Friday, 28 July 2017

கொழும்பு இந்துவில்: 1992 கலைவிழா




கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி வளாகத்தினுள் புத்தெழுச்சி பிறந்த ஆண்டுகள் 1991ம் 1992ம் தான். 1983ம் ஆண்டு ஆடிக் கலவரத்தின் பின்னர் செயலிழந்திருந்த கழகங்களும் மாணவரவைகளும் மீண்டும் உற்சாகத்துடன் செயற்படத் தொடங்கிய வருடங்கள் அவை.  தமிழ் மொழி பாடசாலைகளிற்கிடையிலான போட்டிகளில் கொழும்பு இந்துவும் வீறுடன் போட்டி போடத் தொடங்கிய காலங்கள் அவை. 

தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் விவாத அணி ஒரு பலமான அணியாக விளங்கவில்லை. விவாதப் போட்டிகளிற்கு போவதற்கு அணியில் ஆட்கள் சேர்ப்பதே பெரும்பாடாயிருக்கும். அப்படி இப்படி ஆளை பிடித்து கூட்டிக் கொண்டு போனாலும், பலமான St Thomas கல்லூரி அணியிடமோ கலக்கலான Royal கல்லூரி அணியிடமோ நாங்கள் தோற்றுப் போவோம்.

வெற்றி பெற கடுமையாக போராடிக் கொண்டிருந்த கொழும்பு இந்துவின் விவாத அணியில் இணைய உயர்தரம் படிக்கும் மாணவர்கள் தயங்கிய அந்த நாட்களில், விடிவெள்ளிகளாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாக துணிவுடன் அணியில் இணைந்து பலம் சேர்த்தவர்கள் தமிழழகனும் சுபாஷ் சிறிகாந்தாவும் ஜெயபிரகாஷ் சிறிகாந்தாவும் தான். அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் இவர்கள் தலைமை வகித்த அணிகள் கொழும்பை ஒரு கலக்கு கலக்கின. 

1992ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் கொழும்பு இந்துவின் வருடாந்த கலைவிழா அரங்கேறியது.  கொழும்பு இந்துவின் கலை விழா என்றால் கொழும்பு தமிழ் சமூகமே திரும்பி பார்க்கும். கலைவிழா டிக்கட் கேட்க, வழமையாக திரும்பிப் பார்க்காத பெட்டைகளே கொழும்பு இந்து பெடியங்களைப் பார்த்து சாதுவாக சிரிக்க தொடங்கும், இல்லை சிரிக்கிற மாதிரி எங்கள் கண்களிற்கு தெரியும்.

1991ம் ஆண்டு தொடக்கம் கொமர்ஸ் பிரிவு மாணவர்களிற்கும் ஒழுக்கத்திற்கு பொறுப்பாக இருந்த கிமு வாத்தியாருக்கும் கொழுவல் தொடங்கி 1992ல் உச்சத்திலிருந்தது. 1992ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் ஒரு அழகான டயறியை எடுத்துக் கொண்டு பண்டா கிமு வாத்தியாரிடம் போனான். டயறியை அவரிடம் கொடுத்து புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் சொல்லிவிட்டு,  "சேர், இந்த வருடம் கலைவிழா எப்ப வருகிறது என்று இந்த டயறியில் குறித்து வைத்து கொள்ளுங்கோ, அன்றைக்கு உங்களிற்கு முட்டை அடிப்பம்" என்று சொல்லிவிட்டு, பண்டா ஓடியே போய்விட்டான்: 

1992 கலைவிழாவில் அப்போதைய Head Prefect ரமேஷும் டெரன்ஸும் இணைந்து எழுதி நெறிப்படுத்திய "The Great Producer" எனும் நகைச்சுவை நாடகம் அரங்கேறியது. முதலில் "கலியுக ராமாயணம்" என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த இந்த நாடகம் கொமர்ஸ் பிரிவு மாணவர்களின் படைப்பு.  நாடகத்தில் ராமனாக ரமேஷும்  இராவணனாக தயானந்தனும் நடித்தார்கள். இராவணனின் தளபதியாக எனக்கும் ஒரு சின்ன வேடம் கிடைத்தது. "போரிற்கு தயார், எங்கே என் தளபதி, அழைத்து வாருங்கள்" என்று இராவணன் கட்டளையிட, அவசரத்தில் தளபதியை காவலாளிகள் தர தரவென இழுத்து வந்து தரையில் விட்டெறியும் காட்சி இன்றும் நினைவில் நிழலாடுகிறது.

"தளபதியாரே உம்மை எதற்கு அழைத்து வந்தோம் தெரியுமா" என்று மன்னன் இராவணன் கர்ஜிப்பான். மேடையில் விழுந்திருந்த தளபதி, எழும்பி வேட்டியில் பட்டிருந்த தூசியை தட்டிவிட்டு, "மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் மன்னா, அழைத்து வரப்படவில்லை, இழுத்து வரப்பட்டேன்" என்று தளபதியார் காவலாளிகளை பார்வையால் பயமுறுத்துவார். 

சரித்திர நாடகமாக மேடையேறி சர்ச்சைகளைக் கிளப்பியது பராந்தகன் கனவு எனும் நாடகம். பரந்த தமிழ் இராஜ்ஜியம் ஒன்றை நிறுவ கனவு காணும் சோழ மன்னனின் கதை தான் பராந்தகன் கனவு. சோழ மன்னனாக சுபாஷ் சிறிகாந்தாவும் அவனது மந்திரியாக ஜெயப்பிரகாஷ்  சிறிகாந்தாவும் மீண்டும் தளபதியாக அடியேனும் பாத்திரங்கள் ஏற்றிருந்தோம். பராந்தகன் கனவு நாடகத்தில் இடம்பெற்ற சில வசனங்கள் பாடசாலை நிர்வாகத்தால் தடைசெய்யப்பட்டது உட்பட, பல தடைகளைத் தாண்டியே பராந்தகன் கனவு மேடையேறியது. 

1992 கலைவிழாவில் அரங்கேறிய மூன்றாவது நாடகத்தை மட்ஸ் மற்றும் சயன்ஸ் பிரிவு மண்டைக்காய்கள் இணைந்து வழங்கியிருந்தார்கள். 

