Friday, 25 August 2017

நல்லூரில்....





"ஒரிடத்தில கொண்டு வந்து நிற்பாட்டாமல், டவுண் முழுக்க கொண்டு வந்து நிரப்பி அடிச்சிருக்கிறாங்கள்" ஓட்டோவின் acceleratorஐ முறுக்கிக் கொண்டே, ஓட்டோக்காரத் தம்பி சொல்லும் போது, ஸ்டான்லி வீதியில் வெலிங்டன் தியேட்டர் தாண்டியிருந்தோம்.

"மூண்டு மணிக்கே வரத் தொடங்கிட்டுது" கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கி, நல்லூர் திருவிழாவில் கலந்து கொள்ள, புலத்திலிருந்தும் தெற்கிலிருந்தும் வந்த சனங்களை சுமந்து வந்துகொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான
சொகுசு பஸ்வண்டிகளைப் பற்றித்தான் ஓட்டோத் தம்பி கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

"இன்றைக்கு ஆறேழு மணி மட்டும் ஒரே ஓட்டம் தான் அண்ணே" அதிகாலை நாலு மணிக்கும் உற்சாகமாக வேலை செய்யும் அந்த தம்பியின் குதூகலம் யாழ்ப்பாணக் காற்றில் எங்கும் கலந்திருந்தது. 

"தம்பி, எவ்வளவு தம்பி" சூட்கேஸை இறக்கி விட்ட தம்பியிடம் ஓட்டோ சவாரிக்கான கூலியைக் கேட்டேன். "விரும்பினதை தாங்கோ அண்ணே, நல்லூரானை பார்க்க வந்திருக்கிறியள்" அடுத்த ஓட்டத்திற்கு ஓடும் அவசரம் அவரின் குரலில் எதிரொலித்தது.

--------------------------------------------------------------------------

"மச்சான், வந்திட்டியாடா" சூட்கேஸை திறந்து துவாயை எடுத்து குளிக்கப் போக, பரி யோவான் பள்ளிக்கால தோழன் கோபியிடமிருந்து SMS வந்தது. "Arrived, just now" என்று மறுமொழி அனுப்பிய அடுத்த நிமிடம், தொலைபேசி சிணுங்கியது. கோபி "நாலரைக்கு தேரடியில் நிற்பன், வந்து சேர்ந்திடு" என்று சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு காத்திராமல் தொடர்பை துண்டித்தான்.


குளிரும் யாழ்ப்பாணத் தண்ணியில் தலையில் முழுக, உடல் மட்டுமல்ல உணர்வும் சில்லிட்டது. நல்லூர் திருவிழா பார்க்க வேண்டும் என்ற அவாவவிற்கு வித்திட்டது, சில ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் அதிகாலை வேளையில் கண்ட அந்தக் கனவு தான். நல்லூரின் பிரதான வாயிலில், வள்ளி தெய்வானை சகிதம் வெளிவீதியில் உலாப் போக புறப்படும் முருகனை கனவில் தரிசிக்கும் பாக்கியம் அந்தக் கனவில் கிட்டியது. மத நம்பிக்கைகளைக் கடந்து, தமிழ் கலாச்சாரத்தின் அசைக்க முடியாத கோட்டையாக விளங்கும் நல்லூர் திருவிழாவை காணும் பாக்கியம் இந்தாண்டு கைகூடியது உண்மையிலேயே ஒரு வரப்பிரசாதம். 

SJC OBA Melbourneன் வேட்டி Partyக்கு வேட்டி கட்டிய முன்னனுபவம் கைகொடுக்க, சடாரென்று வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு, மடமடவென சுடச்சுட கோப்பியை குடித்து விட்டு, வெறுமேலில் யாழ்ப்பாண குளிர் காற்று அப்ப, நல்லூர் தேரடியை அடையும் போது அதிகாலை 4:35 மணி. எங்கும் "முருகா முருகா" என்றும் "அரோகரா அரோகரா" என்றும் பக்தர்களின் குரல்கள், அதிகாலையின் நிசப்தத்தில் சங்கமிக்க, நல்லூரின் பக்திப்பிரவாம், அங்கிருந்த யாவரையும் ஆட்கொண்டிருந்தது.


குனிந்து வேட்டியை ஒரு விதமாக குறுக்கு கட்டிக் கொண்டு "நீ எனக்கு பின்னால நடந்து வா" என்று கட்டளையிட்டு விட்டு, கோபி நல்லூர் ஆலயத்தின் பிரதான வாயிலடியில் இருந்து பிரதட்டை அடிக்க தொடங்கினான். நல்லூரான் மணலில் அவன் அங்கப்பிரதட்டையை தொடங்க, அவனிற்கு முன்னும் பின்னும் பெரிதாக இடைவெளியே இல்லாமல், உருண்டுகொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களைப் பார்த்து பிரமித்தே போனேன்.

