Friday, 17 November 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: துரத்தும் நிழல்



“ஒரு காலத்தில எங்கட அப்பப்பாமார் அம்மம்மார் செத்து போறதை பார்த்தம்.. பிறகு எங்கட அப்பாமார் போச்சினம்.. இப்ப எங்களோட படிச்சவங்களே சாகிற காலம் வந்திடுச்சு மச்சான்”

பரி யோவான் கல்லூரியில் எங்களோடு LKG வகுப்பில் இணைந்த நகுலனின் மரணச் செய்தியை பகிர்ந்து கொண்ட போது, மேற்கண்டவாறு ஏஞ்சல் சொன்ன செய்தியில் சோகம் மட்டுமல்ல நிதர்சனமும் நிறைந்திருந்தது. 

யாழ்ப்பாணம் பிரதான வீதியில், கண்டி வீதி ஆரம்பமாகும் முனையில் இருக்கும் பரி யோவானின் ஆரம்பப் பிரிவின் வாசல் தாண்டி உள்ளே வந்தால் எங்களுடைய LKG வகுப்பு இருக்கும். எங்களுடைய முதலாவது ஆசிரியை, Lewis miss. எங்கள் வகுப்பில் 38 பெடியள் இருந்ததாக ஞாபகம். அந்த வகுப்பில் இருந்த உயரமான வெள்ளைப் பெடியன் தான் நகுலன்.

அந்த ஆண்டு நிகழ்ந்த Parents Dayயில் இலங்கையில் வாழும் சமூகங்களை பிரதிபலிக்கும் ஒரு நாடகத்தில் எங்கள் வகுப்பு கலந்து கொண்டது. அந்தந்த சமூகத்தை பிரதிபலிக்கும் உடைகளணிந்து நாங்கள் மேடையேறினோம். எனக்கு சிங்கள குடும்பத்தில் மகன் வேடம், நகுலன் தான் இலங்கை மாதா, இலங்கை வரைபட கட்டவுட்டிற்குள் குந்திக் கொண்டிருப்பான். 



பள்ளிநாட்களிலும் அதன் பிறகும் நகுலனோடு நெருங்கிப் பழகவில்லை, அதற்கான சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளும் வாய்க்கவில்லை. “எங்கட வகுப்பின் முதலாவது monitor அவனாகத் தானிருக்கும்” என்று கேர்ஷன் சொன்னான், அதனால் தான் எட்டி நின்றேனோ தெரியவில்லை. 

“மச்சான் உனக்கு ஞாபகமிருக்கா, நகுலனும் அவனுடைய cousin சுரேந்திராவும், ஒரு Cadillac காரில் தான் பள்ளிக்கூடத்திற்கு வாறவங்கள்” சத்தியரூபன் நினைவூட்டினான்.
“யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த ஓரே ஓரு Cadillac கார் அவங்களிடம் தானிருந்தது” சத்தியரூபன் அளந்து கொண்டே போனான், விட்டால்  Cadillac காரை பிரிச்சு மேய்வான்.



1983 ஜூலை கலவரத்தின் பின்னர், தென்னிலங்கையிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து வந்து மாணவர்களை உள்வாங்க, எங்கள் வகுப்பு பிரிக்கப்பட்டு, புதிய மாணவர்களோடு கலக்கப்பட்டது. “Peto Hallன் கன்டீன் பக்கமிருந்த அறையில் இருந்த எங்கட வகுப்பில் தான் நகுலன் இருந்தவன் மச்சி” என்று நிரூபன் WhatsApp groupல் தனது நினைவை பதிவு செய்தான். 

பரி யோவான் ஆரம்பப் பிரிவு விளையாட்டுப் போட்டிகளில், Pargiter இல்லத்தின் அணித் தலைவராகவும், Primary school Prefect ஆகவும் நகுலன் விளங்கினான். பார்க்க அமைதியாக இருந்தாலும் நகுலனும் குழப்படிக்காரன் தான். 

“அவன்ட முகத்தில கோவமே பாத்ததில்ல மச்சான்” நித்திரையால் எழும்பின செந்தில், நகுலன் பற்றிய தனது ஞாபகத்தை பகிர்ந்தான். “நானும் அவனும் இடைவேளைகளில் பவிலியன்ல நின்று Old Parkல் இயக்கம் training எடுக்கிறத பாக்கிறனாங்கள்..அவனிடம் எப்போதும் ஒரு கொமிக்ஸ் புத்தகம் இருக்குமடா” என்றுவிட்டு, நகுலன் தனக்கு சொன்ன பகிடிகளை செந்தில் பகிர்ந்து கொண்டான் 

நாங்கள் O/L சோதனை எடுக்க முதலே, நகுலனும் அவனது மச்சான் சுரேந்திராவும், கனடாவிற்கு புலம்பெயர்ந்து விட்டார்கள். கல்வியங்காட்டிலிருந்து ஒன்றாக பாடசாலைக்கும் டியூஷனிற்கும் போய் வரும் நகுலனும் சுரேந்திராவும் ஒன்றாகவே புலம்பெயர்ந்தார்கள்.