1992 கலைவிழாவை கலக்கிய நிகழ்ச்சி, இதயம் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "ஏப்ரல் மேயிலே பசுமையேயில்லை காஞ்சு போச்சுடா" பாடலிற்கு ராஜுவும் நண்பர்களும் ஆடிய நடனம் தான். சினிமாப் பாடலிற்கு ஆடுவதை அனுமதிக்க முடியாது என்று கல்லூரியின் நிர்வாகம் கடுமையாக வாதிட, திருமதி தங்கராஜாவும் வேறு சில ஆசிரியர்களும் "அவங்கள் நல்லா ஆடுறாங்கள், அவங்களிற்கு ஒரு சான்ஸ் கொடுங்கள்" என்று சண்டையிட்டதால் தான் இந்த நடனம் கதிரேசன் மண்டபத்தில் அன்று அட்டகாசமாக மேடையேறியது.

ராஜு நெறிப்படுத்திய இந்த நடனத்தில், கப்பல் விபத்தில் நம்மை விட்டுப் பிரிந்த ஷிரான், பண்டா, பகீ, இளங்கோ ஆடிக் கலக்கினார்கள். இதயம் படத்தில் ஆடிய பிரபு தேவா போல் உடையணிந்து ராஜு ஆடிய ஆட்டத்தை கண்டு அரங்கமே அதிர கரவொலி எழுந்தது. மேடையில் அன்று ஆடிக் கலகலக்கிய ராஜுவிற்கு, அந்த நிகழ்விற்கு வந்த HFC பெட்டைகளை இன்னும் ஞாபகம் இருக்காம்.



நிகழ்வின் கடைசி நிகழ்ச்சியாக "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" இடம்பெற்றது. தனது மதுரக் குரலால் யாதவன் அரங்கத்தை கவர, விசாகன் வந்திருந்தோரை சொக்க வைக்க, சுதாகர் அற்புதமாக பாடல்களிற்கு இசையமைத்து பாடியுமிருந்தான். பரந்தளவில் இன்றுபோல் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறாத அந்த காலப்பகுதியில், ஒரு உயர்தர இசை நிகழ்வாக "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" அரங்கேறியது. 

ஒரு பாடசாலையின் நிகழ்வை பிற பாடசாலை மாணவர்கள் சென்று கத்தி கூப்பாடு போட்டு குழப்புவது அப்போது கொழும்பில் ஒரு பாரம்பரியமாகவே இருந்தது. ஆனால் தங்களது நிகழ்வை வேறு யாரும் வந்து குழப்பக் கூடாது என்று 1992ல் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி மாணவர்கள் திடசங்கற்பம் பூண்டிருந்தார்கள். வழமையாக இந்த குழப்பங்கள் கடைசியாக நிகழும் இசை நிகழ்ச்சியின் போதே இடம்பெறும். "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" தொடங்கியதும் கதிரேசன் மண்டபத்தின் அனைத்து கதவுகளும் மூடப்பட்டு, கதவுகளிற்கு அண்மையில் ஒரு Prefect நிறுத்தி வைக்கப்பட்டார். 

மண்டபத்தில் உள்நுழைய வேறு பாடசாலை மாணவர்கள் சிலர் முயல்வதாக யாரோ வந்து சொல்ல, மண்டபத்தில் பின்வரிசையில் எனக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அமலன், tieஐ கழற்றி பொக்கற்றுக்குள் வைத்துவிட்டு "உxxx xxxx, இந்தா வாறன்டா"என்றுவிட்டு ஆவேசமாக எழும்பி போனதையும் மறக்கேலாது.  கதிரேசன் மண்டபத்தின் பெரிய கேட்டிற்கு வெளியே குழப்பம் விளைவிக்க வந்தவர்கள் வெற்றிகரமாக தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதால், கொழும்பு இந்துவின் 1992 கலைவிழா எந்தவித குழப்பங்களுமின்றி இனிதே நிறைவடைந்தது. 


Friday, 21 July 2017

கறுப்பு ஜூலை நாட்கள்



23 ஜூலை 1983
இரவு 11:30 மணி
தின்னவேலி, யாழ்ப்பாணம்

ரூபனின் வீட்டிலிருந்த, 21 inch சிறிய கறுப்பு வெள்ளை Akai தொலைக்காட்சியில், ரூபவாஹினியில் "தில்லானா மோகனாம்பாள்" ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ரூபவாஹினியில் எப்போதாவது தான் தமிழ் படம் போடுவார்கள், அதுவும் அறண பழைய படங்களை தான் போடுவார்கள். ரூபனின் வீட்டில் படம் பார்க்க அயலண்டை வீட்டுக்காரர்களும் வந்திருந்ததால், ரூபன் வீட்டு ஹோல் நிரம்பி வழிந்தது.

பரி யோவானில் நான்காம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்த ரூபன் ஒரு குழப்படிக்காரன். படம் பார்த்துக் கொண்டருந்த ரூபனிற்கு "பம்ம்மிற்கு" போக வேண்டிய நிலை. படத்தை விட்டிட்டு போகவும் மனம் இல்லை. லலிதா ஜூவலர்ஸ் விளம்பரம் திரையில் வந்த நேரம்,  பலாலி வீதிப்பக்கம் இருந்த மதிலடியில் "பம்" அடிக்கப் போக எழும்பினான்.

"டேய், குரோட்டனிற்கு படாமல் அடி" ரூபனின் அம்மா மெதுவாகத் தான் சொன்னாலும், எல்லோருக்கும் கேட்டது.  ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு மூத்திரம் பெய்ய ரூபன் மதிலடிக்கு வந்தான். 

அடுத்த நாள் போயா நாள் என்பதால், நிலவொளி அதிகமாகவே இருந்தது. குரோட்டனிற்கு படாமல் மதிலை நோக்கி ரூபன் நிலையெடுக்க, வீதியில் யாரோ கதைப்பது கேட்டது. பேயா இருக்குமோ என்று முதலில் பயந்த ரூபன், "போயா நாளில் பேயாவது பிசாசாவது" என்று துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு, நுனிக்காலில் உயர்ந்து, மதிலிற்கு வெளியே பார்த்தான்.

"ஐயோ ஆமிக்காரன்கள்" துவக்குகளோடு நின்ற உருவங்களை பார்த்து ரூபன் தனக்குள் திடுக்கிட்டான்.