புனித பூமியான நல்லூரின் மணலில் இளைஞர்களும்  நடுத்தர வயது ஆண்களும் ஒரே சீராக உருண்டு கொண்டிருந்தார்கள். கோபி கொஞ்சம் வேகமாக உருளத் தொடங்கினான். அவனிற்கு முன்னால் உருண்டு கொண்டிருந்தவர்களை லாவகமாக overtake பண்ணி, தார் வீதியில் உடல் ஏறாமலும், கோயிலின் மதிலில் உடம்பு மோதாமலும், அங்க பிரதட்டை செய்யும் நண்பனின் செயலில், பலவருடங்களாக அங்கப்பிரதட்டை செய்யும் அனுபவம் மிளிர்ந்தது. 

கோயிலை சுற்றிக் கொண்டே, திலீபன் உண்ணாவிரதமிருந்த வடக்கு வீதியில் ஏற, "என்னடாப்பா இங்க நிற்கிறாய்" பரிச்சயமான குரல் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன். வெற்றுடலில் அப்பிய மண்ணோடு, டொக்டர் சிறிகிருஷ்ணா அவருக்கே உரிய சிரிப்போடு எனது தோளில் கைபோட்டார். பரி யோவானின் ஒரே வகுப்பில் படித்த இரு நண்பர்களான கோபியும் சிறிகிருஷ்ணாவும் இன்று யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல orthopedic surgeons. அந்த இருவரையும் அந்த அதிகாலை வேளையில் நல்லூர் சந்நிதியில் சந்தித்தது மனதிற்கு மகிழ்ச்சியளித்தது. 

பட்டம், பதவி, அந்தஸ்து என்று யாவற்றையும் களைந்து, நல்லூரானின் ஆசியும் அருளும் வேண்டி, பக்தியுடன் வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கும் நல்லூர்க் கந்தனின் வல்லமையை நினைக்க மலைப்பாக இருந்தது. தன்னிடம் வரும் அடியார்கள் எல்லோரையும் சமமாக மதித்து, அதன் குறியீடாக ஆடவர்கள் அனைவரும் மேலாடை களைந்தே ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும் என்ற கடும் கட்டுப்பாட்டை பேணும் நல்லூர் ஆலயத்தின் கட்டுப்பாடு வியக்க வைத்தது. அந்தக் கட்டுபாட்டை, யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருகை தந்த இந்தியப் பிரதமர் மோடிக்காக கூட தளரத்தவில்லையாம். 

கோயிலின் வாசலில் கோபி தனது அங்கப்பிரதட்டையை முடித்துக் கொண்டு நாங்கள் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்கவும் காலை ஜந்தரை மணிப் பூசைக்கு மணியடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. திரை விலகி தீபாராதனை தொடங்க, "ஓம் முருகா" என்ற கூவிக்கொண்டே விண்ணோக்கி குவிந்த கரங்கள் எதிலுமே ஃபோன்கள் இருக்கவில்லை. 

"மச்சான், கோயிலுக்க ஏன்டா பொலிஸ்காரிகளை நிற்பாட்டியிருக்கிறாங்கள், அதுவும் சட்டையோட" கும்பிட்டு முடித்துவிட்டு வந்த கோபியை கேட்டேன். "கள்ளர் மச்சான், chain அறுக்குற குறூப்பை பிடிக்கடா", கோபி சால்வையால் உடலை மறைத்துக் கொண்டான். 

"அதுக்கு, கோயிலுக்குள் சட்டையில் விடுறது பிழையில்லையா" புலத்தில் இருந்து பிழைபிடித்துப் பழகிய வாய் சும்மா இருக்க மறுத்தது. "பிழைதான்டா, ஆனா என்ன செய்யுறது, அது அவங்கட uniform, களவை நிற்பாட்ட வேற வழியில்லை" தாயகத்தில் வாழும் நண்பன் கள யதார்த்தம் புரியவைத்தான்.


பருத்தித்துறை வீதியில் இருந்த தண்ணீர் பந்தலில் தண்ணீர் குடிப்போம் என்று போனால், அங்கே அவர்கள் சுடச்சுட கோப்பி ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அதிகாலை வேளையிலும், தண்ணீர், இல்லை இல்லை, கோப்பிப் பந்தலிற்கு முன்னால் சனம் நிரம்பி வழிந்தது. செட்டித்தெரு மூலையில் இருந்த தேத்தண்ணிக் கடைக்கு கூட்டிக் கொண்டு போய், கோபி கோப்பி வாங்கித் தந்தான். சுட்டுக் கொண்டிருந்த டம்ளரில் மிதமான சீனிகலந்த அந்த கோப்பையின் சுவை இன்னும் நாவில் நிற்கிறது.

"சரிடா, அப்ப பின்னரேம் சந்திப்பம், நாலரைக்கு வந்திடு" கோபி விடைபெற, வெறுங்கால் யாழ் மண்ணில் பதிய, வெற்றுடலில் யாழ்ப்பாணக் காற்றுத் தழுவ, கோயில் வீதியில் நடக்கத் தொடங்கினேன்.
பொற்கிரணங்களை விரித்து சூரியன் மெல்ல மெல்ல யாழ்ப்பாணத்து வானத்தில் உதிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். 