கனடாவிற்கு இடம்பெயர்ந்த பின்னர், இருவரும் எங்கள் வகுப்பு நண்பர்களோடு ஏனோ விலத்தியே நடந்தார்கள். எங்கள் SJC92 நண்பர்களின் ஒன்றுகூடல்களிலும் கலந்து கொள்ள விரும்பாமல் தனித்தே வாழ்ந்தார்கள்.

இந்த ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், லண்டனில் சுரேந்திரா மாரடைப்பால் காலமான செய்தி எங்களை எட்டியது. “இவன் எப்படா லண்டன் வந்தவன்.. எங்களிற்கு தெரியாதே” என்று லண்டன் நண்பர்கள் சிலர் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

சுரேந்திராவின் செத்த வீட்டில் கலந்து கொள்ள கனடாவிலிருந்து நகுலன் பறந்து வந்தான். தனது அன்பு மச்சானிற்கும் நெருங்கிய நண்பனிற்கும் கண்ணீர் மல்க பிரியாவிடை கொடுத்து உரையாற்றினான். செத்த வீட்டிற்கு வந்திருந்த பள்ளிக்கால நண்பர்கள் அனைவரையும் இறுகத்தழுவி விடைபெற்றான். “மச்சான், WhatsAppற்கு வாடா” என்று சிறிசெல்வா கூப்பிட, எங்கட WhatsApp குறூப்பில் இணைந்து ஒருமுறை ஹலோவும் சொன்னான்.

பலமுறை நகுலனிற்கு அழைப்பெடுத்து கதைக்க வேண்டும் என்று வந்த எண்ணம் “அவனுக்கு என்னை ஞாபகம் இருக்குமோ தெரியாது” என்ற தயக்கத்தில் அடிபட்டு போனது. சுரேந்திராவை ஆண்டவரிடம் அனுப்பி விட்டு கனடா திரும்பிய நகுலனை தாக்க, கொடிய புற்று நோய் காத்திருந்தது.

“மச்சான், நகுலனின் நிலைமை சரியில்லை, கன காலம் இருக்க மாட்டான்” என்று ஓகஸ்டில் நல்லூர் திருவிழாவிற்கு யாழ்ப்பாணம் போன நேரம் டாக்குத்தர் கோபி  சொன்னான். “வாவென்றா நகுலனை போய் பார்ப்பம்.. ஹொஸ்பிடலில் இருக்கிறான்” கனடா போன போதும் ஷெல்டன் அழைத்தான். “அவனுக்கு என்னை ஞாபகமிருக்காதுடா.. இந்த நிலையில் அவனை பார்க்க விரும்பேல்ல” மீண்டும் தயக்கம் ஆட்கொண்டது. 

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை டொரோன்டோ மருத்துவமனையில் தனது இறுதி நாட்களை கழித்துக் கொண்டிருந்த நகுலனை, ஷெல்டன், நகு, கஜன், ‘கிளி’ சுரேஷ் மற்றும் கிறிஸ் போய்ப் பார்த்தார்கள். கண்கள் திறக்க முடியாமல் படுத்திருந்த நகுலனின் கரங்களைப் பிடித்து ஷெல்டன் ஜெபிக்க, “Thanks machan” என்று நகுலன்
அனுங்கலாகச் சொன்னானாம்.

“மரணம், எமது வாழ்வு முழுவதும் கூடவேயிருந்து துரத்துகின்ற நிழல்” என்று தம்பி ஜேகே எங்கோ பதிவு செய்திருந்தார். உண்மை தான், அன்று எங்கள் அம்மம்மாமாரையும் பின்னர் அப்பாமாரையும் துரத்திய நிழல் இன்று நண்பர்களையும் விழுங்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. 

ஒன்றாய் பாடசாலைக்கு வந்து, ஒன்றாய் ட்யூஷனிற்கு போய், ஒன்றாய் கனடாவிற்கு புலம்பெயர்ந்த இரு நல்ல நண்பர்களை, மரணம் எனும் அந்த கொடிய நிழல் ஒரே வருடத்தில் காவு கொண்டுள்ளது. 

“மச்சான், அடுத்த batsman யாரோ தெரியாதுடா” என்று யாரோ ஒருத்தன் WhatsAppல் போட்ட message,  வாழும் வாழ்க்கையின் மகத்துவத்தையும் ஆண்டவரின் ஆசீர்வாதங்களையும் மீண்டும் ஒரு முறை உணர்த்தியது. 

No comments:

Post a Comment