"அண்ணே கெதிப்பண்ணுங்கோ, வெளிச்சம் தெரியுது" சுத்தமான யாழ்ப்பாணத் தமிழில் ஒரு உருவம் வீதியில் குந்தியிருந்த இன்னொரு உருவத்தை பார்த்து சொன்னது ரூபனிற்கு நன்றாக கேட்டது.

"ஆமிக்காரன் ஏன் தமிழில் கதைக்கிறான்" என்று யோசித்துக் கொண்டு கிணற்றடியில் ரூபன் கால் கழவிக் கொண்டிருந்த அந்த கணத்தில் தான்...

யாழ்ப்பாண நகரமே அதிர,அந்தப் பாரிய வெடிச்சத்தம் தின்னவேலி தபாற்கட்டை சந்தியடியில் பிரவாகம் எடுத்தது.

------

24 ஜூலை 1983
இரவு 9:30 மணி
கணத்தை மயானம், பொரளை, கொழும்பு 

யாழ்ப்பாணத்தில் கொல்லப்பட்ட தனது மச்சான் பண்டாரவின் மரணச்சடங்கில் கலந்து கொள்ள, கொடகமவிலிருந்து  அன்று மதியம் வந்திருந்த உபாலி பொறுமையை இழந்து கொண்டிருந்தான். மத்தியானத்திலிருந்து கடும் வெய்யிலில் நின்றதால் ஏற்பட்ட களைப்பு ஒரு பக்கம், உறவினர்களிடம் உடலை கையளிக்காமல், அரசாங்கமே மரணித்த இராணுவத்தினரின் உடல்களை தகனம் செய்ய எடுத்த முடிவு ஏற்படுத்திய கோபம் ஓரு பக்கம் என்று, உபாலிக்கு "பிஸ்ஸு" தலைக்கேறியிருந்தது. 

இந்தா வருகிறது இப்ப வருகிறது என்று சொல்லி சொல்லியே மணித்தியாலங்கள் கரைந்தது தான் மிச்சம். சவப்பெட்டிக்கள திறந்து பார்க்கக் கூடாது என்று ஆறரை மணியளவில் பொலிஸ் சார்ஜன்ட் அறிவிக்க, உபாலியோடு இணைந்து வேறு சிலர் பொலிஸ்காரன்களை நோக்கி கற்களை வீசுகிறார்கள். எட்டரை மணியளவில், ஆத்திரத்தின் உச்சியிலிருந்த கூட்டத்தை கலைக்க,  கலகம் அடக்கும் படைப்பிரிவை பொலிஸார் களமிறக்கி தடியடியில் இறங்க, உபாலி பொரளை சந்திப் பக்கமாக ஓடத் தொடங்குகிறான். 

பொரளை சந்தியில் உபாலிக்கு தமிழில் பெயர்பலகையை தாங்கிய ஒரு கடை கண்ணில்படுகிறது. பக்கத்தில் கிடந்த ஒரு பொல்லைத் தூக்கி அந்த கடையின் கண்ணாடியை நோக்கி உபாலி வீசுகிறான். உபாலியை தொடர்ந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த வேறு சிலரும் அந்த கடையை அடித்து நொறுக்கி, அகப்பட்டதை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். களவெடுத்த கொக்கா கோலாவை ஒரு மிடாயில் குடித்து விட்டு, சாரத்தை சண்டிக் கட்டிக் கொண்டு, உபாலி கத்தினான்

"பற தெமலோ"

------------

25 ஜூலை 1983
பிற்பகல் 3:30 மணி
வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலை, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையின் மத்தியிலிருந்த பெரிய புத்தர் சிலையின் முன்னால் 34 தமிழர்களின் உடல்கள் குவிக்கப்பட்டருந்தன. அந்த 34 உடலங்களில் குட்டிமணி, தங்கத்துரை, டாக்டர் ராஜசுந்தரம் ஆகியோரது உடல்களும் அடக்கம். உடலங்களை சுற்றி நின்று சிங்கள கைதிகளும், சிறைக்காவலர்களும் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள்.

அப்பொழுது தான் அந்த சிங்களக் கைதி அந்த கொடுஞ்செயலைப் புரிந்தான்.  ”சுதந்திரத்தமிழீழத்தை என் கண்கள் காணவேண்டும், அதனால் இறந்தபின் என் கண்களை தானம் செய்துவிடுங்கள்“ என்று நீதிமன்றத்தில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட பின்னர் முழங்கிய   குட்டிமணியின் உடல் குற்றுயிராய் இருப்பதை அந்த கைதி காண்கிறான். ஓடிப்போய் ஒரு குறட்டை எடுத்துக் கொண்டு வந்து... வந்து....

குட்டிமணியின் கண்கள் புத்தரின் காலடியில் வீசப்பட்டன. அப்போதும் புத்தர் புன்னகை புரிந்து கொண்டுதானிருந்தார்.




------
ஜூலை 26, 1983
பிற்பகல் 1:30 மணி
ரமேஷின் வீடு
ராமகிருஷ்ண வீதி, வெள்ளவத்தை

வேலையிலிருந்து திரும்பிய அப்பா, பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திரும்பிய அக்காமார், அம்மா எல்லோரும் பதற்றத்தோடு இருக்க, டெலிபோன் அடிக்கிறது. அப்பா தான் டெலிபோனை எடுக்கிறார். "ஹலோ"...மறுமுனையில் யாரோ பதற்றத்துடன் கதைப்பது புரிகிறது. "ஜயோ அப்படியா" என்று சொல்லிவிட்டு அப்பா போனை படாரென்று வைத்துவிட்டு கத்துகிறார் "ராமகிருஷ்ண ரோட்டை அடிக்க சிங்களவங்கள் வாறான்களாம், வெள்ளவத்தை பொலிஸிலிருக்கும் என்னுடைய ஃபெரன்ட் ரிஸ்வான் தான் கதைத்தவர், எங்களை அவரின்ட வீட்ட உடனடியாக போகச் சொன்னார்" அப்பா சொல்லி முடிக்க முதல் குடும்பமே படிகளில் இறங்கி ஓடத்தொடங்கியது.