தொடரும்...

நல்லூரில் சப்பரம்

https://kanavuninaivu.blogspot.com.au/2017/08/blog-post_31.html


Friday, 18 August 2017

குஷ்புவோடு Selfie



நேரில் தரிசனம் தந்து வாழ்க்கையோடிணைந்த காதல் தேவதைகளிற்கும், சினிமாவில் தரிசித்த கனவுக் கன்னிகளிற்கும் காலங்கள் கடந்தாலும் வயதாவதேயில்லை. இளமைக் காலங்களில் இதயத்தை கொள்ளையடித்த காதலியும், வெள்ளித் திரையில் தோன்றி கனவுகளை ஆக்கிரமித்த நடிகையும் அன்று இருந்தது போல் அன்றும் இன்றும் என்றும் கண்ணுக்கு தெரிவார்கள்.

போன வருடம் மெல்பேர்ணிற்கு ஒரு திரைப்பட ஷூட்டிங்கிற்காக குஷ்பூ வந்திருப்பதாக அறிந்து, நண்பன் ஜங்கரனை அணுகினேன். "அவளை எல்லாம் ஏன்டா நீ." என்று அவன் கூறிய வார்த்தைகள் நெஞ்சத்தில் முள்ளாய் தைத்தது. "மச்சான் உன்னால ஏலாட்டி சொல்லு, நான் வேறாட்களிற்கால try பண்ணுறன்" என்று சொன்னது, நண்பன் ஜங்கரனிற்கும் சுட்டு இருக்கலாம்.  

எங்களது பதினாறு வயதில், 1990 ஏப்ரல் மாதம், O/L சோதனை முடிந்த அந்த வார இறுதியில் நண்பர்களோடு யாழ்ப்பாணம் வெலிங்டன் திரையரங்கில், "வருஷம் 16" பார்த்த நாளிலிருந்து குஷ்பூ எனது உள்ளம் கொள்ளை கொண்ட நடிகையானாள்.  "பூப் பூக்கும் மாசம்.. தை மாசம்" என்று குஷ்பூ திரையில் கார்த்திக்கோடு ஆடிப் பாட, எங்கள் மனங்களில் மத்தாப்பு வெடித்தது. அன்றிலிருந்து குஷ்பூவின் தீவிர ரசிகனாகி விட்டேன்.

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மீண்டும் மெல்பேர்ண் வந்துள்ள குஷ்புவோடு ஒரு இரவுணவு நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள ஜங்கரன் உபயத்தில் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அதிக சனக் கூட்டமில்லாத மண்டபத்தில் "கொண்டையில் தாழம் பூ, கூடையில் என்ன பூ... குஷ்பூ" என்ற தலைவரோடு "அண்ணாமலை" படத்தில் குஷ்பூ ஆடிய பாடல் ஒலிக்க, கூந்தலை சரிபண்ணிக் கொண்டே குஷ்பூ மண்டபத்தில் நுழைந்தார்.

குஷ்பூ நடித்த ஆரம்ப கால படங்களில், குஷ்பூ மிகவும் அழகாக மிளிர்ந்த பாடல் "இவளொரு இளங்குருவி, எழுந்து ஆடும் மலர்க் கொடி" தான். இளையராஜாவின் அழகிய மெட்டுக்கு, குஷ்பூ தத்தி நடப்பதும், துள்ளியோடுவதும், ஆடுவதும் என்று அந்த பாடல் காலங்கள் கடந்தும் கண்ணிற்குள் நிற்கும். அதுவும் அந்தப் பாடலில் ஒரு வெள்ளைநிற சல்வாரில் குஷ்பூ தோன்றும் போது இன்றும் ஒரு "வாவ்" தானாக வரும்.

நிகழ்வில் குஷ்பூவுடனான கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சி ஆங்கிலத்திலேயே இடம்பெற்றது. தனது சிறுவயதில் பம்பாயில் நடிகை ஹேமமாலினி வீட்டில் வளர்ந்தது, வெங்கடேஷுடன் நடித்த முதல் தெலுங்குப் படம், தானொரு தீவிர கமல்ஹாசன் ரசிகை, ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி, தான் தமிழ் பழகி இப்போது தமிழச்சியானது என்று சரளமாக அழகான ஆங்கிலத்தில் குஷ்பூ உரையாடியதை மேடைக்கு சரியாக முன்னாலிருந்த மேசையிலிருந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம். 



தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் சினிமாவின் உச்ச நடிகையாக வலம் வந்த குஷ்பூ, ரஜினி, கமல், பிரபு, கார்த்திக் என்ற தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயகர்களுடன் நடித்த படங்கள் எல்லாம் ஒரு கலக்கு கலக்கின. "சின்னத்தம்பி" யில் பிரபுவோடு "போவமா ஊர்கோலம்" என்று கேட்டுவிட்டு, "மன்னன்" படத்தில் "ராஜாதிராஜா உன் தந்திரங்கள்" என்று ரஜினியை படுத்துவார். கமலோடு "ரம் பம் பம் ஆரம்பம்" என்று "மைக்கல் மதன காமராஜன்" படத்திலும் "இன்னும் என்னை என்ன செய்யப் போகிறாய்" என்று "சிங்காரவேலன்" படத்திலும் அசத்துவார்.

