என்ற தலைப்போடு முன்னெடுக்கப்பட்டது. மங்கள சமரவீரமிடமிருந்து யாழ் நூலக மீள்நிர்மாண திட்டத்தை பொறுப்பேற்ற லக்‌ஷ்மண் கதிர்காமர், இடிந்து எரிந்த கட்டிடங்களை மீளவும் அதே இடத்தில் அதே மாதிரி கட்டி, முன்னர் நிகழ்ந்த நூலக எரிப்பு சம்பந்தமான அடையாளங்களை அழிப்பதில் முனைப்பாக செயற்பட்டு வெற்றியும் கண்டார். 

 
இன்னும் யாழ்ப்பாண நூலகம் ஒரு காட்சிப் பொருளாகவும் சுற்றுலா தளமாகவும் மாறி விட்டதோ என்று நினைக்க நினைக்க எனக்கு நெஞ்சு வலிக்கிறது. நூலக எரிப்பு நடந்ததற்கான எந்த வரலாற்றுத் தடங்களும் இல்லாத இடத்தில், வெளிநாட்டு தமிழர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்து "this library was burnt with books" என்று விளக்கம் கொடுக்க அந்த மழலைகள் ""why would someone burn a library" என்று கேட்க, எங்கட பழைய தலைமுறை, நாங்கள் ஏன் உயிரையும் வியர்வையையும் உழைப்பையும் விதைத்து விடுதலைக்காக போராடினோம் என்று விளக்கம் சொல்ல தொடங்குவினம்.

என்னைக் கேட்டால், நூலகம் எரிக்கப்பட்டது பற்றிய ஒரு நினைவுச் சின்னம் கட்டாயம் அமைக்கப்பட வேண்டும். வரலாற்றை யாரும் பூசி மெழுக ஏலாது. அதே நேரம், அந்தக் காலத்தில் தமிழர்கள் கல்வியில் அடைந்திருந்த உச்சத்தின் வெளிப்பாடாய் திகழ்ந்த யாழ்ப்பாண பொது நூலகத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பியது போல், தமிழினம் மீண்டும் கல்வியில் முன்னனிக்கு வரவேண்டும். கல்வி தர வரிசையில் ஏழாம் எட்டாம் இடங்களில் இருக்கும் கிழக்கு மாகாணமும் வடக்கு மாகாணமும் முதலிரு இடங்கள் பிடிக்க வேண்டும். இருபத்தோராவது இடத்தில் இருக்கும் யாழ்ப்பாண மாவட்டமும் பதினேழாவது இடத்தில் இருக்கும் மட்டக்களப்பு மாவட்டமும் முதலிரு மாவட்டங்களாக மிளிர வேண்டும்.

வள்ளுவரின் வரிகளோடு விடை பெறுகிறேன்
அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்
பெருமை முயற்சி தரும். 
(நம்மால் முடியுமா என்று மனத்தளர்ச்சி அடையாமல், முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் முயற்சி செய்தால் அதுவே பெரிய வலிமையாக அமையும்.)

அப்ப நான் போய்ட்டு வாறன் என்ன...