"அம்மா, என்ட batஜ எடுத்துக்கொண்டு வாறன்"  ரமேஷ் லேனில் இறங்கி காலடி வைத்துவிட்டு, திரும்பி போக வெளிக்கிட்டான். Roy Diasன் படம்போட்ட astra margarine sticker ஒட்டிய cricket bat தான் ரமேஷின் உயிர்.  பளார், அம்மா கன்னத்தில் விட்ட அறையில் அழுதுகொண்டே ராமகிருஷ்ண ரோட்டை நோக்கி ரமேஷ் ஒடினான். 

ராமகிருஷ்ண லேன் முடக்கில் இடப்பக்கம் திரும்பி, ராமகிருஷ்ண மடத்திற்கருகில் இருக்கும் ரிஸ்வான் அங்கிளின் வீட்டை நோக்கி ஓட திரும்ப, அந்த சத்தம் ரமேஷின் காதில் கேட்டது 

"அடோ"

ரமேஷ் திரும்பிப் பார்க்க, ராமகிருஷ்ண வீதி முகப்பில் இருக்கும் பெற்றோல் நிலையத்தடியிலிருந்து சிவப்புக் கலர் பெனியனும் நீல கலர் சாரமும் அணிந்த ஒருத்தன், பெரிய வாளோடு ஓருத்தன் கத்திக் கொண்டே  ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்.

"ஐயோ என்ர batஐ ஒன்றும் செய்யாதீங்கோடா" ரமேஷ் கத்திக் கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருந்தான். 

---------

ஜூலை 27, 1983
மத்தியானம் 1:00 மணி
கொள்ளுப்பிட்டி சந்தி, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் இன்னொரு படுகொலைக்கு ஆயத்தங்கள் நடந்து கொண்டிருக்க, செட்டியார் வீதியில் நகைக் கடைகளை கொள்ளையிடச் சென்ற சிங்கள காடையர் கூட்டத்தை நோக்கி துப்பாக்கிச் பிரயோகம் நடாத்தப்படுகிறது. அலறி அடித்துக் கொண்டு திரும்பி ஓடிய கூட்டம் "கொட்டி அவில்லா (புலி வந்து விட்டது)" என்று கத்திக் கொண்டே ஓடியது. 

கொள்ளுப்பிட்டி சென் தோமஸ் கல்லூரியில் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் தியாகராஜாவிற்கு சமூகத்தில் அக்கறை அதிகம். கடந்த மூன்று நாட்களாக தான் பாதுகாப்பாக இருந்த தேவாலய வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்து, பாடசாலையில் தங்கியிருக்கும் அகதிகளிற்கு தேவையான அத்தியாவசிய பொருட்களை சேகரித்துக்கொண்டு, காலி வீதியால் நடந்து வருகிறார்.

கொள்ளுப்பிட்டி சந்தியில் நின்ற காடையர்கள், தியாகராஜாவை வழிமறிக்கிறார்கள்.

"தம்ஸ தெமலத (நீ தமிழனா)?" இனவெறி பிடித்த காடையன் ஒருத்தன் கேட்கிறான்

"ஒவ் (ஓம்)" இனப்பற்று நிறைந்த ஆசிரியர் தியாகராஜா பதிலளிக்கிறார்.

சதக்... சதக்

கூரிய கத்தியால் ஆசிரியரை காடையன் வயிற்றில் குத்த, வீதியில் தியாகராஜா சரிந்து விழுகிறார். குற்றுயிராய் துடிக்கும் தியாகராஜாவை காடையர் கூட்டம் காலால் உதைக்கிறது.  பின்னர், காயத்தால் ரத்தம் பீறிட கதறிக் கொண்டிருக்கும் தியாகராஜாவை, தர தரவென அவரை  இழுத்துக்கொண்டு போய், எரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு காரின் மேல்.....

"ஜயவேவா" கோஷத்தில் விண்ணதிர்கிறது, மண் சிவப்பாகிறது.

-----------------


ஜூலை 28, 1983
இரவு 7:30 மணி
ரூபவாஹினி தொலைக்காட்சி

தென்னிலங்கையில் தமிழர்களிற்கெதிரான திட்டமிடப்பட்ட வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டு விட்டு, நிஷ்டையில் இருந்த தர்மிஷ்ட ஜனாதிபதி ஜெயவர்தனா, தொலைக்காட்டசியில் நாட்டு மக்களிற்கு உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

‘1956 ம் ஆண்டிலிருந்து தமிழ் மக்கள் மீது சிங்கள மக்கள் கொண்ட நம்பிக்கையின்மை வளர்ந்து வந்ததன் வெளிப்பாடே இந்த இனக்கலவரங்கள்’ என்று இனவன்முறைக்கு காரணம் கற்பித்தார் ஜனாதிபதி. 

'இவ்வாறான மனக்குறைகள் சிங்கள மக்களுக்கு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் (அதாவது சிங்களவர்கள்) வன்முறையில் ஈடுபடுவது எளிதான செயலாகும்’ என்று 77வயது நிரம்பிய சிறிலங்கா ஜனாதிபதியான  ஜெயவர்த்தனா, வன்முறையை நியாயப்படுத்தவும் செய்தார்.

42 நிமிடங்கள் நீடித்த உரையில், எந்தவொரு இடத்திலும் தமிழர்களின் உயிரிழப்பிற்கும் சொத்துக்கள் நாசமானதற்கும் மறந்தும் அவர், வருத்தம் தெரிவிக்கவோ, கவலையை வெளிப்படுத்தவோ மன்னிப்பை கோரவோ இல்லை.

அத்தோடு மட்டும் அவர் நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. ‘சிங்கள மக்களை அமைதிப்படுத்துவதற்காகவும், அவர்களுடைய இயல்பான வேட்கையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும் ஒரு புதிய சட்டத்தை நான் அமலாக்க இருக்கிறேன். இப் புதிய சட்டத்தின் பிரகாரம் நாட்டுப் பிரிவினை கோரும் எவரும் இந்தப் பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்தவர்கள் ஆகமுடியாது' என்று முழங்கினார்.