பார்வையாளர்களிற்கான கேள்வி நேரம் வர, மைக் என் கையில் வந்தது. குஷ்பூவை  நேரடியாக பார்த்து "தமிழிலே கேள்வி கேட்கலாமா" என்று கேட்க, "தாராளமா" என்று கன்னத்தில் விழுந்த முடியை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு பதில் வந்தது. "நீங்கள் நடிக்காது தவறவிட்டு, பின்னர் நடித்திருக்கலாமே
என்று ஏங்கிய படம் என்ன?" என்று கேட்டேன். பாக்கியராஜின் "ஆராரோ ஆரிவரோ" என்ற படம் என்று சொல்லி, அழகிய தமிழில் குஷ்பூ கதைத்தது கொள்ளையழகு.

"ஒத்தை ரூவா தாறன்" பாடலிற்கு குஷ்பூ ஆடிய ஆட்டத்தை யாருமே மறந்திருக்க மாட்டார்கள். தமிழர்கள் மறந்திருந்த நகைச்சுவை ததும்பும் கிராமிய பாடல்களிற்கு மீளவும் உயரளித்தது, அந்த பாடல் வரிகள் மட்டுமல்ல, குஷ்பூவின் ஆட்டமும் தான். 

எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்த குஷ்புவுடன் நிழற்படம் எடுக்கும் நேரமும் ஒருவாறு வந்தது. கண்ணும் கண்ணும் சந்திக்க குஷ்பூவிற்கு "ஹாய்" சொல்லி கைலாகு கொடுக்க அவாவும் "ஹாய்" சொல்லி சிரித்தா. கை குலுக்கி முடிய "You are my first crush" என்று குஷ்பூவை பார்த்து சொல்ல, வெட்கத்தோடு (?) சிரித்துக் கொண்டே தரையை பார்த்தா. Yes, I made my crush, blush!.


பக்கத்தில் நின்று படம் எடுத்துவிட்டு "shall we take a selfie" என்று கேட்க, "oh sure sure" என்று புன்முறவலோடு பதில் வந்தது. 

கனவுகள் நனவாகி
நினைவுகளில் நிலைத்தது.


Friday, 11 August 2017

A/L சோதனை நினைவுகள்





இற்றைக்கு சரியாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகளிற்கு முன்னர்,


க.பொ.த உயர்தரத்தில் கொமர்ஸ் பிரிவில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் எங்களிற்கு அன்று தான் முதலாவது  A/L சோதனை. முதலாவது பாடம் பொருளியல் பகுதி 1 (Micro economics), பொருளியல் கோட்பாடுகள் முறையாக விளங்கிப் படித்திருந்தால் சும்மா புகுந்து விளையாடலாம், என்னுடைய favourite  பாடமும் அது தான்.

காலை எழுந்து, வெள்ளை நிற பள்ளிச் சீருடையணிந்து, பஸ் பிடித்து பம்பலப்பிட்டியில் வந்திறங்க, இதயம் படபடக்க தொடங்கியது. வழமையாக பாடசாலைக்கு போகும் நேரங்களில் தரிசிக்கும் முகங்கள் அன்றும் வீதியில் சங்கமமாகின. காலி வீதியிலிருந்து திரும்பி லோரன்ஸ் வீதியால் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்க, கடந்தகால நினைவுகளும் நிகல்கால நிகழ்வுகளும் நினைவில் நிழலாடத் தொடங்கின.


பரி யோவானில் O/L சோதனை எடுத்துவிட்டு, A/L படிக்கத் தொடங்கிய எங்களின் வாழ்க்கையை, மீண்டும் தொடங்கிய இரண்டாவது ஈழப்போரும், அதன் விளைவாக பல மாதங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பாடசாலைகள் மூடப்பட்டிருந்ததும், இறுதியாக சனத்தின் அழுத்தம் உச்சத்தைத் தொட, இயக்கம் பாஸ் விதிமுறைகளை தளர்த்தி, மூன்று நாட்கள் "Open Pass" அறிவித்ததும் தலைகீழாக மாற்றிப் போட்டது.

பரி யோவானில் தொடங்கிய பள்ளிப்படிப்பு பரி யோவானிலேயே முடியும் என்று நாங்கள் எண்ணியிருக்க, விதியோ காலமோ கடவுளின் செயலோ உயர்தரம் படிக்க எங்களை கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. இரண்டு வருட A/L கற்கை நெறியில் கிட்டத்தட்ட ஒரு  வருடத்தை அலைக் கழிப்பு தின்றுவிட, மிச்சமிருந்த மாதங்களில் விட்டதை பிடிக்க நாங்கள் மாதங்களுடன் மல்லுக் கட்டத் தொடங்கினோம்.

A/L படித்துப் பாஸ் பண்ணி கம்பஸ் போக வேண்டும், ஒரு பட்டதாரியாக வந்து வேலை எடுக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளுடன்  பயணித்ததில் ஒரு வருடம் பறந்து போய் விட்டிருந்தது. கம்பஸ் கிடைக்கா விட்டால் வாழ்க்கையே கம்மாஸ் தான் என்று உறவுகளும் ஆசிரியர்களும் நன்றாகவே மண்டையை கழுவியிருந்தார்கள். முதல் shyயில் கம்பஸ் கிடைக்காவிட்டால் இரண்டாவது shyயிலாவது கம்பஸ் போயே ஆகவேண்டும் என்று ஒரு கொழும்பு இந்துவில் ஒரு ஆசிரியை அறிவுரையும் கூறியிருந்தார்.

கம்பஸ் போறது ஒன்றும் லேசுப்பட்ட வேலையில்லை. A/Lல் கொமர்ஸ் படித்து கம்பஸில் Management facultyக்கு எடுபடுவது என்பது, மட்ஸ் படிக்கும் மண்டைக்காய் மொறட்டுவைக்கு என்ஜினியரிங் செய்யப் போவது போன்றதும் Bio படிக்கும் புண்ணியவான் டாக்குத்தராக  கம்பஸிற்குள் நுழைவதற்கும் ஒப்பானது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து Management படிக்க போவதற்கான வெட்டுப்புள்ளி (cut off marks) 280ஐ தொட்டுக் கொண்டிருந்த காலமது, Medicineலும் பார்க்க கொஞ்சம் தான் குறைவு.

A/L சோதனையில் 280ற்கு மேற்பட்ட புள்ளிகள் எடுத்து Management படிக்கோணும் என்றால் மறுபடியும் கிளாலி தாண்டி யாழ்ப்பாண பல்கலைகழகத்திற்கு போக வேண்டும்.  யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திலிருந்து தமிழ் மொழியின் தேர்விற்கு தோற்றிய தமிழ் மாணவர்கள், ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழத்திற்கோ கொழும்பு பல்கலைக் கழகத்திற்கோ ஆங்கில மூலத்தில் முகாமைத்துவம் படிக்க தெரிவாக குறைந்தது 300 புள்ளிகள் எடுத்து, merit அடிப்படையில் தெரிவாக வேண்டும்.  தமிழ் மாணவர்கள் அதிகளவில் கொழும்புக்கோ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழங்களிற்கோ போகப் பயந்த காலங்கள் அவை. நாங்களறிய, பரி யோவானில் கொமர்ஸ் படித்து,  SCMலும் Churchலும் கிட்டார் தட்டிக் கொண்டு, சுண்டுக்குளி பெட்டையலோடு சிரித்துக் கதைத்துக் கொண்டு திரிந்த எகர்டன் மட்டுமே கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.  


அந்தக் காலப்பகுதியில் தான் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனப்புர பல்கலைக்கழகம் புதிதாக Bsc in Accounting போன்ற நவீன கற்கைநெறிகளை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது.  இலங்கை பல்கலைக் கழகங்களில் மிகச் சிறந்த Management Facultyயாக ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழகமே திகழ்ந்தது.  சிங்கள மாணவர்களுக்கு இலகுவாக 260 புள்ளிகளுடன் அனுமதி கிடைக்கும் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர முகாமைத்துவ  பாடநெறிகளில், தமிழ் மொழி மூலமான யாழ்ப்பாண மாவட்ட மாணவர்கள் இணைய 300 புள்ளிகளிற்கு மேல் எடுத்தாக வேண்டும்.  இழவு விழுந்த  இந்த கல்வி தரப்படுத்தல் தான் 1970களில் தமிழ் இளைஞர்களை ஆயுத போராட்டத்திற்கு உந்திய காரணிகளில் பிரதானமானது. 

யாழ்ப்பாணத்தில் இதற்கு முந்தைய 1990, 1991 வருடங்களில் ஒகஸ்ட் மாதத்தில் நிலவிய யுத்த சூழ்நிலை காரணமாக, A/L சோதனைகள் பிந்தியே நடந்தன. இந்த விசேட சோதனைகளில் (Special exams), குப்பி விளக்கில் படித்தும் அதியுயர் பெறுபேறுகளை பெற்று யாழ்ப்பாண மாணவர்கள் கலக்கியிருந்தார்கள். 


1992 ஒகஸ்டில் யாழ்ப்பாணத்திலும் கொழும்பிலும் ஒரே நேரத்தில் A/L சோதனைகள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் தான் சனிக்கிழமை ஒகஸ்ட் 8, 1992ல், அராலியில் இடம்பெற்ற கண்ணிவெடி தாக்குதலில் மேஜர் ஜெனரல் டென்சில் கொப்பேகடுவவும் பிரிகேடியர் விஜய விமலரத்னவும் மண்டையை போட்டு, சோதனைக்கு சோதனையானார்கள்.