---------

கொழும்பை மையமாகக்கொண்டு அரங்கேற்றப்பட்ட 1983 இனக்கலவரம், தமிழர்களின் பொருளாதார வலுவை சிதைக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. 1970களில் சிறிமாவின் மூடிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் வடக்கில் விவசாயிகள் வளமடைய 1977ல் ஜெயவர்த்தனாவின் திறந்த பொருளாதார கொள்கை கொழும்பில் தமிழ் வர்த்தகர்களை செழிப்பாக்கியிருந்தது. 1983 இனக்கலவரம் திட்டமிட்டு நடாத்தப்பட்டதன் நோக்கத்தை பேரினவாதம் முழுமையாக அடைந்து விட்டது என்பது கசப்பான உண்மை.

34 வருடங்கள் கடந்தும், 1983 இனக்கலவரம் தந்துவிட்டுச் சென்ற வலிகளிருந்து நாங்கள் மீள முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 1983 ஜூலை நிகழ்வுகளே திறமைவாய்ந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களை இலங்கைத் தீவை விட்டு புலம்பெயர வைத்தது மட்டுமன்றி தமிழர்களின் மனங்களில் சிறிலங்கா தேசம் மீதான இன்றுவரை தீராத வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியது.


கறுப்பு ஜூலை கலவரத்திற்கு பின்னர் அதை விட பலமடங்கு இழப்புக்களையும் அழிவுகளையும் நாங்கள் அனுபவித்து விட்டோம். இந்த அழிவுகளிலிருந்தான எங்களது மீட்சி தனிநபர்களை சார்ந்ததாகவும் மெதுவானதாகவுமே இருக்கிறது. ஒரு இனமாக, ஒரு சமூகமாக எங்களது மீளெழுச்சி இன்றுவரை நிறுவனப்படுத்தப்படவில்லை. அவ்வாறான ஒரு முயற்சிக்கு தலைமை தாங்க எங்களது அரசியல் தலைமைகள் முன்வரவும் இல்லை. ஒருங்கமைக்கப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட பரந்துபட்ட ஒரு சமூக பொருளாதார மீள்கட்டுமான செயற்திட்டம் ஒன்று முன்னெடுக்கப்படும் வரை, எங்களது மீளெழுச்சி மிக மெதுவாகவே இருக்கப் போகிறது. 

Friday, 14 July 2017

கடந்து வந்த பாதை.. பார்த்தீனியம் (நாவல்)




கனகாலமாக வாசிக்கத் தேடிய தமிழ்நதி  எழுதிய பார்த்தீனியம் நாவல், அவரது முயற்சியால் அவரது மருமகனே கடந்த முறை கொழும்பு சென்ற போது எனது கையில் கொண்டு வந்து தந்தார். கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் சென்று கொண்டிருந்த பேருந்தில் வாசிக்க தொடங்கிய புத்தகம், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ரயிலில் திரும்பும் போதும், பின்னர் கொழும்பிலிருந்து மெல்பேர்ணிற்கு விமானத்தில் பறக்கும் போதும் வழித்துணையானது.  

"அக்கா, பார்த்தீனியம் என்றா என்ன?" "பார்த்தீனியம்" நாவலை எழுதிய தமிழ்நதியிடமே உட்பெட்டியில் கேட்டேன். "அது ஒரு மோசமான களை, இந்தியன் ஆமிக் காலங்களில் அவங்களால எங்கட மண்ணில் விட்டுப் போன களை" என்றார். பார்த்தீனியம் என்ற இந்திய இராணுவம் கொண்டு வந்த அந்த மோசமான களை, அந்த கொடிய களை, நாங்கள் ரத்தமும் வியர்வையும் உரமாய் இட்டு, எங்கள் மண்ணில் வளர்த்த விடுதலைப் போராட்டம் எனும் பயிரையே கடைசியில் அழித்து விட்டது என்பது வேதனையான உண்மை. 

-------------------------------------------------------------------
"பிளேனால சாப்பாடு போடுறாங்கள்"
"என்ன? ஆர்?"
"இந்தியா"
"ஜெயவர்த்தனா இனி நொட்டிப் பார்க்கட்டுமன்"
மலர்ந்து சிரித்த முகங்கள், நம்பிக்கைக் கீற்றில் மினுங்கின.
------------------------------------------------------------------

1980களில் தான் இலங்கைத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்த முக்கியமான பல வரலாற்று சம்பவங்கள் நடந்தேறின. அந்த கொடிய எண்பதுகளில், நிகழ்ந்த பல நிஜ நிகழ்வுகளை பின்னனியாகக் கொண்டு, காதலும், நகைச்சுவையும், வேதனையும், சோகமும் கலந்து,  புனையப்பட்ட ஒரு அருமையான எங்கள் மண்ணின் மணம் மாறாத நாவல், பார்த்தீனியம். 

"நான் இயக்கத்திற்கு போகப் போறன்" என்று வசந்தன் (இயக்கப் பெயர் பரணி) அவனது காதலி வானதிக்கு சொல்லும் வசனம், புத்தகத்தின் முதலாவது பக்கத்திலேயே நம்மை எண்பதுகளிற்கு கூட்டிப் போய்விடுகிறது. பின்னேரம் கிரிக்கட் விளையாடின சென் ஜோன்ஸில் படித்துக் கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு அண்ணா அடுத்த நாள் காலையில் இயக்கத்திற்கு போன நினைவை  அந்தப் பக்கங்கள் மீண்டும் நினைவுபடுத்தின. 

"அன்னை மடியின் இதமான சூட்டிலிருந்து விலகியவர்கள் என்னவானார்கள்? எங்கு போனார்கள்? என்ன செய்தார்கள்?  என்ன எண்ணினார்கள்? " என்ற ஈரோஸ் இயக்கத்தின் தலைவரும், புலிகளின் மூத்த உறுப்பினருமான க.வே. பாலகுமாரன் "நஞ்சுண்ட காடு" புத்தகத்தில் எழுப்பிய வினாக்களிற்கு, "பார்த்தீனியம்" புத்தகமும் விடையளிக்கிறது. 

வசந்தனோடு சேர்த்து பாவற்குளத்திலிருந்து பதின்மூன்று பேர் இயக்கத்தில் இணைய, இரவோடு இரவாக, உறவைப் பிரிந்து, ஊரை விட்டு போகிறார்கள். எந்த இயக்கத்தில் இணைவது என்பது ஒரு கொள்கை ரீதியான முடிவாக அன்று இருந்ததில்லை. ஒரே ஊரிலிருந்து வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளால் வேறு வேறு இயக்கங்களில் இணைந்து, பின்னாட்களில் இயக்கங்களிற்கிடையிலான சகோதர சண்டைகளில் அநியாயமாக அந்த இலட்சிய இளைஞர்கள் பலியாகும் கணங்களில் நெஞ்சு வலிக்கிறது.

------------------------------------------------------------------
"ஊர் நோக்கி செல்லும் செம்மண் வீதியை ஒரு கணம் பார்த்தார்கள். பின்னர் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே நடக்கத் தொடங்கினார்கள். 
இனிக் காண்போமா?"
---------------------------------------------------

இயக்கத்தில் இணையும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னாலுள்ள குடும்பங்களின் கதைகளினூடாக, அன்று இயக்கங்களில் இணைந்த இளைஞர்களின் இலட்சிய வேட்கையையும் தூய்மையான இனப்பற்றையும் தமிழ்நதி உணர்வோடு பதிவுசெய்துள்ளார். பரணி எனும் இயக்கப் பெயர் ஏற்கும் வசந்தனின் கதாபாத்திரத்தினூடே, இந்தியாவில் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாம் வாழ்க்கையையும், பின்னாட்களில் தாயகம் திரும்பி அரசியல்துறை போராளியாக அவனது போராட்ட வாழ்க்கையையும் எங்களையும் அவர் அனுபவிக்க வைக்கிறார். 

பள்ளிநாட்களில் அரும்பும்,  வசத்தன் - வானதி காதல் கதையினூடாகவே பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை பார்த்தீனியம் நாவல் காட்சிப்படுத்துகிறது. விரசம் இல்லாத, பயந்து பயந்து காதலிக்கும் அழகிய யாழ்ப்பாணத்து காதலை எங்களை மீண்டும் அனுபவிக்க வைக்கும் எளிமையான வசனங்கள், நாவல் எங்கும் நிரம்பி வழிகின்றன.


எண்பதுகளில் விடுதலைப் போராட்டத்தோடு யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.  யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த பல சம்பவங்கள் பரணியின் காதலியான வானதியின் கதாபாத்திரத்தினூடாக நாவலில் விபரிக்கப்படுகிறது. ராகிங், விஜிதரன் காணாமல் போனது, உண்ணாவிரதங்கள், ஊர்வலங்கள், இந்திய இராணுவம் மாணவர்களை கொன்றது என்று நாவல் தொட்டுச் சென்ற சம்பவங்கள் பல. நாவல் ஏனோ  ராஜினி படுகொலை, விமலேஸ்வரன் காணாமல் போனது, செல்வி மாயமானது பற்றி தொடாமலே சென்று விடுகிறது.  

-----------------------------------------
"கடைசில நீ தியாகியுமில்லை.. துரோகியுமில்லை, நீ ஆர் அண்ணா"
--------------------------------------

இந்திய இராணுவமும் அதனோடிணைந்த மண்டையன் குழு போன்ற இயக்கங்களும் அரங்கேற்றிய அராஐகங்கள் நாவலில் வரும் பக்கங்கள் இதயத்தை நொறுங்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக திலீபனின் மரணத்தை தமிழ்நதி அக்கா காட்சிபடுத்தும் அந்த வரிகள், வலிமையானவை, வலி தந்தவை. குறிப்பாக இந்திய இராணுவம்  புரிந்த பாலியல் வல்லுறவுகளும் பெண்கள் மீது இழைத்த கொடுமைகளும் இந்த நாவலிற்கு முன்னர் எந்த புத்தகத்திலும் ஆழமாக பதிவுசெய்யப்படவில்லை. 

----------------------------------------
"சிவபெருமானுடைய முதுகில் விழுந்த பிரம்படி எல்லோர் முதுகிலும் சுளீரிட்டதுபோல, திலீபனின் சாவு எல்லோருடைய முற்றங்களிலும் விழுந்திருக்கிறது"
--------------------------------------------------------

பார்த்தீனியம் நாவல் பற்றி பிரபல எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது பார்வையை, "தமிழ்நதியின் எழுத்து, வட்டார வழக்கு மொழியைக் கொண்டது. சொலவடைகளும் கவித்துவமான நுண் அவதானிப்புகளும் கொண்டது. தமிழ்நதி, நாவலில் இடம்பெற்றுள்ள திலீபனின் மரணம் மறக்க முடியாத வரலாற்றுசோகம், அந்தப் பக்கங்களைக் கடக்கமுடியாதபடி மனத்துயரம் ஏற்படுகிறது. சமகால ஈழத்தமிழ் நாவல்களில் தமிழ்நதியின் பார்த்தீனியம் மிகவும் முக்கியமானது" என்று பதிவு செய்கிறார்.

பார்த்தீனியம்.. 
எண்பதுகளில் நாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மீட்டுப் பார்க்க கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம். நாங்கள் கடந்து வந்த பாதையை மீண்டுமொருமுறை பயணிக்க வைத்த, வாசிக்க தவறவிடக் கூடாத ஒரு நல்ல நாவல்.




Friday, 7 July 2017

யாழ்ப்பாணம்: முறிந்த நகரத்தின் துணிச்சலான நம்பிக்கை





(echelon.lk எனும் இணையத்தளத்தில் Devin Jeyasundera எழுதிய "Audacity of Hope in a Broken City" என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் வெளியான கட்டுரையை தழுவிய தமிழ் வடிவம், நேரடி மொழியாக்கம் அல்ல)

வட மாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கங்கள், மாகாண மற்றும் மத்தி, அரசியல் சதுரங்க விளையாட்டில் முடங்கியிருக்க, யாழ்ப்பாண மக்கள் பொருளாதார செயற்பாடுகளை தங்கள் கையிலெடுத்திருக்கிறார்கள்.

A9 வீதியின் யாழ்ப்பாண எல்லையில் பாரிய விளம்பர பதாதைகள் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி வருவோரை வரவேற்கும். வறண்ட வெங்காயம் பயிரிடப்பட்ட நிலங்களில் 50m நீளத்தில், மோட்டார் சைக்கிள்களையும் அழகு சாதனப் பொருட்களையும் மொபைல் தொலைபேசிகளையும் இந்த கண்களை கவரும் பிரம்மாண்டமான பதாதைகள் விளம்பரப்படுத்தும். 