மேஜர் ஜெனரல் கொப்பேகடுவ இலங்கை இராணுவத்தின் புகழ்பூத்த தளபதி. அடுத்த இரு ஆண்டுகளில் வரவிருந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில், அப்போதைய ஜனாதிபதி பிரேமதாசவை எதிர்த்து கொப்பேகடுவ களமிறங்குவார் என்று கூட ஒரு கதை உலாவியது. கொப்பேகடுவையின் மரணம் கொழும்பில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ரூபவாஹினியும் தன்பங்கிற்கு பதற்றத்தை அதிகரிக்க செய்திகளை ஒளிபரப்ப, கொழும்பு நகரெங்கும் பாதுகாப்பை பலப்படுத்த மூலை முடுக்கெல்லாம் இராணுவம் நிலைகொண்டிருந்தது. 


யாழ்ப்பாணத்தில் நண்பர்கள் பொம்மரடிக்குள்ளும் ஷெல்லடிக்குள்ளும் கடுமையாக படிக்க, கொழும்பில் குண்டுவெடிப்புகளும் கைதுகளும் விசாரணைகளும் எங்களை அச்சுறுத்தின. அந்தக் காலப்பகுதியில் இலங்கையில் நிலவிய வரட்சியின் காரணமாக, லக்ஸபான நீர்த்தேக்கத்தின் நீர்நிலை குறைந்து, மின்சார உற்பத்தி சரிந்ததால், கொழும்பில் இரவுகளில் சில மணித்தியாலங்கள் மின்சாரம் துண்டிக்கப்படும்.  அந்த இருண்ட பொழுதுகளில்  மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் புத்தகத்தின் பக்கங்கள் விரிய, அதே நேரத்தில்  ஊரில் மண்ணெண்ணை விளக்கில் மூசி மூசிப் படிக்கும் நண்பர்களின் ஞாபகம் வந்து சேரும். 


யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபல விரிவுரையாளர்களான "பொருளியல்" வரதராஜன் மற்றும் "வர்த்தகம்" ஜெயராமன் போன்றோர்களின் புத்தகங்கள், அவர்களிடம் நேரடியாக படிக்காத குறையை தீர்த்து, எங்களை அவர்களின் ஏகலைவன்களாக்கின.
 உயர்தரப் பரீட்சைக்கு எங்களைத் தயார்படுத்தியதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது கொழும்புத்துறை சுவாமியார் வீதியில் இயங்கிய உயர்கல்வி பதிப்பக வெளியீடான, கடந்த கால பரீட்சை வினாக்களும் விடைகளும் தான். உயர்கல்வி பதிப்பகத்தை நடாத்தியது நண்பன் சிவயோகநாதனின் (SJC85) குடும்பத்தினர்.

கொழும்பில் கலக்கிய பிரபல வாத்திமாரிற்கு போட்டியாக, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஆசிரியர்களும் இணைந்து கொள்ள, கொழும்பில் கொமர்ஸ் பிரிவில் ஒரு புதிய உத்வேகம் பிறந்தது. நவ்ஃபல், செந்தில்வடிவேல், குமாரவேல், ரம்போ ராஜரத்தினம், கேசவன், பாக்கியநாதன், செல்வநாயகம், லங்காதுரை என்ற ஆளுமையும் ஆர்வமும் அக்கறையும் நிறைந்த ஆசிரியர் குலாத்தின் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த கற்பித்தல் பணி, எங்களை உற்சாகப்படுத்தி நம்பிக்கையூட்டி A/L பரீட்சைக்கு தயார்படுத்தியது. 

லோரன்ஸ் வீதியில் நினைவுகளோடு பயணித்து, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் வாயிலை அடையவும்,  கேட்டை செக்யூரிட்டி திறந்து விடவும் சரியாயிருந்தது. செக்யூரிட்டி லாலிற்கு "குட் மோர்னிங் பொஸ்" சொல்லி விட்டு உள்ளே காலடி எடுத்து வைக்க, இந்துக் கல்லூரியின் வளாகத்தில் இருக்கும் வித்தக விநாயகர் கோயிலிற்கு முன்னால் பயபக்தியாக எங்கட பெடியள் நிற்கிறாங்கள். இரு கரங்களையும் நெஞ்சிற்கு முன்னால் கூப்பி டென்ஷனே வடிவமாக நின்ற கிரிஷாந்தனை அணுகினேன்.

"தங்கராஜா டீச்சர் காலம்பற வந்து எங்களுக்காக அர்ச்சனை செய்து விட்டு போனவவாம், அதான் ஜயர் எங்களுக்கு திருநீறு தந்திட்டு போக நிற்கிறார்" கிரிஷாந்தன் திருநீறை ஐயரிடமிருந்து வாங்கி பயபக்தியாக நெற்றியில் பூசிக்கொள்ள, ஐயர் எனக்கும் திருநீறு தந்தார். வகுப்பறையில் கதிரையும் மேசையும் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருக்க, பிரவுண் நிற காகிதத்தில் சுற்றப்பட்டு, சீல் வைக்கப்பட்டிருந்த வினாத்தாள், எங்களைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூத்தது.