பளபளக்கும் கண்ணாடிக் கதவுகளிற்கு பின்னால் மினுங்கும் வங்கிகளும் மொபைல் சேவை நிறுவனங்களும், வடமாகாணத்தில் போரிற்கு பின்னர் ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார அபிவிருத்தி பற்றிய தவறான பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

யாழ்ப்பாணத்தில் எல்லாமே நன்றாக இல்லை. All is not well in Jaffna

இலங்கையின் மிகவும் பின்தங்கிய மாகாணமாக திகழும் வடமாகாணம், நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியிற்கு (GDP) 3.5% பங்களிப்பையே வழங்குகிறது. நாட்டின் மிகக் குறைந்த தனிநபர் வருமானம் (per capital income) உடைய மாகாணமும், வடமாகாணமே. இலங்கைத் தீவின் பொருளாதார மையங்களுடன் நேரடியான போக்குவரத்து வசதிகளில்லாமையும் பிறமொழி ஆற்றலின்மையாலும் கலாச்சார கட்டுப்பாடுகளால் கட்டுண்டும், வடமாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 



பொருளாதார மந்த நிலையின் மிகப்பெரும் விளைவு இளைஞர்களிற்கான வேலையின்மையாகும் (youth unemployment). இலங்கைத் தீவின் வேலையின்மை வீதம் 4.6ஆக விளங்க வடக்கிலோ வேலையின்மை வீதம் 5.3ல் நிற்கிறது. உலக வங்கியின் அண்மைய ஆய்வின் பிரகாரம், வடக்கில் வேலை செய்யக்கூடிய வலுவுள்ளோரில் 55 வீதமானோருக்கு வேலையில்லை என்ற தரவு, கவலையளிக்கிறது. வடக்கில் நிகழும் கோஷ்டி மோதல்களும் வாள்வெட்டு குழுக்களும் இந்த வேலையில்லாப் பிரச்சினையின் விளைவாகவே உருவாகியிருக்கலாம். 

"போர் முடிவுற்ற பின்னர், சில்லறை வர்த்தக நிறுவனங்களும் வங்கிகளும் மட்டுமே வடக்கே வந்தன" என்கிறார் அகிலன் கதிர்காமர், வடக்கில் இயங்கும் சுயாதீன பொருளாதார ஆய்வாளர். "போர் விட்டுச் சென்ற எச்சங்களை பொறுக்கவே அவர்கள் வந்தார்கள்". தனியார் நிறுவனங்கள் வடக்கிற்கு வந்தது தங்களது பொருட்களை விற்பனை செய்ய மட்டுமே என்று அகிலன் கதிர்காமர் வாதிடுகிறார். "பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது சம்பந்தாக எதுவும் நடக்கவில்லை" என்கிறார்.

யாழ் நகரில் வங்கிகளின் படையெடுப்பு வரலாறு காணாத வகையில் வடமாகாணத்தவர்களை கடனாளிகளாக்கியது. வீடுகள் கட்டவும் தொழில் தொடங்கவும், கடன் வழுங்கும் கட்டுப்பாடுகளை தளர்த்தி, வங்கிகள் தாராளமாக கடன்களை வாரி வழங்கின. வடக்கில் 86 வீதமானோர் வங்கிகளில் கடன் பெற்றதாகவும், சராசரி கடனின் அளவு 150,000 ரூபாய்கள் என, 2013ல் CEPA நிறுவன ஆய்வு ஒன்று கண்டறிந்தது.

"போரின் முடிவிற்கு பின்னர் தனியார் துறையினர் வடக்கிற்கு வருவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் வரவில்லை" என்கிறார் அகிலன். "அவர்கள் இனியும் வரமாட்டார்கள், அவர்கள் இங்கு வருவதற்கான எந்த ஊக்கசக்தியும் இங்கு இல்லை". என்கிறார். இந்த கருத்திற்கு ஆதாரமாக கிளிநொச்சியில் இயங்கும் MAS நிறுவனத்தின் ஆடைத்தயாரிப்பு தொழிற்சாலை, USAID நிறுவனத்தின் இணை முதலீட்டுடன் இயங்குவதையும், சாவகச்சேரியில் தொழிற்படும் பால் பண்ணை, Cargills நிறுவனத்தோடு ஜேர்மனிய தொண்டு நிறுவனமான GIZடன் இணைந்து நிறுவப்பட்டதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

வடமாகாண சபையும் தனியார் துறையைக் கண்டு பயப்பிடுகிறது போலிருக்கிறது. கடந்தாண்டு உதவி நிறுவன பிரதிநிதிகள் மத்தியில் உரையாற்றிய முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் "வெளியார் எங்களை ஆள நாங்கள் விடமாட்டோம், எங்கள் வளங்களை அவர்கள் சூறையாட அனுமதியோம்" என்றார். அண்மையில் அவர் ஆற்றிய உரையில் புலம்பெயர்ந்தோர்க்கும் உள்நாட்டு மக்களிற்கும் முதலீடுகள் செய்ய முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டார். 

யாழ்ப்பாணத்தில் IT தொழில்துறையை நிறுவி, எம்மவர்களிற்கு வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தும் கனவுடன் இங்கிலாந்திலிருந்து நாடு திரும்பியிருக்கிறார், ஜெகான் அருளையா. "கொழும்பில் இயங்கும் தனியார் நிறுவனங்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர விரும்பவில்லை" என்று கூறும் ஜெகான் "யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர உணர்வுபூர்வமான காரணிகளை விட வேறொன்றும் முதலீட்டாளர்களிற்கு இருக்காது" என்கிறார்.

"1993ல் நான் கொழும்பு வந்தபோது அங்கு ஐந்துக்கும் குறைவான software நிறுவனங்களே இயங்கின" என தனது தொழில்சார் அனுபவத்தை ஜெகான் மீள நினைவுறுத்துகிறார். "நாங்கள் அடிமட்டத்திலிருந்து அனைவரையும்
பயிற்றுவித்தோம், அப்படித்தான் கொழும்பு இன்று ஒரு software hub ஆக உருவாகியது" என வரலாற்றை ஞாபகப்படுத்தி, யாழ்ப்பாணத்தையும் அவ்வாறு மாற்றலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் பயணிக்கிறார்.


யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு காலத்தில் இயங்கிய Leyden ஆடைத் தொழிற்சாலை கட்டிடத்தை, யாழ்ப்பாணத்தின் Orion Cityயாக மாற்ற வேண்டும் என்று ஜெகான் கனவு காண்கிறார். கொழும்பில் இயங்கும் Orion City எனும் IT Hubற்கு இணையாக, 40,000 சதுரஅடி பரப்பளவுள்ள Leyden தொழிற்சாலையை மாற்ற, அதன் உரிமையாளர் ஜூட் ஜோசப் முழுமையாக ஒத்துழைக்கிறார். Leyden தொழிற்சாலையில் அந்தக் காலத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட உள்ளாடைகள் Velona போன்ற brand பெயர்களில் விற்பனையானது வரலாறு. 

யாழ்ப்பாணத்தை ஓரு IT மையமாக (Hub) அபிவிருத்தி செய்யும் கனவிற்கு பின்னனியில் ஒரு காலத்தில் அறிவுசார் துறைகளிலும் சிவில் நிர்வாக சேவையிலும், இலங்கையிலும் மலேயாவிலும் கோலோச்சிய யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் பெருமைமிகு வரலாறு படிந்திருக்கிறது. Singapore Airlinesஐ உருவாக்க சிங்கப்பூர் பிரதமர் Lee Kwan Yew தேர்ந்தெடுத்தது JY Pillai என்ற யாழ்ப்பாணத் தமிழரைத் தான் என்று இன்றும் அவர்கள் பழம் பெருமை பேசுகிறார்கள். 

கடந்த ஆறாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தில் இயங்கும் Yarl IT Hub நிறுவனம் IT சம்பந்தமான போட்டிகளையும் கற்கைநெறிகளையும் நடாத்தி வருகிறது. "இந்த மண்ணிலிருந்து ஒரு புதிய IT Entrepreneurஐ உருவாக்குவதே எமது எண்ணம், ஒரு IT வியாபார முயற்சி வெற்றி பெற்றால் அது பின்னர் வைரலாகிவிடும்" என்கிறார் Yarl IT Hubஐ ஏற்படுத்தியவர்களில் ஒருவரான பாலதாசன் சயந்தன். 

WSO2 மற்றும் Microimage போன்ற IT நிறுவனங்களோடு யாழில் கால் பதித்திருக்கும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் Jeylabs மற்றும் Vetri Holdings, யாழ்ப்பாணத்தில் சிறிய அளவில் புதிய வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

ஊக்கி எனும் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் விதுஷன் விஜயரட்ணம், புலமைப்பரிசில் மூலம் தெரிவு செய்யப்படும் மாணவர்களுக்கு coding பயிற்சி நெறிகளை வழங்குகிறார். பல்கலைக்கழகத்திற்கு தகுதி பெறாத, நிதி வசதியில்லாத மாணவர்களிற்கு நடாத்தப்படும் "ஊக்கி" பயிற்சி நெறி, Yarl IT Hub மற்றும் Serve Foundation அனுசரணையுடன் நடாத்தப்படுகிறது.


யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல தனியார் பாடசாலையான பரி யோவான் கல்லூரி அதிபர், பாடசாலை விட்டு வெளியேறும் மாணவர்களின் தொழில்வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க முன்னோடியான செயற்திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். "வர்த்தகப் பிரிவு மாணவர்கள் AATயும் கலைப்பிரிவு மாணவர்கள் computer hardware courseம் பாடசலையிலேயே, அவர்களது AL பாடநெறிக்கு மேலதிகமாக கற்கிறார்கள்" என்கிறார் கல்லூரியின் அதிபர் வண ஞானபொன்ராஜா.

2015ம் ஆண்டு, இலங்கை அரசாங்கம் நாடு முழுவதும் 250 பாடசாலைகளில் உயர்தர பிரிவுகளில் Technology பிரிவை அறிமுகப்படுத்தியது. இலங்கை அரசாங்கம், Maths, Science, Commerce, Arts பிரிவுகளோடு புதிதாக Technology பிரிவும் உயர்தர பரீட்சைக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த 250 பாடசாலைகளில் பரி யோவான் கல்லூரி உள்ளடக்கப்படவில்லை. "நாங்கள் எங்கள் கல்லூரியிலும் அந்தப் பிரிவை அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமென்று அதிகாரிகளுடன் வாதாடினோம், அவர்கள் எங்களிற்கு நிதி தர மறுத்தார்கள்" என்ற அதிபர் "எனவே நாங்கள் வங்கியில் 60 மில்லியன் ரூபாய்களிற்கு கடன் வாங்கி அந்த துறையை எமது கல்லூரியிலும் நிறுவினோம்" என்றார்.


"பாடசாலை நேரமல்லாத நேரங்களில் இந்த புதிய தொழில்நுட்ப பயிற்சி வசதிகளும் பயிற்சிநெறிகளும் எமது பாடசாலை மாணவர்களல்லாத பிறருக்கும் பயனளிக்கும்" என்கிறார் அதிபர் ஞானப்பொன்ராஜா. தனது அடுத்த இலக்கு பாடசாலை கல்வியை முடித்து விட்டு செல்லும் மாணவர்கள், புதிய தொழில்கள் தொடங்க ஒரு venture capital fund தொடங்குவது தான் என்றார்.

வடமாகாணத்தின் குவிமையமான யாழ்ப்பாணத்தின் பொருளாதார எதிர்காலம்  நிச்சயமற்றதாகவும் நிலைதடுமாறுகிறதாகவும் இருக்கிறது. மத்திய மற்றும் வடமாகாண சபையின் பொருளாதார கொள்கைகளின் அமுலாக்கம், வடமாகாணத்தின் பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்குவிக்க எந்தவித பாரிய தாக்கத்தையும் இதுவரை ஏற்படுத்தவில்லை. 

கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பின்னடைவை தரும் செயற்பாடுகளுக்கு மத்தியில், சமுதாய மட்டத்தில் பணியாற்றி, பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்கப்படுத்த செயற்படும் ஜெகான், சயந்தன், விதுஷன், ஞானபொன்ராஜா போன்றவர்களின் நம்பிக்கையூட்டும் செயற்பாடுகள், நம்பிக்கையிழந்திருக்கும் யாழ்ப்பாண நகரிற்கு நம்பிக்கை தருமா?