Friday, 4 August 2017

சுடாத துவக்கு



ஜூலை 30, 1987

கொழும்பு துறைமுகத்தை அண்டியுள்ள சிறிலங்கா கடற்படைத் தளத்தில், ரோஹன தனது வெள்ளை நிற சீருடையை அணிந்து கொண்டிருந்தான். நன்றாக சலவை செய்யப்பட்டு விறைப்பாக iron பண்ணப்பட்டிருந்த வெள்ளை வெளீரென்ற இலங்கை கடற்படை சீருடையை அணிய ரோஹணவிற்கு பெருமிதமாக இருந்தது.

"சண்டையை நிற்பாட்டி போட்டு, என்ன மxxக்கு எங்களை இங்க கொண்டு வந்தவர்கள்" ரோஹண சத்தமாகவே முணுமுணுத்தான். காரைநகர் கடற்படைத் தளத்தில் நிலைகொண்டிருந்த இலங்கை கடற்படை படையணியில்  தான் ரோஹண ஒரு மாலுமியாக கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

"இந்திய பிரதம மந்திரி வந்திருக்கிறாராம்" ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் இருந்த மரக்கதிரையில் அமர்ந்திருந்து சப்பாத்தை காலில் மாட்டிக்கொண்டு இருந்த காமினி, ரோஹணவிற்கு பதிலளித்தான். காமினியும் ரோஹணவோடு இணைந்து வடமராட்சியில் முன்னெடுக்கப்பட்ட "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கையில் பங்கேற்றிருந்தான்.

"அதுக்கு... நாங்க அவருக்கு மாலை போட வேணுமோ.. இல்லை மரியாதை செய்ய வேணுமோ" அறையில் இருந்த சிறிய கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டே ரோஹண கேட்டான். இந்திய விமானப்படையின் போர் விமானங்கள் யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பகத்திற்கு மேலே பறந்ததோடு, தாங்கள் இருவரும் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்த "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கை நிறுத்தப்பட்டது, அவர்கள் இருவரிற்கும் கடும் கோபத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

"மச்சான் சரியாய் சொன்னாய்டா, மரியாதை செய்யத் தான் எங்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொண்டு வந்தவங்கள்" காமினி சப்பாத்துக்களை அணிந்து கொண்டு எழுந்து, ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் வந்து ஒரு சல்யூட் அடித்தான். 

"அம்மட்ட சிரி... விளையாடாதே மச்சான்" ரோஹணவின் முகத்தில் கோபத்தின் ரேகைகள் படரத் தொடங்கின. "வடமராட்சியில் புலிகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்த எங்களை, இங்க அந்த இந்திய xxxக்கு சல்யூட் அடிக்கவா கொண்டு வந்தவங்கள்" என்று கொப்பளித்த ரோஹண, பக்கத்தில் இருந்த வெறும் பெட்டியை காலால் உதைத்தான்.


"எல்லோரும் தயாராகி விட்டீர்களா" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரல் அறைக்கு வெளியே கேட்டது. "இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் எல்லோரும் வாசலில் நிற்க வேண்டும்" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலில் அதிகாரம் தொனித்தது. சில கணங்கள் கடந்து மீண்டும் "ஐந்து நிமிடங்கள்" என்று எச்சரித்த லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலைக் கேட்ட சிப்பாய்கள் அவசர அவசரமாக தங்களது சீருடைகளை அணிந்து கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்

கடற்கடைத் தளத்தின் வாயிலில் தரித்து நின்ற நீல நிற பஸ் வண்டியில் கடற்படை மாலுமிகள் அனைவரும் ஏற்றப்பட்டனர். பஸ்ஸில் ஏறுவதற்கு முன்னர் மாலுமிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ரவைகள் அகற்றப்பட்ட Lee-Enfield ரக துப்பாக்கிகள் கொடுக்கப்பட்டன.

"இந்தப் பகிடியை பாரு மச்சான், ரவையில்லாத துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு நாங்க என்ன செய்யுறது" ரோஹண பஸ்ஸில் தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த பண்டாவிடம் பகிடிவிட்டு சிரித்தான். "ரோட்டில திரியிற நாயை தான் இதால கலைக்க ஏலும்" பண்டா சொல்லிக்கொண்டு இருக்க பஸ் நகரத் தொடங்கியது.

ஐந்து நிமிட ஓட்டத்தில் பஸ், ஜனாதிபதி மாளிகையை வந்தடைந்தது. கொழும்பு கோட்டையில் அமைந்திருக்கும் அந்த பெரிய வெள்ளைநிற மாளிகையை அன்று தான் ரோஹண முதன்முறையாக பார்க்கிறான்.  ஜனாதிபதி மாளிகையை சூழ ஆயுதம் தாங்கிய விசேட அதிரடிப் படையினர் காவலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருந்தனர். 

"என்னடா மச்சான் கடுமையாக யோசிக்கிறாய்". பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி மாளிகையை பிரமித்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரோஹணவைப் பார்த்து காமினி கேட்டான். "எனக்கு வாற கோபத்திற்கு... இன்றைக்கு" ரோஹண சொல்ல தொடங்கவும் எங்கிருந்தோ ஒலிபெருக்கியில் ஒலித்த கட்டளை, இருவரையும் விரைந்து சென்று தங்களது படையணியினரோடு வரிசையில் நிறுத்தியது.

"என்ட துவக்கில் மட்டும் இன்றைக்கு ரவை இருந்திருந்தால், நடக்கிறதே வேற" வரிசையின் முன்வரிசையில் நின்ற மாலுமி ரோஹண, பக்கத்தில் நின்ற காமினிக்கு மட்டும் கேட்கத்தக்கதாக கிசுகிசுத்தான். ஒரு முறை திரும்பி ரோஹணவை பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் நிமிர்ந்த நிலையெடுத்தான் காமினி. 

இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட இலங்கை வந்திருந்த இந்தியப் பிரதமருக்கான மரியாதை அணிவகுப்பில் கலந்து கொள்ளும் சிப்பாய்கள், கொளுத்தும் கொழும்பு வெயிலில் நிலையெடுத்து நின்றார்கள். காலையில் வந்திறங்கியவர்கள் நிலையெடுத்து நின்று சில மணித்தியாலங்கள் கடந்திருந்தன.

யுத்த களத்திலில் இருந்து தங்களை திருப்பி அழைத்த கோபம் ஒரு புறம், இலங்கை விவகாரத்தில் மூக்கை நுழைத்த இந்தியாவின் மேலெழுந்த வெறுப்பு மறுபுறம், கால்கடுக்க கடும் வெயிலில் இந்திய பிரதமருக்கு மரியாதை செலுத்தவென நிற்பாட்டியிருந்த களைப்பு மற்றபுறம் என்று ரோஹணவிற்கு மண்டை கொதிக்கத் தொடங்கியது.

"இன்றைக்கு இவனுக்கு ஏதாவது செய்யோணும்" ரோஹண தனக்குள் கறுவிக் கொண்டான். மணிக்கூட்டு கோபுரத்தடியில் சைரன் பூட்டப்பட்ட ஜீப்பும் அதனைத் தொடர்ந்து சில கார்களும் வந்து நிற்பதையும் அதிலிருந்து சிலர் இறங்குவதும் ரோஹணவிற்கு தெரிந்தது.  முதலில் விசேடமாக அமைக்கப்பட்ட மேடையில் நின்று அணிவகுப்பை ஏற்ற இந்தியப் பிரதமர், பின்னர் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் புடைசூழ கடற்படை சிப்பாய்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார். 

வரிசையாக அணிவகுத்து நின்ற சிப்பாய்களின் மரியாதையை ஏற்க, அவர்களின் முன் இந்தியப் பிரதமர் நடக்கத் தொடங்கினார். இந்தியப் பிரதமருக்கு வலப்புறத்தில் லெப்டினன்ட் மென்டிஸ் வாளேந்தி அவரிற்கு ஓரடி முன்னால் நடக்க, இடப்புறத்தில் இன்னொரு கடற்படை அதிகாரி ஆயுதமின்றி சற்றுப் பின்னால் நடக்க, அவரிற்கு பின்னால் இந்திய பிரதமரின் மெய்ப் பாதுகாவலர் நடந்து வர, இந்திய பிரதமர் ரோஹண நின்ற இடத்தை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தார். 

முன்வரிசையில் நின்ற கடற்படை மாலுமிகள் ஒவ்வொருவரினதும் முகத்தை கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இந்தியப் பிரதமர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். தனக்கு இடப்பக்கமாக அண்மித்துக் கொண்டிருந்த இந்திய பிரதமரை கடைக் கண்ணால் ரோஹண அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான். "இன்னும் பத்து பதினோரு அடி வைத்தானென்றால் எனக்கு கிட்ட வந்திடுவான்" ரோஹண மனதுக்குள் கணக்கு போட்டான். 

"இன்னும் நாலு அடிதான்" ரோஹணவின் கை துறுதுறுத்தது. இடப்பக்கம் நின்ற காமினியை தாண்டி, ரோஹணவிற்கு முன்னால் நகர்ந்த இந்திய பிரதமர் அவனையும் உற்றுப் பார்க்கிறார். இந்திய பிரதமரின் பார்வையில் ஒரு கணம் பின்வாங்கிய ரோஹண, அவர் அவனை தாண்டியதும், துப்பாக்கியை தலைகீழாக புரட்டி, துப்பாக்கியின் பிடியால், பிரதமரின் பிடறியை குறிவைத்து தாக்க.....ரோஹணவின் அசைவை உணர்ந்த இந்திய பிரதமர் சற்றே சரிந்து முன்னோக்கி நகர, துப்பாக்கியின் அடி பிரதமரின் இடது தோள் பட்டையில் தான் படுகிறது.

அன்று மட்டும் ரோஹணவின் குறி தவறாமல் பிடறியில் அடி விழுந்திருந்தால்.... 

செய்தி
"ராஜீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்டிருக்காவிடின் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணப்பட்டிருக்கும்" என தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்துள்ளார். இந்திய ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய செவ்வியிலேயே இரா.சம்பந்தன் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.